ततः ते वीराः, बलपराक्रमसम्पन्नाः, उत्साहवीर्यपूर्णाः, गर्जन्तः स्वशक्तिं प्रदर्शयन्तः, युद्धाय समुत्ततारन्। सर्वे ते शीघ्रं वाराहं वायुवत् अभिमुखं गताः, वनचराः तं तीक्ष्णबाणवर्षैः आघातयामासुः। विविधैः शस्त्रास्त्रैः तं वीररूपिणं वाराहं समन्तात् आक्रम्य युद्धाय प्रयत्नं अकुर्वन्। सुकलः उवाच—शरशूलानि वनैः मुक्तानि महागिरिं यथा वर्षधाराभिः पतन्ति, तथा भूमौ मध्ये वाराहः, गणाध्यक्षः, दृढैः प्रहारैः शतशः आघातितः, युद्धे निगृह्य उपशमितः। सः स्वपुत्रैः पौत्रैः बन्धुभिः सह शत्रून् नाशयामास; तस्य तीक्ष्णदन्तैः वनचराः युद्धे हताः भूमौ पतिताः। स्वदीप्त्या तान् विनाशयन्, दन्ताग्रैः हन्ति स्म; यत्र स भूमिपतिः गतः, युद्धकामना तस्य अभवत्। वाराहाधिपः क्रुद्धः, इक्ष्वाकुपतिं भयभीतं कृत्वा, वनमध्ये तेन सह युद्धे उत्साहितः, युद्धानन्देन पूर्णः। पुनः वाराहः, युद्धनिपुणः, युद्धे स्पर्धां इच्छन्, क्रोधेन भूमिं दन्ताग्रनखैः कम्पयन्, गर्वगर्जितेन शुद्धराजं आघातयामास; हे राजन्, विष्णोः वीर्यं ज्ञात्वा मनोः पुत्रः हर्षितः अभवत्। वाराहस्य अप्रतिमं वीर्यं दृष्ट्वा, प्रभुः मनसि चिन्तयामास—'एष देवद्विषः वाराहरूपे अस्ति'; वाराहविनाशाय महाबलानि संहृत्य, त्वरितं स्वसेनां संगृह्य युद्धाय उद्यतवान्। ततः गजाः शीघ्ररथाः, उत्तमबाणशस्त्रधारिणः, गदापरशुहस्ताः, वनचराः पाशहस्ताः गर्जन्तः निर्गताः; ये रोद्धुम् अशक्नुवन्, तत्र न स्थिताः, अश्वगजाः यत्र यत्र शक्यं तत्र तत्र गताः। कदाचित् न दृश्यते, कदाचित् दृश्यते; कदाचित् भयम् आवहति, कदाचित् अश्वान् आघातयति। युद्धे दुष्प्राप्यः वाराहः वीरान् आघात्य, भीषणं शब्दं कृत्वा, क्रोधात् रक्तनेत्रः अभवत्। कोसलाधिपः वीरः, युद्धे दुष्प्राप्यं तं विशालशरीरं, मेघगर्जनसदृशं गर्जन्तं दृष्ट्वा, विस्मितः अभवत्। सः गर्जन्, रणभूमौ विचरन्, स्वदीप्त्या वीराणां मध्ये दीप्तिम् आवहन्, तस्य मुखे दन्ताः विद्युत्सदृशाः दीप्तिमन्तः। मनुपुत्रः तीक्ष्णबाणैः विद्धं वाराहं दृष्ट्वा, तस्य बन्धून् शस्त्राघातैः पतितान् अपश्यत्। राजा उवाच—'वीराः, किम् बलात् अत्र तं न गृह्णाथ? तीक्ष्णबाणैः युद्धं कुरुत, अस्यापि विरुद्धम्।' महात्मनः वचनं श्रुत्वा, क्रुद्धाः अपि सर्वे सैनिकाः युद्धाय समागच्छन्। अनन्तसहस्रवीरैः तं वनमध्ये युद्धाय स्थितं वाराहं