सः महाकायः, विस्तीर्णबाहुः, पृथिव्यां रूपेण अनुपमः, खड्गबाणधनुर्धारी चाभरणयुक्तः, महाबलशाली च अधिपः आसीत्। सर्वलक्षणसम्पन्नः सः, सर्वाभरणभूषितः, तस्य तेजः सौन्दर्यं च, सुवर्णबुद्धिः च परमं आसीत्। यथा स्वर्गे इन्द्रः विराजते, तथा वेनस्य पुत्रः पृथिव्यां विराजमानः आसीत्; तस्य महात्मनः जन्मनि देवाः शुद्धर्षयः च परमं हर्षं प्राप्नुवन्। सर्वे जना वेनपुत्रस्य जन्मोत्सवं उत्सवमिव अचिन्वन्; स्वस्वरूपेण प्रज्वलमानः सः अग्निवत् दीप्तिमान् आसीत्। सः उत्तमं धनुः 'आजगव' नाम, दिव्यांश्च बाणान् रक्षार्थं, शोभनं कवचं च समादत्त। तस्मिन् महात्मनि, वीर्यशालिनि पृथौ जातमात्रे, सर्वाणि भूतानि, द्विजश्रेष्ठ, हृष्टानि अभवन्। सर्वाणि पुण्यतीर्थानि, नानाविधानि पवित्रस्थानानि च, तस्याभिषेकाय समागतानि; सर्वे मुख्यब्रह्मणः अपि तत्र समवेताः। देवाः पितामहादयः, सर्वाणि स्थावरजङ्गमानि च भूतानि, तं राजानं अभिषिच्युः। सः महावीर्यः, प्रजापालकः, वेनपुत्रः पृथुः, सर्वैः स्थावरजङ्गमैः भूतैः, तस्य राज्याभिषेकसमये, उपगमितः। देवैः, ब्राह्मणैः, सर्वैः च अन्यैः, सः महात्मा, तेजस्वी वेनपुत्रः पृथुः, राज्ञां मध्ये परमराजा अभिषिक्तः। ये प्रजाः पितरं न कदापि प्रीताः, तैः एव सः सर्वाः प्रीताः कृताः, सर्वे च सुखेन रमन्ते स्म। तस्मिन् वीरप्रियत्वात् 'राजा' इति नाम समुत्पन्नम्; यदा सः उत्तमवीरः सागरं प्रति प्रस्थितः, द्विजश्रेष्ठ। सर्वाः आपः तस्य महात्मनः भीत्या स्थिराः अभवन्; पर्वताः च क्लेशदायकान् मार्गान् अपाकृत्य, सुगमं पन्थानं ददुः। पर्वताः पताकाभङ्गं न कृतवन्तः; भूमिः अपि, अपलालिताः अपि, सर्वत्र सुरभिकामधुकदिव, स्वयमेव धान्यफलप्रदा अभवत्। वृष्टिकर्ता मेघः यथाकामं वर्षमवर्षयत्; सर्वे ब्राह्मणाः, क्षत्रियादयः च, महायज्ञसमारोहान् अकुर्वन्। वृक्षाः अपि सर्वकामफलप्रदाः, तस्मिन् राज्ञि राज्यं कुर्वति, समृद्धाः अभवन्; न तदा दुर्भिक्षं, न रोगः, न अकालमृत्युः अपि मानवेषु। सर्वे जना धर्मनिष्ठाः, सुखेन वसन्तः, तस्मिन् अजिते महात्मनि राजाधिराजे राज्यं कुर्वति, रमन्ते स्म। तस्मिन्नेव काले, शुभे पितृयज्ञे, सूतः सूत्या समारोहे, शुभदिने, महात्मन्, जातः। तस्मिन्नेव महायज्ञे, बुद्धिमान् मागधः अपि जातः; तौ उभौ तत्र महर्षिभिः पृथोः