देवा ऋषयश्च वेदविदश्च तं स्वेषु देवमन्यन्त, सूर्यश्च कुष्ठदोषपीडितः त्रीन् लोकान् प्रकाशयति। एवं देवानां चराचराणां मध्ये कृष्णं लोकेश्वरं मन्यन्ते, स च भृगुवर्येण कदाचित् कृतं महाशापं सहते। शशिनोऽपि, यो गुरुपत्नीं गतवान्, तस्मात् क्षयमाप्नोति; तथापि स राजा महार्चिष्मान् भविष्यति, नृपतिषु शक्तिमान्। धर्मात्मा पाण्डुपुत्रो युधिष्ठिरो बुद्धिमान्, गुरुहिंसार्थं मिथ्यावचनं वदिष्यति। एतेषु महत्सु च पापमस्ति; कः दोषरहितः, कः निर्मलः? त्वमपि, सुश्रोणि, लघुदोषेण स्पृष्टा; तव सहाय्यम् करिष्यामः, शुभवर्णे। यद्यपि स्त्रीषु ये गुणास्तव शरीरे सन्ति, ते यथावत्, अन्यत्र न पश्यामः, सुनेत्रे। स्त्रीणां प्रथमं भूषणं रूपमेव, शुभे; द्वितीयं स्वभावः, तृतीयं सत्यं। चतुर्थं शीलं, पंचमं धर्मः, षष्ठं माधुर्यं, सुश्रोणि। सप्तमं शौचं स्त्रीषु, बाह्याभ्यन्तरयोः; अष्टमं पितृभक्तिः, नवमं सेवा। दशमं क्षान्तिः, एकादशं प्रीति, द्वादशं पतिव्रता, शुभवर्णे। एतेषु त्वं भूषिता, युवति; मा शुचः, सुश्रोणि; येन केनापि उपायेन पतिस्तव धर्मिष्ठो भविष्यति। उपायं च त्वदर्थं वयं स्वयं विचिन्वेम; सख्यः उत्तमाः ऊचुः—मा प्रमाद्याः। सारथिरुवाच—एवं उक्ता सूनिथा पुनः सखीभ्यः अब्रवीत्—कथयत, केन उपायेन पतिं प्राप्नुयामिति। ता रम्भाद्याः उत्तमाः स्त्रियः, सुनेत्रे, तामूचुः—त्वं रूपमाधुर्यसम्पन्ना, लक्ष्म्याः वर्धनी। ब्रह्मशापभीता वयं अत्र समागताः; एवं ताः मृत्यु:सुता सुलोचनां विशाललोचनां प्रति ऊचुः। तुभ्यं वयं पुरुषमोहिनीं विद्यां दास्यामः, शुभे, सर्वमोहिनीं सर्वमंगलप्रदां विद्यां। ततः ताः तस्यै तां विद्याशक्तिं ददुः, या सुखदा; यं कञ्चिद् इच्छसि मोहितुं, शुभे, देवं वा अन्यं वा। येन काङ्क्षसि तं मोहयस्व इति ऊचुः; सा तथैव चकार, सूनिथा तस्मिन्विद्यायां निपुणा बभूव। सा सखिभिः सह विचरन्ती, नरानवलोकयन्ती, विचरन्ती, नन्दनवनं प्राप। तत्र गङ्गातटे ब्राह्मणं रूपसम्पन्नं सर्वलक्षणसमन्वितं, सूर्यसमप्रभं दृष्टवती। स जगति अनुपमं रूपेण, द्वितीय इव मनसिजः, दिव्यवपुः, महाभाग्यवान्, महाश्रीदः। अनुपमः, महात्मा, विष्णोः तेजसा दीप्तिमान्, वैष्णवः, सर्वपापनाशकः, विष्णुसमवीर्यः। स कामक्रोधविवर्जितः, अत्रिकुलतिलकः। तं दृष्ट्वा, रूपसम्पन्नं, तपस्वित्वरूपिणं, दिव्यतेजसंपन्नं, दुःखार्तं च, रम्भा, प्रिया सखी, स्नेहात् पप्रच्छ—'कः अयं देवेषु विशिष्टः महात्मा?' रम्भोवाच—अव्यक्तसम्भूतात् ब्रह्मणः प्रजापतिरभवत्; तस्य नामात्रिः, धर्मात्मा, तस्य पुत्रो महात्मा। एषः अङ्गनामकः, सौम्ये, नन्दनवनमागतः; इन्द्रस्य श्रीं विलोक्य, परमाम् लीलां च—। सापि इन्द्रतुल्यं पदं कामयते; एवं धर्मसम्पन्नः पुत्रो यदि मम स्यात्। मम जन्म सुभगं, कीर्तियुक्तं चास्तु; हृषीकेशं तपसा नियमैश्च सम्पूज्य—। हृषीकेशे तुष्टे, स वरमयाचत—इन्द्रसमः पुत्रः, विष्णोः तेजोवीर्यसम्पन्नः। 'मधुसूदन, मे वैष्णवः पुत्रो देहि, सर्वपापनाशनः' इति; तदा स एवमादत्त, सर्वधारकं पुत्रम्। ततः प्रभृति, ब्राह्मणश्रेष्ठः पुण्यशीलां कन्यां पश्यति; यथा त्वं सर्वाङ्गसुन्दरी, तथैव तां सः पश्यति। तस्य समीपं गच्छ, सुभगे, तस्मात् पुत्रं लप्स्यसे; धर्मात्मानं, धर्मविज्ञं, विष्णोर्वीर्यप्रभासंपन्नम्। एतत् सर्वं तव पृष्टं यथोक्तं, स त्वं पतिरर्हः, न संशयः। सुषङ्खस्यापि शापः न निष्फलः स्यात्; तस्मात् पुण्यश्लोकात् पुत्रे जातः धर्मवर्धनः। सुखिनी भविष्यसि, सौम्ये, सत्यं सत्यं वदामि; शुभक्षेत्रे कृषकः बीजं भक्त्या क्षिपति। स फलं भुङ्क्ते, देवि, यथाबीजं; अन्यथा न जायेत, सर्वं च समं स्यात्। अयं पुण्यात्मा तपस्वी, गुणवीर्यसमन्वितः; तस्य वीर्येण सन्तानः जायते, गुणसम्पन्नः। सुतः यथोचितः, महाबलः, सर्वभूतप्रधानः स्यात्; महाभाग्यवान्, नियमात्मा, योगतत्त्ववित्। एवं रम्भया प्रियतमा शुभदया उक्तं श्रुत्वा, सा कन्या विवेकयुक्तया बुद्ध्या विचार्य, तत्त्वमेतदिति ज्ञातवती।