सः तं देवं सप्तस्वरमधुरगायनैः गायकैः कीर्त्यमानं, सुरभिचामरैः सर्वैः समूर्ज्यमानं च दृष्टवान्। रमणीयाङ्गनाभिः हंसवाहनचामरैः, हंससदृशशुभ्रछत्रेण च, शशाङ्कमण्डलोपमेन छत्रेण च, तं समन्ततः सेव्यमानं अपश्यत्। सहस्रलोचनं देवराजं सर्वाभरणभूषितं, अपरिमिततेजसः तं देवम्, कामविलासरतं च सः निरीक्ष्य विस्मितः अभवत्। तस्य पार्श्वे पुण्यशीलां, सौभाग्यवतीं, तपसा कीर्त्या च विश्रुतां, शोभायमानां, श्रीमतीं पौलोमीं शुभलक्षणां च सः ददर्श। सा सती पतिव्रता च सौभाग्यशालिनी, तया सह सहस्रलोचनः नन्दनवनमध्ये रम्यविलासे रमते स्म। तस्य विलासं निरीक्ष्य, "धन्योऽयं देवराजः, एतादृशैः ऐश्वर्यैः परिवृतः," इति अङ्गः मनसा चिन्तयामास। "एष तपसो बलं, येन सः एतत् परमं पदं प्राप्तवान्। यदि ममापि एवं पुत्रः स्यात्, सर्वलोकधारकः, तर्हि अहम् अपि अत्र महत् सुखं प्राप्नुयाम्—अत्र न संशयः।" इति भावयन् सः शीघ्रं स्वगृहं प्रति जगाम। सूत उवाच—ततः तेजस्वी अङ्गः, इन्द्रस्य ऐश्वर्यं, भोगान्, विलासं, तस्य महात्मनः क्रीडां च दृष्ट्वा, क्षणमेकं विचिन्त्य, "कथं ममापि धर्मसम्पन्नः इन्द्रतुल्यः पुत्रः स्यात्?" इति मनसा चिन्तयामास। सत्यान्वितः अङ्गः स्वगृहं प्रत्यागत्य, शीर्णशीर्षा पितरं अत्रिं पप्रच्छ। "किं तत् पुण्यकर्म, येन इन्द्रपदं महद् अश्नुते? कस्य पुण्यं, किम् अकरणि, किंस्वरूपं च? किं तपः कृतं, कं वा पूर्वं पूजितवान्? सर्वं विस्तारतः कथय, सत्यव्रतश्रेष्ठ!" इति सः पितरं पप्रच्छ। अत्रिः उवाच—"शुभं पृष्टं त्वया, महाभाग, यत् मां एवं पृच्छसि। शृणु, तव समीपं इन्द्रकृत्यम् आख्यास्यामि। किल, सुव्रतः नाम धर्मात्मा विप्रः आसीत्, सः तपसा कृष्णं, इन्द्रियेश्वरं, तुष्टाव। सः पुनः कश्यपाद् अदितेः च जातः पुण्यसम्पन्नः, विष्णोः प्रसादात् देवानां राजा अभवत्।" अङ्गः पुनरुवाच—"कथं ममापि इन्द्रतुल्यः पुत्रः स्यात्, दयालो? उपायं ब्रूहि, महाबुद्धे!" अत्रिः ऊचिवान्—"संक्षेपेण सुव्रतस्य पुण्यचरितं शृणु। कथं सः धीरः सुव्रतः पूर्वं हरिं पूजयामास, तस्य स्वभावः, भक्तिः, ध्यानं च शृणु। तत् सर्वं निरीक्ष्य जगन्नाथः तं परमं पदं दत्तवान्; सः इन्द्रपदं प्राप्तवान्, त्रिषु लोकेषु सर्वान् भोगान् अश्नन्। विष्णोः प्रसादेन त्रैलोक्यधारकः तस्य धाम प्राप्नोति; एवं सर्वं इन्द्रकृत्यं च तुभ्यं उक्तम्।" "भक्त्या च शुद्धचित्तेन ध्यानसम्युतया गोविन्दः प्रसन्नः भवति; तुष्टः सः सर्वं ददाति। तस्मात्, सर्वदः सर्वयोनिरेषः सर्वज्ञः, सर्वेषां श्रेष्ठः गोविन्दः पूज्यः। तस्मात्, नन्दन, यच्छ इच्छसि तत् सर्वं प्राप्स्यसि। सः सुखदः, श्रेयसः प्रदाता, मुक्तिदः, लोकनाथः; तस्मात्, तम् उपास्य, त्वं इन्द्रतुल्यं पुत्रं प्राप्स्यसि।" एवं तत्त्वयुक्तं वचनं महर्षेः श्रुत्वा, तस्य वाक्यसारं गृहित्वा, तम् अनन्तं प्रणम्य, सः अङ्गः प्रस्थितवान्। पितरं प्रणम्य, ब्रह्मसुतः महात्मा, ब्रह्मसमः, सुवर्णरत्नमण्डितं मेरुशिखरं प्राप्नोत्। सूत उवाच—ततः, बहुरत्नसुवर्णदीप्तया सर्वतः प्रकाशमानः सः महागिरिः स्वतेजसा आदित्यवत् दीप्तिमान् आसीत्। शीतलसुखछायायाम् अशोकवृक्षाणां योगिनः स्थिरासनस्थाः, ध्याननिष्ठाः, तत्र उपविष्टाः। केचित् तपः कुर्वन्ति, अन्यत्र किन्नराः गायन्ति; तृप्ताः ऋषयः गन्धर्वाश्च वीणानिनादे प्रमोदन्ते। तत्र सप्तस्वरमापूर्य, ताललयसंयुक्तं, स्वच्छगानं रमणीयं च श्रूयते। तस्मिन् गिरेः शिखरे, चन्दनछायायाम्, गन्धर्वाः संगीततत्त्ववित् भक्त्युत्कर्षेण गायन्ति। तत्र देवगिरौ दिव्याः स्त्रियः नृत्यन्ति, पापनाशिन्यः पुण्यदायिन्यः, दिव्याः श्रेयःप्रदाः च। तत्र परमशिखरे वेदनिनादः परममधुरः श्रूयते, चन्दनाशोकपुन्नागशालतालतमालवृक्षैः परिवृतः। वटैः मेघसन्निभैः, सन्तानककल्पवृक्षैः, राम्भावृक्षैः च सः गिरिः शोभते। दिव्यवृक्षसमूहैः, विविधधातुभिः, रत्नराशिभिः च सः पर्वतराजः सर्वत्र विराजते। नानाविचित्रैः पुण्यवस्तुभिः, वेदपाठिसमूहैः, अप्सरोगणैः च सः शोभते। मुनिभिः, ऋषिभिः, सिद्धैः, गन्धर्वैः च सेव्यमानः, गजराजैः पर्वतसन्निभैः सिंहनादैः च निनादितः। शरभैः, मदोन्मत्तव्याघ्रैः, चातुर्ययुक्तमृगैः, शुद्धोदकपूर्णकूपसरोवरतडागैः च सः अलङ्कृतः। एवं तस्मिन् दिव्ये मेरौ, अङ्गः स्वपुत्रप्राप्त्यर्थं, तपश्चर्यायै, सपरिकरः उपविशत्।