सा उग्रसेनस्य प्रिया पतिव्रता स्वशक्त्या स्थित्वा दुर्लभा पुरुषाणामपि। उग्रसेनः महाबालिशः तामार्यां स्वपितृगृहं प्रेषयामास, स तु भाग्यहीनः। कथं स दुष्टचित्तः तया विना जीवेत्? अथवा राजा क्लिबः, यः तां परित्यजेत्? तां दृष्ट्वा तस्य मनः तत्रैव कामेन संप्राप्तम्; सा पतिसंयुक्ता कन्या पुरुषाणामपि दुर्लभा। कथं तत्र गत्वा तां भोक्ष्ये? कामेन मनो मम पीड्यते; यदि तया विना गच्छेयम्, नूनं मृत्युमवाप्स्यामि। अद्य नूनं, कामः हि बलवान्, इति चिन्तयन् गोभिलः मनसा विचिन्तयामास। ततः स गोभिलः मायया उग्रसेनस्य राज्ञः रूपं निर्ममे; यथैव उग्रसेनः, सर्वाङ्गसम्पन्नः महाबलः। स गोभिलः तस्यैव गत्याः, भाषायाः, वेशभूषायाः, रूपस्य च, वयसा च समः अभवत्। दिव्यैः माल्यवस्त्रैः विभूषितः, दिव्यगन्धलेपनः, सर्वाभरणैः शोभितः, यथैव मथुरानाथः। तदा दैत्यः सर्वथा उग्रसेनसदृशः अभवत्, परममायया, रूपसौन्दर्यसम्पन्नः। एवं पर्वतशृङ्गे स्थित्वा, अशोकच्छायायामाश्रयं कृत्वा, दुष्टचित्तः वीरकः शिलातले उपविष्टः वीणादण्डं धृत्वा। स मधुरं गीतं जगदाकर्षकं गायन्, ताललयसमन्वितं सप्तस्वरालङ्कृतं। तं गीतं गायन् दुष्टचित्तः तस्याः सौन्दर्येन मोहितः, पर्वताग्रे स्थित्वा स ब्राह्मणः अतिव हृष्टः। तदानीं पद्मावती सुशोभनमुखी सखीभिः परिवृता, तं मधुरस्वरं गीतं श्रुतवती, तालेन लयेन च संयुक्तम्। सा चिन्तयामास—"कः अयं धर्मात्मा, यः एतादृशं सुखदं गीतं गायति? गीतं पुण्यकर्मणा सहितं सर्वरससमन्वितम्।" तदा राजपुत्री सखीभिः सह कौतूहलेन प्रेरिता, अशोकच्छायायां शुद्धे सुप्रविष्टे शिलातले गत्वा उपाविशत्। तत्र सा गोभिलं पापात्मानं दैत्यं राजवेषे, पुष्पमाल्यधारिणं दिव्यगन्धानुलेपनं च दृष्टवती। सा पतिव्रता पद्मावती सर्वाभरणभूषिता, मनसा चिन्तयामास—"कदा धर्मनिष्ठो मथुरानाथः आगमिष्यति?" "मम पतिः आर्यः राज्यं परित्यज्य दूरगतोऽस्ति;" इति सा यावत् चिन्तयति, तावत् स पापात्मा तां आह्वयामास। "आगच्छ, आगच्छ, त्वमेव मम प्रिया!" इति तस्याः श्रवणे प्राप्य, सा विस्मिता सशङ्का सन्दिग्धा च, किं पतिः आगतः इति विचिन्तयामास। लज्जिता दुःखिता च सा मुखं नमयामास—"अहं पापिनी, दुष्टाचारा, अद्य निर्भया परिवर्तिता।" "नूनं महात्मा कोपं करिष्यति, न संशयः;" इति यावत् सा चिन्तयति, पुनः स पापात्मा तामाह्वयत्— "आगच्छ, आगच्छ, त्वं मम प्रिया! सुशोभनमुखि, त्वया विना, हे देवि, न शक्नोमि जीवितुं।" "नूनं, सुन्दरि, न जीवितुमिच्छामि, नापि जीवनस्य स्पृहा; तव स्नेहेन बद्धोऽहं, त्वां विहाय न शक्नोमि स्थातुम्।" ब्राह्मणः उवाच—एवं उक्ता सा गत्वा तं दृष्टवती, लज्जया मुखं चकार; तदा दैत्यः तां धर्मचारिणीं पद्मावतीं आलिङ्गयामास। रहसि स्थाप्य, सा सत्यकेतुदुहिता तस्य गोभिलदैत्यस्य इच्छया भुक्ता। सुकला उवाच—सा सुशोभनमुखी तस्य कटिस्थलचिह्नं न दृष्टवती; स्ववस्त्रं गृहित्वा संशयं दुःखं च प्राप। कोपेन सा गोभिलं पापात्मानं वाक्यमुवाच—"कः त्वं, पापकर्मन्, निर्दय, दैत्यरूपधारिन्?" शापं दातुमिच्छन्ती, दुःखेन नेत्रे कम्पमानं, शोकभारग्रस्तं च, सा सज्जा बभूव। "मम प्रियतमेति रूपेण आगत्य, त्वं दुष्टबुद्धे, मम श्रेष्ठं धर्मं—पतिव्रत्यं—विनाशितवान्।" "स्पष्टेन स्वरं रुदित्वा, त्वं मम जन्मैव नाशितवान्; पश्य मम शक्तिं इदानीं—घोरं शापं दास्यामि।" इति सा शापदाने संकल्पिता वदन्ती, गोभिलः— सुकला उवाच—तस्याः वचः श्रुत्वा, गोभिलः उवाच—"त्वं मां शप्तुमिच्छसि—कस्मात् हेतोः?" "कस्मिन् दोषेण अहं लिप्तः, यत् त्वं शप्तुमिच्छसि? अहं गोभिलः, दैत्यः नाम्ना, पौलस्त्यस्य सेवकः, शुभे।" "दैत्याचार्येण वर्ते, वेदशास्त्रार्थवित्, कलासु च कुशलः।" "एवं सर्वं जानामि—मम वचनं शृणु, दैत्याचारः—परस्य धनदारान् बलात् हरामि, नान्यथा।" "वयं दैत्याः, श्रुत्वा, दैत्यधर्मेण वर्तामहे; सत्यं वदामि, ज्ञानदृष्ट्या।" "प्रतिदिनं वयं ब्राह्मणदोषान् निरीक्षामहे; तेषां तपोविघ्नं निश्चयेन कुर्मः—न संशयः।" "दोषं प्राप्य, हे शुभे, वयं तान् विनाशयामः; शृणु, सुशोभनमुखि, ब्राह्मणानां दिव्ययज्ञं विषये।" "यज्ञं च धर्मदानं च वयं नाशयामः—न संशयः; सत्प्रवृत्तान् ब्राह्मणान् परित्यज्य, वयं नारायणं त्यजामः।" इति।