राजन्, तेन कठिनेन मार्गेण त्रीन् अग्रे प्रेषितवत्यः, सा तु सूकर्याः पुत्रः च मार्गं रुद्धवन्तौ स्थितवन्तौ। ततः तत्र शस्त्रपाणयः शरचापधराः शिकारिणः समागताः, ते तीक्ष्णैः शूलैः चक्रैः गदाभिश्च प्रहारं कृतवन्तः। तदा पुत्रः मातरं पृष्ठे स्थापयित्वा तैः सह युद्धमकरोत्; केचित् दन्ताभ्यां हतान्, अन्ये नासायाः प्रहारेण पतिताः। खुराग्रैः प्रहारं कृत्वा तान् योधान् रणभूमौ निपातितवान्; स सूकरः समरभूमौ युद्धं कृत्वा, महात्मना राज्ञा दृष्टः। स तु वीर्यं पितुः कुलात् ज्ञात्वा, राजपुत्रः तेजस्वी विक्रान्तश्च, तस्य पुरतः शरं गृहीत्वा स्थितवान्। तदा तं राजा तीक्ष्णेनार्धचन्द्रेण शरेण विद्ध्वा, महात्मानं वक्षसि विदारितं भूमौ पतितवान्। स सहसा मृत्युमुपगम्य भूमौ पतितः; सा च माता गाढेन शोकविवेशेन तत्रैव पुत्रमुपगम्य पतिता। सा च नासया प्रहारैः तान् योधान् भूमौ निपात्य हन्तुम् आरब्धवती; बहवः क्रूराः मृगयुविनाशिताः, हे राजन्। ततः सा वराही दन्तैः तद्बलम् अपाकरोत्, भीषणा मायाविनीव महाभयं जनयन्ती। तदा रानी तस्मै देवपुत्रसमानाय प्राह—"तया, हे राजन्, तव महाबलम् विनाशितम्।" "किं त्वं तां स्त्रीं तादृशीं न हंसि, प्रियतमे? कारणं मे वद।" इति सा पप्रच्छ। राजा प्रत्युवाच—"नाहं स्त्रीं हनिष्यामि।" "प्रिय, देवानां वचनात् स्त्रीवधः महापातकं स्मृतम्; अतः नाहं स्त्रीं हनिष्यामि, नापि अन्यं प्रेषयामि।" "स्त्रीवधाय, सुन्दरी, पापं भयमस्ति मे।" इत्युक्त्वा राजा तुष्णीं बभूव। ततः झार्झर इति नाम्ना व्याघ्रः तां सूकरीं दृष्टवान्, सा तु भीषणं युद्धे योधानपि सहन्तुं अशक्ता आक्रम्य स्थितवती। स झार्झरः शीघ्रं तीक्ष्णेन शरेण तां विद्धवान्; शरः तस्यां लग्नः, सा रक्तेन सिक्तवती। सा तु दीप्तिमती, शीघ्रतया युक्ता, वीर्यशौर्यसमन्विता, युद्धे दन्तेन झार्झरं प्राहरत्। स पतन् झार्झरः अपि तां तीक्ष्णेन खड्गेन विद्ध्वा, सा च भिन्नशरीरा भूमौ पतिता। युद्धक्लान्ता सा, मूर्च्छया पीडिता, महतीनां वेदनानां वशे स्थिता, भूमौ श्वसन्ती जीवन्त्येव शयिता। एवं श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे वेनचरिते सुकलाख्यायं पञ्चचत्वारिंशः सर्गः समाप्तः। षट्चत्वारिंशः सर्ग आरभ्यते। सुकला उवाच— सा सूकरी, स्वपुत्रे स्नेहयुक्ता, भूमौ पतिता, श्वसन्ती च दृष्ट्वा, सुदेवा करुणया पूर्णा, शोकदुःखिता तस्याः समीपमुपगता। सा शीतलेन जलनेत्रेण तस्याः मुखं प्रक्षालितवती, पश्चात् शोकसंतप्तया युद्धव्रणितं सर्वशरीरं स्नापिता। सा शीतलेन पुण्येनेव जलेन तां सिञ्चन्ती, सा सूकरी मानुषवाचा, मधुरया, राज्ञः प्रियया, तां संबोधितवती। "सौम्ये, तव स्पर्शदर्शनाभ्यां मम सर्वपापं नष्टम्; त्वया अभिषिक्तायाः मम शुभं भूयात्।" एवं तस्याः महत्याश्चर्यवाचः श्रुत्वा, अहं तदद्भुतं दृष्टवती—तव वचांसि अनघानि। "यद्यपि पशुयोनिर्जाता, सा निर्मलया वाचा, स्पष्टया उच्चारणया, उत्तमया, शुद्धया च भाषते।" प्रहर्षविस्मययुक्ता, महत्कृत्यं कृत्वा, सा पुण्या तत्र स्थित्वा, पत्युः समीपे वाक्यमुवाच। "पश्य, राजन्, एतदद्भुतं—सा पशुयोनिर्जाता अपि, मानुषवद्विशुद्धया भाषया भाषते।" एतदाकर्ण्य, सर्वविद्याप्रवरः राजा, तामद्भुतां दृष्ट्वा, मम न कदापि दृष्टपूर्वं न श्रुतपूर्वं च। तदा राजा सुदेवां प्रियतमामुवाच—"त्वं ताम् पृच्छ, सौम्ये, एषा पुण्यवती का भविष्यति?" इति राज्ञः वचनं श्रुत्वा, सा तां सूकरीं पप्रच्छ—"का त्वं, पुण्ये? बहून्यद्भुतानि तव दृश्यन्ते।" "पशुयोनिर्जाता अपि, त्वं मानुषवद्बुद्धियुक्तया भाषसे; पूर्वकृतानि कर्माणि मे कथय।" "तव च स्वामिनः, महाबाहो, स धर्मात्मा सेवकः—किं तस्य धर्मः? स वीर्येण स्वर्गमाप्नोतु।" "स्वस्य च स्वामिनश्च, सर्वं यथावृत्तं पूर्वं मे कथय।" इत्युक्त्वा सा पुण्या रानी तूष्णीं बभूव। सूकरी उवाच—"यदि मां पृच्छसि, शुभे, आत्मनः चास्य महात्मनः, सर्वं पूर्वकृतं कर्म ते कथयिष्यामि।" "एषः महर्षिः, गीतिविशारदः गन्धर्वः, रंगविद्याधर इति ख्यातः, सर्वशास्त्रार्थनिपुणः।" "मेरोः शृङ्गे, सुरम्यजलप्रपातयुक्ते, महर्षिः पुलस्त्यः, श्रेष्ठमुनिः, तत्र वासमकरोत्।" "स तत्र निर्मलचित्तेन तपः कृतवान्; तत्रैव स्वेच्छया स विद्याधरः अपि समागतवान्, महाबाहो।" "स तत्र श्रेष्ठपर्वते निवसन्, गीताभ्यासं कृतवान्, स्वरसतालसंयुक्तया मधुरया वाचा, सुमुखि।" "तस्य गीतं श्रुत्वा, मुनिः समाधेः च्युतः; स तं गीतिशास्त्रविशारदं विद्याधरं वाक्यं प्राह।" "तव दिव्यगीतस्य प्रभावात्, विद्वन्, देवाः अपि मोहिताः; तस्य माधुर्यं, गुणः, तालसमन्वयश्च अतुलः।