शूकर्याः पुत्रेभ्यः स्नेहपूर्णं वचनं प्रवृत्तम्—“यूयं सर्वे दूरं सुरक्षितं पर्वतगुहां गच्छत, लोभिनः शिकारीणां वञ्चनाय सुखेन तिष्ठत, हे मम पुत्राः।” सा पुनः अवदत्—“यत्र स गच्छति, तत्र अहम् अपि गच्छामि; ज्येष्ठभ्राता गोपायाः रक्षणं करिष्यति।” सर्वे तव मामाः अपि रक्षकत्वं विधास्यन्ति; अतः सर्वे यूयं दूरं गच्छत, माम् एव त्यक्त्वा, हे सुकुमाराः। पुत्राः उचुः—“एष पर्वतः श्रेष्ठः, मूलफलवारिसम्पन्नः; किन्तु कः निर्भयः? किमत्र सुखं जीवनं अस्ति?” युष्माभ्यां हि अकस्मात् भयङ्करं किमपि उक्तम्; कारणं वद, मातः, सत्यं वदस्व। तदा शूकरी अवदत्—“स राजा, भीषणः मृत्युसदृशः, आगतः; क्रीडायां शिकाररता, बहून् पशून् वने हन्ति। इक्ष्वाकुः, मनोः अप्रतिहतशक्तिसुतः, एष समयः विनाशं करिष्यति; दूरं गच्छत, हे सुकुमाराः।” पुत्राः पुनः उचुः—“यो मातरं पितरं च त्यक्त्वा प्रस्थितः, स दुष्टचित्तः; स तीव्रं घोरं नरकं प्राप्नोति। मातुः पावनं दुग्धं पीत्वा, पुष्टः अपि, हृदयहीनः भवति; यः मातरं पितरं च त्यजति, स अतिदुर्बलः भवति। स तु अस्मिन् कृमिसंपन्ने दुर्गन्धिनि घोरनरके प्रविशति; अतः वयं मातरं न त्यजेम, न गुरुम्, अत्र स्थास्यामः।” एवं धर्मयुक्तं दुःखं तेषु उत्पन्नम्; तदर्थं यथायोग्यं व्यूहं विधाय, सर्वे वीर्यसम्पन्नाः स्थिताः। धैर्येण उत्साहेन च समन्विताः, तं राजपुत्रं, वीर्यनिनादेन वनक्रीडायां स्थितम्, दृष्टवन्तः। सुकला अवदत्—“एवं सर्वे शूकराः युद्धाय समागताः; शिकारीणः राजान् पुरतः स्थिताः। महाशूकरः, राजराजः, पर्वतशिखरे शरणं गत्वा, महान् गणबलस्य व्यूहं विधाय दृढं स्थितः। कपिलः, स्थूलमहाकायः, महान् दन्तः, विशालमुखः, घोरशूकरः, भीष्मनिनादेन गर्जति, हे राजन्।” तं दृष्ट्वा, महान् राजा, सालतालवनशरणं गत्वा, तेषां वचनानि शृण्वन्, मनोः वीर्यसुतः प्रत्युवाच। “वीरशूकरं गृहीतव्यं, हन्तव्यं, बलगर्वितम्,” इत्युक्त्वा मनोः वीर्यसुतः तान् शिकारीणः सम्बोधयामास। ततः सर्वे शिकारीणः, शिकारमदेन मोहिताः, सम्यक् सन्नद्धाः, श्वभिः सह एकत्र गताः। महान् राजा, राजराजः, हर्षपूर्णः, अश्वारूढः, सुशिक्षितचतुरङ्गबलसमेतः, आनन्देन अग्रे प्रस्थितः। स मेरुपर्वतस्य उत्तमशिखरे, विविधरत्नमणिसम्पन्ने, विविधवृक्षशोभिते, गङ्गातीरं प्राप्तः। सुकला अवदत्—“स पर्वतराजः, यस्य शिखरं बलनिवासः, सूर्यरश्मिसदृशः, आकाशं प्राप्तः, विविधजीवशोभितः, दीप्तिमान् अस्ति।” गङ्गायाः विस्तीर्णं निर्मलं प्रवाहं, उन्नततीरं, मौक्तिकसदृशतरङ्गरूपं, स्वच्छबिन्दुयुक्तं, सर्वत्र श्वेतशिलास्पर्शं कृत्वा, पर्वतराजः सौन्दर्यसम्पन्नः। देवचारणकिन्नरगन्धर्वविद्याधरसिद्धाप्सरसगणैः, ऋषिभिः, नागराजैः, विद्यााधरैः परिवृतः; चन्दनबहुसुगन्धितवृक्षैः, सालतामलैः, रुद्राक्षकल्पवृक्षैः, वरददातृमेघैः शोभितः पर्वतः। विविधमणिसम्पन्नः, विविधरत्नैः अलङ्कृतः, सुवर्णप्रासादस्तम्भसखिभिः शोभितः। दिव्यनारिकेलसुपारीवृक्षैः, पुणागबकुलवृक्षैः, कदलीगुच्छैः शोभितः। पुष्प, चम्पक, पाटल, केतक, विविधलतापुष्पच्छायापद्मकवृक्षैः शोभितः। विविधवर्णसुपुष्पैः, विविधवृक्षैः, दिव्यवृक्षैः, शुद्धशिलातलेन शोभितः। गुहासु सिद्धयोगिनः, योगाचार्यः, रम्यधाराभिः, बहूनदीभिः पर्वतः सम्पूर्णः। तत्र संगमः सरितां, सरोवरकुण्डतालैः शुद्धवारिस्रोतसाम् अलङ्कृतः। पर्वतराजः स्वशृङ्गैः, सरभव्याघ्रपशुगणैः शोभितः। सदा महान् मदोन्मत्तगजैः, महिषैः, अन्यैः दिव्यजीवैः शोभितः। अयोध्याधिपतिः, इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, धर्मपत्नी च चतुरङ्गबलसमेतः तत्र स्थितः। अग्रे वीरशिकारीणः, शीघ्रश्वभिः, यत्र बलशूकरः स्वभार्यया सह स्थितः, तत्र प्रस्थिताः। बहुशूकरैः, वृद्धैः, युवैः रक्षितः, मेरुशिखरं गङ्गातीरं च वसति। सुकला अवदत्—शूकरः हर्षपूर्णः स्वप्रियां अभाषत—“प्रिये, पश्य, कोशलराजः बलसम्पन्नः आगतः।” “स बुद्धिमान् राजा मम कृते अत्र शिकारं करोति; अहम् देवासुरानन्दकारं युद्धं करिष्यामि।” ततः तेजस्वी राजा, धनुर्धरः, शरसम्पन्नः, हर्षेण सुधर्मनिष्ठायै सुदेवायै वचनम् अवदत्। “पश्य, प्रिये, महान् शूकरः, महाबलनिनादेन गर्जन्, स्वगणेन परिवृतः, शिकारीणामपि भीमः।” “अद्य तीक्ष्णैः उत्तमशरैः तं हनिष्यामि, प्रिये; स बलवान् वीरः मम युद्धाय आगच्छतु।” एवं प्रियायाः उक्त्वा, शिकारीणः सम्बोधयामास—“वीरं शूकरं प्रेषयत, यथा वीराः बलवन्तं प्रेषयन्ति।