ततः स दुष्टः तस्य पादयोः प्रणम्य वेदधर्मं सत्यं च धर्मकृत्यं च सर्वं परित्यज्य गतवान्। तेन यज्ञानां निरोधः वेदस्य च अवमाननं जातम्। पुण्यशास्त्रसमुद्भूतः धर्मः तदा न प्रवर्तितः। तस्याज्ञया लोको विविधपापैः पूर्णः अभवत्; न यज्ञाः, न वेदाः, न च धर्मशास्त्राणां परार्थः आसीत्। तस्य राज्ये ब्राह्मणाः न ददति, न अधीयन्ते च; तस्मात् धर्मस्य नाशः जातः, महापापं च समुत्पन्नम्। अङ्गेन निगृहीतः अपि स महतीं प्रचण्डतां प्रदर्श्य अन्यथा आचरन्, पापकृत् सः पितुः मातुः च पादयोः कदापि न नमस्कृतवान्। स सञ्जकं मुनिं अपि अवज्ञाय, अहमेव शक्तिमानिति मन्यते; पितरौ मातरं च निगृह्य अपि, पापकृत् सः तयोः वचनं न शृणोति स्म। धर्मयात्रादानादिकं पुण्यकृत्यं कदापि न अकरोत्; स दीर्घकालं स्वभावानुसारं एव आचरन्, हे महाभाग। एवं चिन्तयित्वा सर्वे तत्र आश्चर्यम् अपश्यन्—किं हेतोः एष पापकृत् राजा अङ्गस्य पुत्रत्वेन कुलस्य कलङ्कः जातः? पुनः धर्मात्मा सः महाबलस्य मृत्युः पुत्रीं पप्रच्छ—"कस्य दोषात् एष पापकृत् जातः, सत्यम् आख्याहि, प्रिये?" सुनीथा उवाच—"पूर्वं नन्दिनी स्वयम् अङ्गाय आत्मनः आचरणं पुण्यं च, मम दोषं च, हे विप्र, उक्तवती।" "बाल्ये मया महात्मनः सुशङ्खस्य प्रति पापं कृतम्; स तपस्यां स्थितः सन्, अहं तस्य अन्यत् किमपि न अकरवम्। स कोपितः मां शप्तवान्—'ते पुत्रः पापकृत् भविष्यति' इति। तस्मात्, हे महाभाग, तस्य शापात् एष पापकृत् जातः इति मया ज्ञायते।" एवं श्रुत्वा स महाबलः तया सह वनं गतः। स महात्मा स्वभार्यया सह वनं गच्छन्, तस्मिन् काले सप्तर्षयः वेनं उपगम्य, तम् आहूय, अङ्गस्य पुत्रे विषये वाक्यम् ऊचुः। ऋषयः ऊचुः—"हे वेन, त्वं प्रमत्तः मा भूः; प्रजाः पालय। त्वया त्रैलोक्यं चराचरं च रक्षितम्।" "सर्वं धर्मे प्रतिष्ठितम्, हे महाभाग; पापकृत्यं परित्यज्य पुण्यकर्माणि कुरु।" इत्येवं वदन्तः तेषां वचांसि श्रुत्वा वेनः हसित्वा उवाच—"अहमेव परमो धर्मः, अहमेव नित्यः पूज्यः।" "अहं सृष्टा, अहं रक्षकः, अहमेव वेदानां तात्पर्यम्; अहं धर्मः, महापुण्यं, नित्यं च जैनधर्मः।" "हे ब्राह्मणाः, कर्मभिः मां एव पूजयध्वं, यः धर्मस्वरूपः अस्मि।" ऋषयः ऊचुः—"ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः च—एते त्रयो द्विजातयः—" "एतेषां सर्वेषां एष सनातनः धर्मः; वेदाचार्येण जीवन्ति, तेन सर्वे प्राणिनः तिष्ठन्ति।" "त्वं ब्रह्मवंशसमुत्पन्नः, ब्राह्मणः एव; पश्चात् शौर्येण भूमेः राजा अभवः।" "राज्ञः पुण्येन, हे राजेन्द्र, द्विजातयः सुखेन वसन्ति; राज्ञः पापेन नश्यन्ति—तस्मात् पुण्यं आचर।" "त्वया धर्मः पूजितः, आचरितः च, नराधिप; तु त्रेतायुगे द्वापरयुगे च कर्माणि न तादृशानि।" "कलियुगे जनाः जैनधर्मं अनुवर्तिष्यन्ति, पापमोहिताः, तेन कलौ प्रविशन्ति।" "वेदाचारं परित्यज्य जनाः पापं चरिष्यन्ति; तस्मात् निःसंशयं जैनमतं पापमूलं भवति।" "एतेन महामोहेन, राजन्, अज्ञानाः पतन्ति; पापबन्धनैः बद्धाः एते विनाशाय एव नियताः।" "गोविन्दः एव पापहरः अवतीर्य, स्वेच्छया रूपं धारयित्वा, दुष्टान् विनेष्यति।" "जनाः पापयुक्ताः सति, म्लेच्छविनाशाय पुनः कल्किः देवः स्वयम् अवतीर्य भविष्यति।" "कलिचरितं परित्यज्य पुण्ये शरणं गच्छ; सत्येन आचर, प्रजापालकः भव।" वेनः उवाच—"अहं प्राज्ञेषु अग्रणी, सर्वं जानामि। यः अन्यथा आचरति, स निःसंशयं दण्डनीयः।" इत्येवं स राजा पापकृत् अतीव वचांसि वदन्, ब्रह्मपुत्राः सर्वे महात्मानः कोपिताः अभवन्। ब्राह्मणाः वेनं कोपिताः सन्, स ब्रह्मशापात् भीतः वल्मीके प्रविवेश। ततः ते ऋषयः कोपेन सर्वत्र वेनं अन्वेष्टुम् आरब्धवन्तः; राजा नष्टः इति ज्ञात्वा, तं वल्मीकमध्ये दृष्टवन्तः। ब्राह्मणाः तं क्रूरं पापकृतं बलात् आकृष्य, तस्य पापकर्माणि दृष्ट्वा, मुनयः गम्भीरध्यानं जग्मुः। कोपात् तस्य वामहस्तं मन्थित्वा, तस्मात् अतीव लघुः, कृष्णवर्णः, भीषणः पुरुषः जातः। सः रक्तलोचनः, धनुष्पाणिः, निषादानां सर्वपापकृतां पूर्वजः अभवत्। सः म्लेच्छानां विशेषतः अधिपः रक्षकः च नियुक्तः। तस्य पापकृत्यं दृष्ट्वा, मुनयः पुनः— दक्षिणहस्तं वेनस्य महात्मनः मन्थित्वा, तस्मात् महात्मा जातः, येन पृथिवी दुग्धा। सः पृथुः नाम्ना, परमबुद्धिमान्, राजाधिराजः, महाबलः अभवत्; तस्य पुण्येन वेनः धर्मार्थकुशलः अभवत्। सः चक्रपाणेः प्रसादेन सम्राट् पदं उपभुञ्जानः, विष्णोः लोकं, विष्णोः परमं पदं, प्राप्तवान्।