ऋषयः सूतम् ऊचुः—“कथं वेनः, पापं परित्यज्य, इतो दूरे स्वर्गं प्राप्तवान्? सत्यप्रिय, एतदस्मभ्यं विस्तारतः कथय।” सूत उवाच—“सत्सङ्गेन पुण्यैः सहर्षिभिः संवादेन च, तस्य शरीरे मन्थनेन च, बहिर्गतः पापः तं त्यक्तवान्। ततः स धर्मात्मा वेनः नित्यज्ञानं प्राप्य, रेवा नदीस्य दक्षिणे तटे, द्विजश्रेष्ठ, तपः अकरोत्। तृणबिन्दोः मुनेश्चाश्रमं पापनाशनं प्रविश्य, शताधिकं वर्षाणि, कामक्रोधविवर्जितः, सः तपस्यायाम् अवस्थितः। तस्य तपस्याः प्रभावेन, शङ्खचक्रगदाधरः भगवाञ् विष्णुः तेन पापरहितेन राज्ञा तुष्टः अभवत्। सः उवाच—‘तुष्टोऽस्मि, वरं वरय।’ तदा वेनः—‘यदि तुष्टोऽसि भगवन्, तर्हि परं वरं देहि।’ ‘अनेनैव शरीरेण, त्वत्पदं प्राप्नुयां भगवन्, जननीपितृभ्यां सह, स्वतेजसा तव, विष्णोः तत्त्र परमं धाम।’ श्रीवासुदेवः उवाच—‘क्व सा महा-मोहा या त्वां मोहयामास, राजन्? लोभेन हतः त्वं तमोमार्गे पतितः।’ वेनः उवाच—‘पूर्वं मया कृतं पापात् मोहितोऽहं प्रभो; अतः, अस्मात् घोरात् पापात् उद्धर माम्।’ ‘किं पठितव्यं वा श्रोतव्यं, तद् अनुग्रहात् ब्रूहि भगवन्।’ भगवान् उवाच—‘साधु, महाबाहो, तव पापं नाशितम्। तपसा शुद्धः असि; तस्मात् धर्म्यम् अहं वक्ष्यामि। पुरा ब्रह्मणा मया पृष्टं यथा त्वया, तथेह वक्ष्यामि। यद् उक्तं तस्मै, तत् सर्वं वक्ष्यामि। कदाचित् ब्रह्मा नाभिकमले ध्यानं कुर्वन् आसीत्। तदा तस्य वरदानाय प्रादुरभवत्। सः महापुण्यं स्तोत्रं पृष्टवान्। सौभाग्याय सः तस्मै श्रेष्ठं स्तोत्रं दत्तवान्, ‘वासुदेव’ इति नाम्ना, शुभमार्गप्रदं। यः पठति जपति वा, तस्मै सर्वसौख्यं ददाति। अहं तस्मै विष्णुप्रीतिदं परमं स्तोत्रं उपदिष्टवान्। विष्णुः उवाच—‘अव्यक्तरूपेण मया इदं विश्वं व्याप्य अस्ति; अतः, विष्णुभक्ताः मां विष्णुं इति आहुः। यत्र भूतानि तिष्ठन्ति, यत्र चेश्वरः तेषु वसति, सः वासुदेवः इति ज्ञेयः; अहं स एव, नमस्कृत्य। अन्ते सर्गे सः अव्यक्तात् प्रजाः संहरति; अतः, शरणार्थिनः सः संकर्षणः इति नाम्ना ज्ञेयः। सङ्कल्पेन अहं कामरूपः; कामेन बहुधा भवामि। अतः, बुधाः मां प्रद्युम्नं इति आहुः, पुत्रार्थिनः अपि मां एवं जानीयुः। लोके हरेः केशवस्य च द्वयोः ईश्वरयोः विना, योगबलात् अहं निरुद्धः; अन्यः निरुद्धः नास्ति। विश्वरूपः ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः अहं; अहं इति आत्मबुद्ध्या, जाग्रत्स्थितौ विचारैः कम्पितः। जगद्व्यापाररूपः तैजसः अहं; इन्द्रियस्वरूपधारी, ज्ञानकर्मसम्पन्नः, स्वप्नावस्थाम् अनुप्रविष्टः। प्राज्ञः अहं, देवतानाम् अन्तरात्मा, विश्वस्याधारभूमिः; सुषुप्त्यवस्थायाम् स्थितः, लोके उदासीनः, अविभक्तः। तुरीयः अहं, निर्गुणः, विकाररहितः, साक्षिरूपः, विश्वप्रतिबिम्बवत् अनासक्तः। चैतन्याभासः, चैतन्यानन्दः, चैतन्यमयः, चैतन्यस्वरूपः, नित्यः, अक्षयः, ब्रह्मरूपः—एवं मां ब्रह्मेत्यवगच्छ। एवं उक्त्वा भगवाञ् विष्णुः ब्रह्मणः पुरतः स्वस्वरूपेण अन्तर्धानं गतः। ब्रह्मा अपि, विश्वव्याप्तिं विज्ञाय, क्षणेन समाहितः अभवत्। राजन्, त्वम् अपि पृथोः आद्ये जन्मनि शुद्धात्मा असि; तथापि, पुण्यात्मन्, एतत् स्तोत्रेण देवमर्चय। तुष्टः विष्णुः तम् उवाच—‘वरं वृणुष्व, मानद।’ वेनः—‘मम शुभं भाग्यं देहि, हे विष्णो, पापकर्मणः उद्धारं कुरु।’ ‘त्वां शरणं प्रपन्नोऽस्मि; मोक्षहेतुम् आख्याहि।’ विष्णुः उवाच—‘पूर्वं, महाभाग, तव आत्मांशेनापि मया पूजितः, तस्मै वरं दत्तवान्; त्वं च वैष्णवं परं लोकं यास्यसि।’ ‘स्वकर्मणा, ब्राह्मणश्रेष्ठ, राजवल्लभ, पुण्येन, महाभाग, स्वार्थाय वरं वृणीष्व।’ शृणु, हे वेन, महाभाग, पुराकालं वृत्तान्तम्—तेजस्विनि तव मातरं पूर्वं राज्ञा क्रोधात् शप्तम्। सुषङ्खेन महात्मना, सूनिथायाः बाल्ये; ततः अङ्गाय मया वरः दत्तः, आत्मज्ञेन। तवोद्धरणाय, सुतः उत्तमः जातो भविष्यति; एवमुक्त्वा तव पित्रे, धर्मप्रिय— मया उक्तं—‘तव शरीरे जातः, अहं लोकं रक्षिष्यामि; यथा इन्द्रः दिवि प्रकाशते, तथा अहम् अपि पृथिव्याम्।’ ‘आत्मा हि पुत्ररूपेण जायते’—एवं सत्यशृतेः वचनम्; अतः, वत्स, मम वरेण शुभगतिर्लभ्यते। स्वस्याभ्युदयाय, राजन्, एकं दानं कुरु; अहमेव, पापरूपेण, सूनिथायां प्रविष्टः, शत्रुनाशन। ते नग्नरूपेण तव अधर्मं कर्तुं प्रेरयामासुः; अन्यथा, सुषङ्खस्य वचनं अन्यथा स्यात्। तस्मात्, राजश्रेष्ठ, अहमेव विधिनिषेधयोः कर्ता; कर्मफलप्रदाता, बौद्धिकातीतः, गुणैः अनासक्तः। दानमेव श्रेयः श्रेष्ठं; दानात् सर्वशक्तिः जायते। तस्मात्, दानं दातव्यं, दानात् पुण्यं जायते।” इति।