सत्यकेतुः नाम राजा स्वकन्यां पद्मावतीं, महाभाग्ययुक्ताम्, स्मरन् अतिविशिष्टया स्नेहेन तस्याः मातरं खिन्नचित्तां ददर्श। स राजा विदर्भात् मथुरां प्रति प्रेष्यान् प्रेषयामास, वीर्यवन्तं राजानमुग्रसेनं प्रति सस्नेहम्, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। ततः स प्रेष्यः उग्रसेनं राजानं संबोध्य एवं वचः प्राह—“साहसी विदर्भेश्वरः सस्नेहम् अभिनयेन च त्वां नमस्यति। स एव स्वकीयस्य कुशलं निवेदयति, तव च कुशलं पृच्छति; हे महाबाहो सत्यकेतु, एवं स त्वां पृच्छति।” पुनः प्रेष्यः उवाच—“यदि तव रोचते, हे राजन्, स्नेहकारणात्, प्रियकारणात्, हितहेतोः च, मम कन्यां पद्मावतीं स्वगृहं प्रति प्रेषय। तव या महाभाग्या, प्रिया, हर्षदायिनी च सा कन्या मम समीपं प्रेष्यताम्; अहं तस्याः प्रतीक्षां कुर्यां, ताम् आलिङ्गितुम् इच्छन्।” एवं श्रुत्वा वचनानि तानि, उग्रसेनः नृपश्रेष्ठः, सत्यकेतवे महात्मने स्नेहपूर्वकम्, आदरेण च, प्रियतमे स्वभार्यां पद्मावतीं प्रेषयामास। तेन प्रेषिता सा पद्मावती स्वपूर्वगृहं प्रायात्, महता हर्षेण पूरिता। सा स्वपितृगृहं शुभं सुन्दरं च दृष्ट्वा, सत्यव्रता सती, पितुः पादयोः शिरसा प्रणनाम। यदा सा पद्मावती स्वगृहं प्राप्ता, तदा विदर्भनृपः महता हर्षेण परिपूर्णः अभवत्। सा पद्मावती पितुः गेहे दानेन, आदरेण, वासोभिः, भूषणैः च समृद्ध्या, सुखेन च वर्धमानासीत्। सखीभिः सह सा निरभयं विचरन्ती, पूर्ववत् तत्र रमणीयं प्राप। गृहे, वने, तडागे, राजमहले च, सा पुनः बालभावेन, लज्जां विना, क्रीडतीव व्यवहारम् अकरोत्। हे ब्राह्मन्, सा महाभाग्या पतिसंयुक्ता सखीभिः सह सदा निर्भया वसन्ती, महता हर्षेण पूरिता। पितृगृहे यः सुखानुभवः, सः दुर्लभः श्वशुरगृहे; इति ज्ञात्वा सा तदा विस्मयेन तादृशं कालं पुनः कदा आगमिष्यतीति चिन्तयन्ती रममाणा। एवं मोहावस्थया सा सुन्दरी, क्रीडालोलुपा, सखीभिः सह सदा काननानि वनानि च विचरन्ती। इति श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे वेनाख्यायायां सुकलाचरितं नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः ब्राह्मण उवाच—एकदा, हे महाभागे, सा कन्या उच्चं पर्वतम् अगच्छत्; तत्र रम्यं वनं दृष्ट्वा, कदलीगुल्मैः भूषितम्। शालैः, तालैः, तमालैः, दीर्घनारिकेलैः, पूगैः, मातुलुङ्गैः, नारङ्गैः, जाम्बीरैः च शोभितम्। चम्पकैः, पाटलैः, पवित्रैः, पुष्पितैः, कुटकैः, वटैः, अशोकैः, बकुलैः, नानावृक्षैः च शोभितं तद्वनम्। सौम्यैः पुष्पवृक्षैः आच्छन्नः सः पुण्यः पर्वतः सर्वतः रमणीयः, नानाविधधातुभिः परिपूर्णः। तत्र परमशुभः सरः आसीत्, पुण्यतोययुक्तः, उत्पलैः च अन्यैः सुरभीभिः सुवर्णकुमुदैः च समलङ्कृतः। श्वेतपद्मैः शोभमानः, पूर्णविकसितैः रक्तपद्मैः, नीलोत्पलैः कुमुदैः, हंसैः जलकुक्कुटैः च समृद्धः। विविधविहङ्गैः, जलचरैः च, नानाविधधातुभिः पूरितः, सर्वतः निर्मलः सः सरः, नानाविहङ्गसंघैः कूजितः। शुभैः कोकिलानां मधुरैः स्वरैः, सर्वतः मधुरध्वनिभिः च सुशोभितम्। सर्वतो मधुपानां रम्यगुञ्जितैः प्रतिध्वनितम्, सः रमणीयः पर्वतः श्रेष्ठं वनं च तथैव। सा विदर्भराजकन्या सर्वतः तं पुण्यं सरः दृष्ट्वा सखीभिः सह तत्र क्रीडन्ती। पुण्यवनं सर्वतः पुष्पैः पूरितं दृष्ट्वा, स्वभावेन, शक्त्या, स्त्रीभावेन, क्रीडया च, पद्मावती सखीभिः सह तदा सरस्तटे जलक्रीडायाम् प्रविवेश, हास्यगीतैः सह हृष्टा। सा तस्मिन् सरसि रममाणा, हे ब्राह्मन्, सा प्रभा समाक्रान्ता तत्र सुखेन कालं निनयत्। विष्णुरुवाच—तत्र गोभिलः नाम दैत्यः, वैश्रवणस्य सेवकः, दिव्येन विमानगतः, सर्वैः सुखैः परिवृतः आसीत्। स गोभिलः दैत्यश्रेष्ठः, व्योममार्गे विचरन्, तत्रैव तां विशाललोचनां वैदर्भीं निर्भयां ददर्श। सा सर्वस्त्रीणां श्रेष्ठा, उग्रसेनस्य प्रिया, सौन्दर्ये लोके अनुपमा, सर्वाङ्गसुन्दरी। “किं सा मनमथस्य ह्लादिनी? उत वा हरिप्रियैव? किम् पार्वती वा, शची वा?” इति स विचिन्त्य। सा यथा दृश्यते, स्त्रीणां मध्ये श्रेष्ठा, अन्योSस्त्री नास्ति तादृशी पृथिव्याम्। यथा पूर्णचन्द्रः तारागणे शोभते, तथैव तस्याः मुखमण्डलम् गुणैः सौन्दर्येण कौशल्येन च विराजते। यथा हंसः पद्ममध्यगतः, तथा सा सुमुखी स्मितवती; तस्याः रूपलावण्यं स्पष्टं दृश्यते। “किं सा, या तादृशं रूपं धारयति, सुस्निग्धस्तनयुग्मा?” इति गोभिलः दैत्यः ताम् उत्तमवदनां पद्मावतीं चिन्तयामास। क्षणमात्रं विचिन्त्य, गोभिलः मनसा विमृश्य, “कस्यैषा?” इति ज्ञात्वा, महाज्ञानेन, सा वैदर्भी नात्र संशयः इति निश्चितवान्।