दशवर्षाणि यावत् समतीतानि, तावत् स सुतः वृद्धिं प्राप्तवान्; ततः परं वीर्यवान् तेजस्वी च कंसः जातः। तेन त्रिलोकीवासिनः सर्वे लोकाः त्रस्ताः अभवन्। स च वासुदेवेन हतः, निःसंशयं मोक्षं प्राप्तवान्। एवं मया श्रुतम्, प्रिये, तथा भविष्यति अपि; सर्वेषु पुराणेषु एतत् निःसंशयं तव उक्तम्। यः कन्या पितृगृहे स्थिता भवति, सा एवं विनाशं प्राप्नोति; अतः, प्रिये, कन्या गृहस्थधर्मे तव मोहं मा कुर्यात्। एतां पापिष्ठां महापापिनीं स्त्रीं परित्यज्य, त्वं दृढः भव; ह्येवम् महापापं महात्ययं च नूनं लभ्यते। प्रिये, मया सह यदिह श्रेयस्करं, तत् भुङ्क्ष्व; शूकर उवाच— एवं तस्याः श्रुत्वा श्रेष्ठं वचनं विवेकपूर्णं, स ब्राह्मणश्रेष्ठः संन्यासाय निश्चितवांस्तदा। ततः अहं आहूता, सर्वाणि वस्त्राभरणानि च मम दत्तानि—शृणु, शुभे। तव दुष्टाचारात्, कुलपांसिनी, स विप्रश्रेष्ठः शिवशर्मा गतः। यत्र तव पतिः वसति, तत्र त्वं गच्छ निःसंशयं; यत्र वा तव मनः रमते, तत्र यथोक्तं कुरु। एवं उक्त्वा, आर्ये, पितृमातृकुलैः त्यक्ता अहम्; निर्लज्जा, शीघ्रं निर्गता, सुमुखि। नाहं क्वापि सुखं वासस्थानं लभे, शुभे; जनाः माम् अवदन्ति पतिता इति, अन्यैः सहागतां च। गृहं परित्यज्य, कुलकीर्त्या विहीना, भ्रमन्ती अहम्; गुर्जरदेशे, सौराष्ट्रे, शिवमन्दिरे— तत्र वनस्थली नाम नगरी समृद्ध्या युता; तत्र अहं, देवी, क्षुधया पीडिता। मृद्भाण्डं गृहीत्वा, भिक्षां याचितुं आरब्धवती; दुःखिता, गृहेषु प्रविशन्ती। जनाः मम रूपं दृष्ट्वा, सुमुखि, माम् अवमन्यन्ति; न च भिक्षां ददाति—एष पापः मम प्राप्तः। एवं दुःखेन पीडिता, दारिद्र्येण च बाधिता, भ्रमन्ती अहं, एकं श्रेष्ठं गृहं अपश्यं। उन्नतभित्तिभिः परिवृतं, वेदाध्ययनमण्डपैः भूषितं, वेदध्वनिभिः पूर्णं, विप्रैः च समाकीर्णं तत्। धनधान्यसमृद्धं, दासदासीभिः शोभितं, तत् रमणीयं सौभाग्यदीप्तं गृहं प्रविष्टवती। तत् शुभगृहं केवलं शिवशर्मणः आसीत्; तत्र दुःखिता सुदेवा 'भिक्षां देहि' इति उवाच। शिवशर्मा, ब्राह्मणश्रेष्ठः, तस्याः भिक्षावचनं श्रुत्वा, तस्याः पत्नी मङ्गला, लक्ष्म्याः सदृशी, सुमुखी आसीत्। स धर्मात्मा शिवशर्मा हृष्टः ताम् उवाच—'एषा दुर्बला स्त्री द्वारमागताऽस्ति, प्रिये।' 'प्रिये, तां आहूय, भोजनं ददस्व, शुभे; यत् सा अस्माकं समीपम् आगता, तद् विज्ञाय, महाकृपया युता भव।' मङ्गला अपि प्रियतमे पतौ उक्त्वा—'अहं तस्यै भोजनं दास्यामि, प्रिये'—इति, शुभलक्षणा सा मङ्गला। पुनः सा मया, अतिदुर्बलया, स्वादुभोजनं दत्तम्; ततः स धर्मात्मा शिवशर्मा माम् अपृच्छत्—'त्वं काऽसि, कस्य कृते भ्रमसि, किमर्थं चात्र आगता? सर्वं मम पुरतः वद।' तस्याः पतिस्य वचनं श्रुत्वा, अहं पापात्मा, तस्य प्रियां स्वरेणाज्ञासम्। पतिं दृष्ट्वा, लज्जया शिरः नतवती; मङ्गला च, सर्वाङ्गसुन्दरी, पतिं उवाच—'एषा का स्त्री? वद, यतः त्वां दृष्ट्वा लज्जिता। दयया वद, का सा, का च भविष्यति।' शिवशर्मा उवाच—'मङ्गले, मम वचनानि शृणु; त्वया यद् पृष्टं, तत् शृणु, सुमुखि।' 'एषा दरिद्रा, यत् भिक्षुकवेषे आगता, सुनेत्रे, ब्राह्मणस्य वसुदत्तस्य कन्या। सुदेवा नाम, सौम्ये, सा सदा मम प्रिया पत्नी। किञ्चित् कारणेन, सा गृहात् निर्गता, अत्र आगता।' 'मम शोकाग्निना, वियोगेन च दग्धा, सुमुखि, भिक्षुकवेषधारिणी, माम् अविज्ञाय, तव गृहे आगता।' 'एतत् ज्ञात्वा, सौम्ये, त्वं ताम् अतिथिसत्कारेण पूजय, निःसंशयं, या मे प्रिया, या च इच्छति।' पति-वचनं श्रुत्वा, पतिसंयुता मङ्गला, महता हर्षेण पूर्णा, स्वयमेव शुभा अभवत्। सा पतिसंयुता पत्नी, स्नानं, वस्त्रं, भोजनं, रत्नमणिहेमभूषितानि आभरणानि च मम दत्तवती। अहं अपि, शुभे, तया, पतिस्नेहयुक्तया, आभरणैः, स्नानैः, भोज्यैः च अलङ्कृता। देवि, मया पतिना पूजिता, किन्तु ततः मम हृदि असह्यं दुःखम् उदपद्यत, यत् मम प्राणान् व्यपकर्षत्। तस्या अभिमानं दृष्ट्वा, स्वस्य दुःखं च, मम अन्तरे घोरं चिन्ताजालं उत्पन्नम्। न कदापि, पापात्मना मया, तस्मै ब्राह्मणश्रेष्ठाय किञ्चित् शुभवचनं उक्तम्, न च धर्मकृत्यं कृतम्। न कदापि तस्य पादौ प्रक्षालितवती, नाङ्गानि मर्दितवती, न च तस्मै पूर्णमनसा सेविता, तस्मिन् महात्मनि।