स्तुत्यर्थं आहूतौ। सूतस्य चिह्नानि वक्ष्यामि, द्विजश्रेष्ठ; शिखायज्ञोपवीती, वेदाध्ययनरतः। सः सर्वशास्त्रार्थवित्, अग्निपूजकः, दानाध्ययनकुशलः, ब्राह्मणाचारनिष्ठः च। सदा देवब्राह्मणपूजनरतः, याचकः, शुभैः स्तवैः, वेदमन्त्रैः पूजयन् कथ्यते। सः ब्राह्मणाचारनिष्ठः, ब्राह्मणसंसर्गनिष्ठः; एवं मागधः अपि, वेदाध्ययनवर्जितः, जातः। ये च सूतादयः, चारणाः च, ब्राह्मणाचाररहिताः, ते सर्वे महाभाग्यवन्तः, स्तोत्रकर्तारः इति विज्ञेयाः। स्तुत्यर्थं, निपुणः सूतः मागधः च अपि, सृष्टौ; सर्वे ऋषयः ताभ्यां उक्तवन्तः—'एष राजा स्तूयताम्' इति। एष पुरुषेन्द्रस्य योग्यः कर्म; ततः सूतः मागधः च सर्वान् ऋषीन् प्रति ऊचतुः। 'वयं स्वकर्मणा देवर्षीन् तुष्यामः; किन्तु कर्मैव ख्यात्याः परमं लक्षणं न बुद्धिमन्तः मन्यन्ते। स्वकर्मणा वयं अस्य महात्मनः स्तोत्रं रचयामः; किन्तु, द्विजश्रेष्ठ, यस्य गुणाः अद्यापि अप्रकटिताः, तस्य सर्वगुणज्ञानं नास्ति। ये भविष्यन्ति गुणाः, तैः सः पुरुषश्रेष्ठः स्तुत्यः भविष्यति; पृथुः एव महाकर्मा, बहूनि कर्माणि कृतवान्।' सर्वे ऋषयः तस्य महात्मनः दिव्यगुणान् उक्तवन्तः—सत्यवादी, ज्ञानसम्पन्नः, बुद्धिमान्, वीर्यश्लाघ्यः। सदा धैर्यवान्, गुणग्राही, पुण्यवान्, दानशीलः, धर्मिष्ठः, सत्यवादी, यज्वानां श्रेष्ठः। मधुरभाषी, सत्यवादी, धान्यधनसमृद्धः, सद्गुणज्ञः, धर्मविद्, सत्यनिष्ठः। सर्वज्ञः, सर्वविषयवित्, ब्रह्मनिष्ठः, वेदपारगः, बुद्धिमान्, मधुरस्वरः, वेदवेदाङ्गनिपुणः। सः प्रजासृष्टा च रक्षिता च, रणाङ्गणे विजयी; राज्ञां मध्ये राजसूयादियाजकः श्रेष्ठः। सः एव पृथिव्यां सर्वसमाहर्ता, सर्वगुणसम्पन्नः; एते गुणाः तस्य महात्मनः अङ्गेषु प्रकटिष्यन्ते। ऋषिभिः नियुक्तौ सूतः मागधः च, तस्य महात्मनः वर्तमानभविष्यद्गुणैः स्तुतिं कृत्वा, स्तोत्रं जगतुः। तस्मात् प्रभृति, विप्र, तैः स्तवैः जनाः प्रीताः अभवन्; भविष्यति च, दातृभिः गुणस्तोत्रैः सम्मानः लभ्यते। ततो, द्विजश्रेष्ठ, अस्मिन्लोके, स्तुतिसमये आशीर्वादाः दत्ताः, स्तुत्येषु श्रेष्ठं धनं दत्तं च। सूताय, मागधाय, बन्दिने, चारणाय च, सः उत्तमं तैलङ्गदेशं दत्तवान्। पृथोः अनुग्रहेण, धर्मात्मनः, हैहयभूमिः अपि प्रदत्ता; रेवातटेषु, राजपुत्रेण, स्वनाम्ना नगरी स्थापिता।