स्नुषायाः सहचर्यः प्रमुदिताः स्वस्वस्थानानि प्रत्यपद्यन्त; सर्वेषु तु सखिषु निर्गतेषु, द्विजश्रेष्ठः सः स्वपत्नीं सुनीथां सह आनंदेन समयं न्ययापयत्। तस्यां तु सर्वलक्षणसम्पन्नं पुत्रं समुत्पादयामास। तस्मै पुत्राय ‘वेन’ इति नाम दत्तम्। स सुनीथायाः पुत्रः, महाबलसम्पन्नः, तस्मिन् काले सम्यग्विवर्धत। स वेदशास्त्राणि, धनुर्वेदं च गुणैः सह सम्यगधीत्य, सर्वविद्याविशारदः, सर्वेषां मध्ये प्राज्ञतमोऽभवत्। अङ्गस्य सुतः वैनः सदाचारं अनुवर्त्य, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, क्षात्रधर्मनिष्ठः सदा स्थितवान्। यथा दिवि सर्वतेजसा युक्तः इन्द्रः शोभते, तथा स महाबुद्धिः स्वशौर्यवीर्येण शोभमानो बभूव। चाक्षुषमनोः कालान्तरे गते, वैवस्वतस्य मनोः युगे आगते, लोकाः सदा अनाथा दुःखमभजन्। तदा धर्मतत्त्ववित्, तपोबलसम्पन्नाः, जनहिताय मुनयः, धर्मज्ञं, शास्त्रविदं, नृपं चिन्तयामासुः। ते तु वैनमेव शुभलक्षणसम्पन्नं दृष्ट्वा, द्विजश्रेष्ठाः तम् पवित्रे प्रजापत्यपदे प्रतिष्ठापयामासुः। अङ्गस्य सुतः स राजा अभिषिक्तः सन्, सर्वे प्रजापतयः तपोवनं जग्मुः। तेषु सर्वेषु गतेषु, वैनः राज्यं सम्यगशासीत्। सूतः उवाच—सुनीथा स्वं पुत्रं सर्वराज्यप्रतिष्ठापकं दृष्ट्वा, पूर्वशापबलात् संदेहं चकार—“मम पुत्रो धर्मरक्षकः भविष्यति” इति। सा तु पूर्वपापचिन्तया सदा शुशुभे, धर्माङ्गानि पुत्राय प्रावर्तयत्, धर्मश्रेष्ठानि सर्वदा अग्रे स्थापयन्ती। सत्यादीनि शुभगुणान् पुत्राय प्रकाशयन्ती, सुतम् इत्युवाच—“अहं धर्मस्य दुहिता, पुत्र।” तव पिता धर्मतत्त्ववित्, तस्मात् धर्मं आचर। एवं सा धर्मपत्नी पुत्रं वेनं सदा उपदिशति स्म। मातृपितृवचनानि, यानि लोकहिताय, तानि सदा पालनीयानि इति, वैनः पृथिव्यां प्रजापालनकर्ता बभूव। जनाः स्वराज्ञः धर्मेण प्रमोद्यमानाः सुखेन वसन्ति स्म। एवं वैनस्य राज्येऽपि प्रभावः महानासीद्। तस्य राज्ये धर्मगुणाः सम्यग्वर्धन्ते स्म। एवं धर्मात्मनः वैनस्य सृष्टिः जाता इति मुनयः पप्रच्छुः—“कथं स धर्ममार्गं त्यक्त्वा पापकर्मा बभूव?” सूतः उवाच—मुनयः ज्ञानविज्ञानसम्पन्नाः, सत्यमेव शुभाशुभं वक्तुमर्हन्ति; अन्यथा न भवति। सुषङ्खेनापि महात्मना शप्तः, कथं न यथावत् स्यात्? अहं वैनस्य पापकर्माणि सर्वाणि वक्तुम् इच्छामि। स धर्मात्मा, प्रजापालनरतः, राज्यं काले शासति स्म; तदा कश्चित् पुरुषः मिथ्यावेषधारी, नग्नरूपः, महाकायः, मुण्डितशिराः, महातेजाः, तत्र आगतः। स शिखिपिच्छझटिलं यष्टिं कक्षे धारयन्, हस्ते नारिकेलकृतं पात्रं बिभ्रद्, मिथ्याशास्त्रं वेदधर्मविप्लवाय जपति, शीघ्रं वैनस्य समीपं जगाम। स पापात्मा वैनस्य सभाम् प्रविश्य, राजा आगतम् आलोक्य पप्रच्छ—“कः त्वं, एतादृशं रूपं कृत्वा आगतः? किमर्थं मम सभायाम् आगतः? किं ते वस्त्रं, किं नाम, कः धर्मः? कथय कर्म, कः वेदः, कः आचारः, कं तपः, कं बलं, कं ज्ञानं, कं तेजः, किं सत्यं धर्मलक्षणम्? सर्वं सत्यमेव वद।“ वैनस्य वचः श्रुत्वा, स पापात्मा प्रत्युवाच—“त्वं राज्यं व्यर्थं शाससि, मोहितः न संशयः। अहं सर्वधर्मः, अहं देवानां पूज्यतमः, अहं ज्ञानं, अहं सत्यं, अहं नित्यः स्रष्टा। अहं धर्मः, अहं मोक्षः, सर्वदेवतामयः, ब्रह्मणः शरीरात् जातः, सत्यपरायणः, अन्यो नास्ति। जिनरूपं सत्यमयं धर्ममयं च विद्धि; योगिनो ज्ञाननिष्ठाः मय्येव शीघ्रं यान्ति।” वैन उवाच—“किं ते कर्म, किं रूपं, कः आचारः? राज्ञा पृष्टः यथावत् वद।” पातकः प्रत्युवाच—“यत्र अर्हन्तः देवतारूपे दृश्यन्ते, यत्र नग्नाचार्यः दृश्यते, यत्र परमकारुण्यं परमं धर्मः, तत्रैव मोक्षः। अत्र न संशयः; आचरणं वक्ष्यामि—न होमः, न परेषां होमकारणं, न वेदाध्ययनं। न सन्ध्योपासना, न तपः, न दानम्; न पितृदेवताहविर्भागः, न घृताहुतिः, न यज्ञकर्म। न पितृकर्म, न अतिथिपूजनं, न वैश्वदेवकृत्यम्; उत्तमा पूजा यतिः, परमं ध्यानं अर्हन्ति। एष धर्माचारः जिनमार्गे दृश्यते; एवं सर्वं मम धर्मलक्षणं उक्तम्।“ वैनः पुनरुवाच—“यथा वेदेषु उक्तं धर्मे, यत्र यज्ञकर्म, पितृयज्ञ, श्राद्ध, वैश्वदेवकर्म च दृश्यते, तदिह न दृश्यते।