महर्षयः जलस्य स्पर्शेन पानव स्नानव वा बहिर्भ्यः अन्तर्ब्यश्च शुद्धिं प्राप्नुवन्ति, तेन ते सिद्धिम् आप्नुवन्ति। तदा तस्य स्पर्शेन सर्वे लोकाः—चराचराः—विशुद्धाः भवन्ति। जलानि शान्तानि, शीतलानि, स्निग्धानि, स्पर्शे रमणीयानि च भवन्ति। तानि जलानि शुद्धानि, रसपूरितानि, पुण्यशक्तिसम्पन्नानि, पापापहानि च भवन्ति; यथा जलानि, तथा सत्पुरुषाः अपि ज्ञातव्याः, तान् श्रद्धया सेवितव्यानि इति। यथा सुवर्णं वह्निना संस्पृष्टं मलम् त्यजति, तथा सत्सङ्गेन नरः पापम् उत्सृजति। सत्यमयं वह्निः पुण्यतेजसा दीप्तः, स सत्यम् एव प्रकाशयति, ज्ञानात् शुद्ध्यति च। ध्यानतपसा स वह्निः पापदुषितैः दुर्लभः; सत्यमयाग्निना संसर्गे सर्वं पापं विनश्यति। अतः सत्यम् एव सदा सेवनीयम्; पापभारं परित्यज्य पुण्ये एव शरणं गन्तव्यम्। एवं पितुः उपदेशेन दुःखिता सुनीथा तस्य चरणयोः प्रणम्य एकाकिनी वनं जगाम। सा तपस्विनी कामं क्रोधं बालिशत्वं मोहं द्वेषं माया च त्यक्त्वा एकान्ते स्थित्वा विरक्त्या तपः अकरोत्। तस्याः सखीभ्यः क्रीडापरिचिताः, सहासं रमणीयाङ्गनाः, दुःखेन पीडितां सुनीथां दृष्ट्वा, ताम् उपगम्य पप्रच्छुः—"कस्मात् त्वं, शुभे, एतावता चिन्तया निमग्ना असि?" इति। ते पुनः ऊचुः—"कारणं वद, चिन्ता दुःखदायिनी; धर्मनिष्ठा एव चिन्ता फलवती। द्वितीया चिन्ता या योगिनां धर्मप्रियाणां हर्षदायिनी; अन्यथा चिन्ता निष्फला, त्याज्या च। चिन्ता शरीरे विनाशं करोति, तेजः बलं च हरति, सुखं क्षपयति, रूपनाशं च करोति। चिन्ता तृष्णां मोहं लोभं च जनयति; प्रतिदिनं सेवनया पापस्य कारणं भवति। चिन्ता रोगं जनयति, नरकाय च नयति; अतः, शुभे, चिन्तां त्यक्त्वा धर्ममार्गं गच्छ। यद् यत् कर्मणा प्राप्तं, तत् एव अनुभवति जनः; पण्डिताः न शोचन्ति। अतः चिन्तां त्यक्त्वा सुखं दुःखं वा वद।" सखीभ्यः वचः श्रुत्वा सुनीथा सर्वं यथावत् आख्यातवती—"पूर्वं मुनिना सुशङ्खेन वने शप्तास्मि; तद् अहम् आख्यास्यामि। सा दुःखिता सुनीथा पुनरुवाच—'मम रूपं यौवनं गुणसम्पदं दृष्ट्वा पिता मम विषण्णः अभवत्। स देवेषु मुनिषु वा माम् दातुम् इच्छन् सर्वेषां पुरतः माम् उपादाय इदं वचनम् उक्तवान्—'एषा कन्या मम दुहितरं गुणवती सुन्दरी च, योग्याय महात्मने दातुम् इच्छामि।' तदा देवाः मुनयश्च मृत्योर् वचनं श्रुत्वा, देवानां नायकः इन्द्रः तं प्रत्युवाच—'एषा कन्या गुणसम्पन्ना शीलरत्नं, किन्तु मुनिशापात् एकदोषदूषिता। अस्याः पुत्रः भविष्यति, स च महापापी कुलनाशकश्च। यथा गङ्गाजलं घटे पूर्णं स्यात्, किंतु मद्यघटे एकबिन्दुना संस्पृष्टे सः अपि मद्यं भवति। पापसंसर्गात् पापात्मा जात्यां जायते; तक्रबिन्दुना क्षीरे पतिते, तत् क्षीरं विनश्यति, तक्रस्वरूपं च प्रदर्शयति; एवं पापपुत्रः कुलं नाशयति, न संशयः। अतः एषा दोषयुक्ता, अन्यस्मै दीयताम्।' इति देवैः पितरं मम उक्तम्। ततो देवैः, गन्धर्वैः, महर्षिभिः च सः परित्यक्तः, दुःखितः अभवत्। अन्ये अपि माम् न स्वीकुर्वन्ति, न सत्पुरुषाः; अतीतेन पापेन इदं मया कृतम्। दुःखशोकाभ्यां पीडिता अहम् वनं शरणं गतास्मि; तपसा शरीरे क्षपयिष्यामि। यथावत् कारणं कार्यं च पृष्टं भवद्भिः, तत् मया उक्तम्।' इति सुनीथा, मृत्युदुहिता, दुःखिता मौनं जग्राह। तदा सख्यः ऊचुः—"सुभगे, दुःखेन शरीरणाशं मा कुरु; कस्य कुलं दोषरहितम्? देवैः एव पापं गृह्यते। प्राचीनकाले ब्रह्मा शिवस्य सन्निधौ मिथ्यावदित्; तेन देवैः परित्यक्तः, ब्रह्मा चावमान्यः अभवत्। इन्द्रः अपि ब्रह्महत्यां कृतवान्; तथापि सः त्रिलोकाधिपतिः। एकदा गौतमपत्नीं अहल्यां अगमत्; परस्त्रीगमनं कृत्वापि, सः देवेषु वर्तते। शिवः अपि ब्रह्महत्यासमानं पापं कृतवान्; अद्यापि सः ब्रह्मकपालं वहन् विचरति।