इति श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे पञ्चत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ ततोऽनन्तरं, सुनीथा स्वसखीमब्रवीत्— "यदुक्तं त्वया, प्रियं सत्यमेव। तथा करिष्यामि। केवलं ज्ञानमिदं ब्राह्मणं मोहयिष्यति, नान्यथा। त्वं मां धर्मयुक्तया सहाय्येन सम्पादय, येन मम कार्यसिद्धिः स्यात्।" तस्याः वचः श्रुत्वा रम्भा तां महात्मनाम् अब्रवीत्— "सुन्दरी! किं प्रकारेण सहाय्यं दातव्यं मयाऽस्ति, तद्वद।" सुनीथा तामुवाच— "प्रिये! त्वं मम दूतत्वेन क्षिप्रमेव तस्य समीपं गच्छ।" एवं उक्ता सा विशाललोचना रम्भां प्रत्युवाच— "एवं भविष्यति।" दिव्याङ्गना रम्भा प्रतिजज्ञे— "त्वं ममाज्ञां देहि, सहाय्यं करिष्यामि।" इति सा सत्येन, विशाललोचना, सुन्दरी, युवती वचः सस्मितम् अवदत्। ततः रम्भा मायया दिव्यरूपधारिणी बभूव, तस्याः मुखमिन्दुवद् विकसत्; अनूपमया शोभया सा त्रिलोक्यं मोहयन्ती दृष्टा। सा दिव्यरूपिणी, मेरोः पुण्ये शिखरे, विविधधातुविचित्रे रत्नदीप्ते रम्ये गुहायां स्थित्वा, दिव्यतरुप्रवेष्टिता, पुष्पसमृद्धा, देवानां समूहैः, गन्धर्वाप्सरसामुपेत्या, सान्तःस्मितं रमणीयं स्थलं सन्दर्शयन्ती, शीतलच्छायायां चन्दनाशोकतरुसंनिधौ, उपविष्टा। तत्र सा शोभनाङ्गना, स्नेहसर्वाभरणैः भूषिता, नीलांबरपरिधानिनी, बन्धूककुसुमवर्णचोलिका, वीणावादनकुशला, सर्वाङ्गसुन्दरी, सखीजनेन परिवृता, सुरम्यगीतं गायन्ती, लोकरमणीयं मधुरस्वरं निर्मुञ्चन्ती, तत्र विराजमानासीत्। तस्मिन्नेव गुहायां, अङ्गिरा ऋषिः एकाकी, कामक्रोधविवर्जितः, जनार्दनं ध्यायन्, समाधिस्थोऽभूत्। तदा तस्याः गीतमधुरस्वरं, ताललययुक्तं, सर्वजनानां मनांसि हरन्तं, श्रुत्वा, स तेजस्वी मुनिः समाधेः च्युतः, शीघ्रं समुत्थाय, पुनः पुनः पश्यन् तत्र गच्छन्। मोहवशात् चित्तविक्षिप्तः स मुनिः तत्र शीघ्रं प्राप्य, तां वीणादण्डधरां दोलायां स्थितां सस्मितां, गीतगानपरां, पूर्णचन्द्रमुखीं, ललितां दृष्ट्वा, तस्याः सौन्दर्यगीतयोः आकर्षणेन मोहितः। कामबाणैः विद्धः, स द्विजश्रेष्ठः, मुनिपुत्रः, मोहितबुद्धिः सञ्जातः। अत्यन्तमोहात् स वाक्यं जडतया बभाषे, बारं बारं जृम्भितः, स्वेदकम्पवेष्टनानि तत्रैव सञ्जज्ञिरे। महन्मोहाभिभूतः, दुर्बलः, चित्तविक्षिप्तः, शरीरे कम्पमानः, संतप्तः, तत्रैव मिलितः। तदा स महात्मा, सुमुखीं, विशाललोचनां, यमपुत्रीं सुनीथां दृष्ट्वा, इदं सस्मिताम् अब्रवीत्— "काऽसि त्वं सुन्दरी, सखीजनपरिवृता? किमर्थं समायाता, केन वा प्रेषिता अस्मिन्वने? तव रूपं सर्वमिह महावने शोभते; अद्य मे कथय, सुमुखि, प्रीयस्व।" मायया मोहितः स मुनिः तस्याः कृत्यम् अपश्यन्; स महर्षिः अपि कामबाणैः विद्धः। तस्य वचः श्रुत्वा, सा कन्या किञ्चित् न ववन्द, केवलं सखीमुखं अपश्यत्। तदा सुनीथा संकेतवाचं प्रदाय, सखी रम्भां प्रेषयामास। रम्भा तदा ब्राह्मणं सस्मितं प्रणम्य उवाच— "एषा कन्या पुण्यश्लोक्या सुनीथा नाम, महात्मनः मृत्युना दुहिता, सर्वलक्षणसमन्विता। सा धर्मपतिं इच्छति, तपोधनं, शान्तं, जितेन्द्रियम्, महाबुद्धिं, वेदविद्याविशारदम्।" तस्याः वचः श्रुत्वा, महर्षिः रम्भां, अप्सरसां श्रेष्ठां, अब्रवीत्— "अहं विष्णुं विश्वव्यापिनं हरिं उपासितवान्; तेन मया 'पुत्र' नाम वरः प्राप्तः, सर्वसिद्धिप्रदः। तदर्थं, सुभगे, सदा कन्यां चिन्तयामि, पुत्रहेतोः, पुण्यशीलस्य कुलस्य। न कदापि दृष्टा मया एषा सद्भगिनी, धर्मपुत्री, सुशीलवदना। यदि सा मां वरेच्छति, तदा मम प्रियतमा भूयात्; यं कञ्चित् कन्या इच्छेत्, तस्मै दास्यामि, न संशयः।" "किं दातव्यं, किमदातव्यं, इत्युक्तं तस्याः योगे; केवलं एकं कार्यं त्वया दातव्यम्— शृणु, द्विजोत्तम।" तत् श्रुत्वा रम्भा ब्राह्मणश्रेष्ठं प्रति प्रतिज्ञां प्राकाशयत्— "न कदापि त्वया एषा परित्याज्या; धर्मपत्नी एषा ते। न दोषं न गुणं त्वं तस्यां कदापि गृह्णीयाः; प्रमाणार्थं प्रत्यक्षं दर्शय। स्वहस्तं दत्त्वा, ब्राह्मणश्रेष्ठ, सत्यविश्वासाय, एषा दत्ता मया; न संशयः।" एवं सुतः उवाच— "एवं तयोः संयोगं कृत्वा, सत्ये विश्वासं स्थाप्य, स मुनिः गान्धर्वविधिना सुनीथां परिणयामास। ततः रम्भा हृष्टचित्ता, सुनीथां समर्प्य, प्रणम्य, स्वगृहं पुनः प्रतस्थे।