सर्वतः परिवृत्य आघातयामासुः। ततः युद्धभूमौ महावीरैः बाणवर्षैः तं विद्धम्, कदाचित् चक्रघातैः, कदाचित् वज्रप्रहारैः, युद्धे दुष्प्राप्यः आघातितः। सः वाराहः, उत्साहक्रोधपूर्णः, युद्धे पाशान् भङ्क्त्वा निर्गतः; महावाराहैः सह, रक्तनदीसिक्तः, निर्गम्य अगच्छत्। सः तीक्ष्णमुखाग्रैः वीराश्वगजौ आघातयन्, दन्ताग्रप्रहारैः पादातीन् क्रुद्धः दूरं प्रक्षिप्तवान्। क्रुद्धः गजस्य सूण्डां छित्त्वा, हृष्टः पादनखैः वीरान् हन्ति स्म। ततः सर्वे वाराहाः वनचराः च, क्रोधात् रक्तनेत्राः, परस्परं युद्धे प्रवृत्ताः। वाराहा वनचरैः हताः, वनचराः वाराहैः; भूमौ पतिताः रक्तव्रणिताः। वनचराः वाराहैः हताः युद्धे मृताः, तत्र वाराहा अपि मृताः, श्वानाः च प्राणान् त्यक्त्वा गताः। यत्र पशुघ्नाः भूमौ मृताः, तत्र राज्ञः शस्त्राघातैः बहवः वाराहा पतिताः। कियत् नष्टाः वा हताः वा वाराहा, भीता दुर्गेषु, गुहान्तेषु, वनान्तेषु, गुहामुखेषु च निहिताः, हे श्रेष्ठराजन्। कियत् वनचराः वाराहदन्तैः विदारिताङ्गाः मृताः, प्राणान् त्यक्त्वा स्वर्गं गताः, विखण्डिताः। जालानि, जालपाशाः, पञ्जराः, बन्धनानि, सर्वत्र भूमौ विक्षिप्तानि। एकः वाराहः, प्रियया सह, पञ्च वा सप्त बालकैः परिवृतः, युद्धाय स्थितः। ततः वाराही पुनः प्रियं वाराहं उवाच—'गच्छ, प्रिय, मया सह एतेषु बालकेषु च।' वाराहः हृष्टः, व्यथितां प्रियां उवाच—'क्व गच्छामि? भग्नः अस्मि; भूमौ स्थानं नास्ति।' 'यदि अहं विनश्यामि, हे सुभगे, वाराहगणः विनश्यति; द्वयोः सिंहयोः मध्ये वाराहः जलं पिबति।' 'द्वयोः वाराहयोः मध्ये सिंहः जलं न पिबति; एवं वाराहवंशे परमबलं दृश्यते।' 'तस्मात् अहं तान् नाशयिष्यामि; यदि भग्नः भविष्यामि, निर्गच्छामि। धर्मं महाफलदं जानामि, हे सुभगे।' 'लोभात् वा भयात् वा युद्धे पतितः यो निर्गच्छति, स पापी, न संशयः।' 'तीक्ष्णशस्त्रव्यूहं दृष्ट्वा हर्षितः भवति; युद्धसागरं प्रविश्य, पुण्यक्षेत्रतीरं प्राप्नोति।' 'वैष्णवं लोकं प्राप्नोति, पुरुषान् उद्धरति; अहं भग्नः कatham निर्गच्छेयं, यदा कालः प्राप्तः?' 'युद्धभूमिं शस्त्रैः छिन्नां दृष्ट्वा, या वीराणां हर्षदायिनी, सः हृष्टः निर्गच्छति; तस्य पुण्यफलं शृणु।' 'प्रत्येकपदे भागीरथीमाहात्म्यस्नानं लभ्यते; शृणु, प्रिये, भग्नः युद्धे लोभेन गृहं प्रत्यागच्छन् यः, तस्य गतिः।