शृणु, भयमग्ने! पुण्यस्थलेऽपि यदपि मनसा किञ्चिदपकारं कृतं स्यात्, तदपि त्यक्तव्यं; प्रयागे स्नानकृत्या शुद्धः सन् नूनं स्वर्गलोकमवाप्स्यसि। केवलं प्रयागे स्नात्वा जनाः संशयं विना स्वर्गं यान्ति; अन्यत्र कृतं पापं सुन्दरी, तत् क्षणेनैव नश्यति। प्रयागे तु पापं विनश्यति, यत् तु पुण्यस्थले कृतं, तत् नश्यति न; शृणु, भयमग्ने! पुरा इन्द्रः गौतमस्य भार्यां दृष्टवान्। सा दृष्ट्वा, कामेनाभिभूतः स गूढं तामुपगम्य, तस्मात् घोरात् पापात् तस्य फलं तत्क्षणमेव समुत्पन्नम्। ततः स मुनिः, तयोः समक्षं स्थित्वा, इन्द्रस्य च तस्याश्च, तत्र लज्जास्पदं कल्याणरहितं रूपं सृजितवान्। पतिस्य शापबलात् इन्द्रः सहस्रयोनिलक्षितोऽभवत्; ततः स देवाधिपः शिरसा नम्रः सन् तस्मात् प्रदेशात् निर्गतः। लज्जया पीडितः स इन्द्रः स्वकर्म निन्दन् मेरुशिखरे महत्यम्बुधिसंयुक्ते शतयोजनविस्तीर्णे स्थितवान्। तत्र स सुवर्णपद्मकोषं प्रविश्य, स्वकृत्यं च कामं च निरन्तरं निन्दन् स्थितवान्। ‘धिक् कामवशतां लोके, या क्षणेन पापं जनयति, येन नरः सर्वैः तिरस्कृतः नरकं याति। सा जीवितं, कीर्तिं, यशः, धर्मं, शौर्यं च नाशयति; धिक् मन्ये मन्ये, पापाचारिणं, दुःखस्य हेतुम्। शरीरस्थोऽप्यन्तरशत्रुरदमनः, नित्यं तृप्तिहीनः, स सर्वदा जयति।’ इति स गोप्यं वचनं वासवस्य पद्मगृहे व्याहरत्। आखण्डलविना, भयमग्ने, देवलोकः न शोभते; तस्मात् देवाः, गन्धर्वैः लोकपालैः किंनरैश्च सहिताः, शचीसहिताः, बृहस्पतिं पप्रच्छुः— ‘भगवन्, न वयं जानिमः, क्व स महेन्द्रो गतः? कुत्र स निवसति? कुत्र गच्छामः? विना तेन, देवगणैः सहितैः, स्वर्गः न शोभते। यथा कुलं गुणसम्पन्नं योग्यपुत्रविना न पूर्णं, तथा शीघ्रं मार्गं चिन्तयामः येन स्वर्गः पुनः शोभेत।’ इति। ‘स्वामी च समृद्ध्या युतः स्वर्गः पुनः स्थाप्यः; विलम्बो न कर्तव्यः।’ इति श्रुत्वा बृहस्पतिः उवाच— ‘अहं जानामि, स स्वदोषलज्जया यत्र स्थितः; स महेन्द्रः शीघ्रकृत्यफलं भुङ्क्ते। धर्मत्यागात् पुरुषाः घोरं दुःखं प्राप्नुवन्ति; अहो, ऐश्वर्यगर्वेण स विवेकं हीनः कृतवान्। स दोषकरं कर्म कृत्वा, दृश्यादृश्यविनाशं प्राप्तवान्; मूढाः, विधिना भ्रमितचित्ताः, तादृशं कर्म कुर्वन्ति। अधर्मात् जन्मापि व्यर्थं भवति; गच्छामः यत्र स शक्रः स्थितः।’ इति। एवमुक्त्वा सर्वे बृहस्पतिप्रमुखाः तत्र जग्मुः; ते महत्यम्बुधौ सुवर्णपद्मवनं दृष्ट्वा, तत्र गत्वा देवराजं स्तुत्वा तं बोधयितुं यत्नं कृतवन्तः। तदा बृहस्पतेः बोधनात् स इन्द्रः पद्मकोषात् निर्गतः। स शोकाकुलमुखः, विकृतदेहः, लज्जया नमितलोचनः, बृहस्पतेः पादौ गृहीत्वा प्रार्थितवान्— ‘रक्ष मां, ब्रह्मन्! अस्य पापस्य प्रायश्चित्तं ब्रूहि।’ इति। तदा बृहस्पतिः इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा उवाच— ‘शृणु, देवेश! पापनाशनं उपायं वक्ष्यामि; केवलं प्रयागे स्नात्वा तस्य क्षणेन पापात् विमुक्तः स्याः। त्वं पापात् विमुक्तो भविष्यसि, देवेश! तत्र गच्छामः। इति कृत्वा, पुरोहितेन सह बलेन्द्रजित् प्रयागं गतः। स शुभ्रकृष्णतीर्थयोः स्नात्वा क्षणेन पापात् मुक्तः; तदा देवगुरुः तुष्टः सन् वरं दत्तवान्— ‘केवलं प्रयागे स्नानात् तव पापं नश्यति, शक्र! मम प्रसादात् त्वं शीघ्रं सहस्रयोनिसहस्रनेत्रयुक्तः भविष्यसि।’ इति ब्राह्मणस्य वचनेन शचीपतिः दीप्तः अभवत्। स सहस्रनेत्रयुक्तः, यस्य मनः पद्माकुलाम्भस्समं बभूव; तदा गन्धर्वैः पूजितः, ऋषिभिः सत्कृतः, स शक्रः अमरावतीं गतः। एवं प्रयागे पापकृत् इन्द्रः क्षणेन पापात् मुक्तः। अतः, भद्रे! त्वमपि प्रयागं गच्छ, देवैः पूजितं, पापस्य क्षणिकनाशाय स्वर्गप्राप्तये च। एवं वचः श्रुत्वा, शुभकथां च, सा स्त्री आकुलचित्ता सञ्जातविवेकात्, ब्राह्मणस्य पादौ प्रणम्य, बान्धवान् दास्यादिसर्वं च त्यक्त्वा, सर्वान् भोगानिव विषं परित्यज्य, प्रयागं प्रति प्रस्थितवती। तस्याः शरीरं क्षणेन विनश्यन्तं दृष्ट्वा, अहं भीषणनरकाग्निना दग्धः तत्रतः निर्गतः। मम हृदयं मृतशरीरव्याघ्रपीडितम्, अहं शुभ्रकृष्णतीर्थयोः माघमासे स्नात्वा, त्रिदिनेषु पापं नष्टम्, सप्तविंशतिदिनान्ते पुण्यशेषात् दिव्यत्वं प्राप्तवान्। कैलासे गिरिजासख्यं प्राप्य, प्रयागमाहात्म्यस्मरणात् पुनः पुनः माघे प्रयागं गच्छामि। एवं, राक्षस! यत् त्वं विस्मयाकुलचित्तः पृष्टवान्, तदहं सर्वं विस्तरेण स्वकथाम् आनन्दाय तव आख्यातवान्।