सोमशर्मा नाम ब्राह्मणः, दिव्यलक्षणयुक्तं पुरुषं दिव्यं गजेन्द्रं च दृष्ट्वा, विस्मयग्रस्तचित्तः चिन्तयितुं प्रवृत्तः। कः खलु अयं दिव्यरूपः पन्थानं चरन् धर्मात्मा इति सः मनसि विचिन्तयन् स्वगृहं प्राप। स्वगृहस्य द्वारदेशे प्रविशन् सोमशर्मा, ब्राह्मणश्रेष्ठः, परममुदितः तं मनोज्ञं देवसदृशं पुरुषं दृष्ट्वा अत्यन्तं हृष्टः अभवत्। स धर्मात्मा शीघ्रं स्वगृहं प्रति जगाम, द्वारदेशं प्राप्तः तं तत्र नापश्यत्। तस्य ब्राह्मणश्रेष्ठस्य गृहे केवलं स्नेहपूर्णानि दिव्यानि सुरभिणि पुष्पाणि पतितानि दृष्टानि। स्वस्य गृहाङ्गणं चन्दनकुङ्कुमगन्धाद्यैः, दूर्वाक्षतैश्च समलिप्तं दृष्ट्वा सः विस्मयान्वितः पुनः पुनः चिन्तयन्, शुभां दिव्यां समृद्धिं पश्यन् विवेकवान् सोमशर्मा पुनः चिन्तयामास। सोमशर्मा उवाच—केन मे एतानि दिव्याभरणानि दत्तानि? एषा शोभा, अलङ्कारः, वस्त्ररत्नभूषणानि च कस्य कृते? हे प्रियंवदे, कारणं मे निर्व्याजं कथय। इति स्वपत्नीं प्रति उक्त्वा स द्विजोत्तमः तूष्णीं बभूव। ततः सुमना नाम पत्न्युवाच—शृणु प्रिये, कश्चित् परमश्रेष्ठः देवः श्वेतगजे समारूढः, दिव्याभरणैः भूषितः, अत्र आगतः। तस्य देहः दिव्यगन्धेन अभिषिक्तः, अद्भुतगुणसम्पन्नः; सः कः देव इति न जानामि, ब्राह्मणगन्धर्वैः सेव्यमानः आगतः। स देवः सुरगन्धर्वचरैः स्तूयमानः आगतः, तस्य सहिता सौम्यरूपा, शोभासम्पन्ना, शुभलक्षणयुक्ताः स्त्रियः अपि तत्र आसन्। सर्वाः स्त्रियः सर्वाभरणभूषिताः, सर्वकामसमृद्धाः, ताभिः सह स महात्मा मम पुरतः स्थितः। तत्र तैः ब्राह्मणैः, चतुर्भुजं रत्नमयासनं सर्वशोभासमन्वितं मम स्थापितम्। तैः सर्वैः वस्त्राणि, भूषणानि, अलङ्काराय दत्तानि, शुभैः वेदगीतैः, शास्त्रश्लोकैः, पुण्यं वितरद्भिः। अहं तैः सर्वैः अभिषिक्तास्मि, ततः ते सर्वे अन्तर्धानं गताः। मां परिवृत्य ते सर्वे पुनरूचुः—वयं सदा तव गृहे वत्स्यामः, त्वं शुचिः भव, पतिसहितया सदा वस। इति उक्त्वा ते सर्वे ययुः। अहं स्वयमेव एतत् दृष्टवती। इति सुमनायाः वचनं श्रुत्वा सः बुधः पुनः चिन्तायामास—किमेतद् देवैः कृतम्? इति। ततः विचार्य सोमशर्मा, धर्मनिष्ठः, ब्राह्मणकर्मसु प्रवृत्तः, उत्तमधर्मपालनाय, तस्य धर्मपत्नी पुण्यशीलिनी गर्भं दधार। तस्मिन्गर्भे सती सा स्त्री तदा अधिकं शोभिता, तेजस्विनं पुत्रं गर्भे धारयन्ती। तस्याः तपसा साऽपि देवसदृशं पुत्रं ससूत, तदा दिव्यदुन्दुभयः आकाशे निनदिताः। महादेवा शङ्खान् आदधुः, गन्धर्वाः मधुरं जगुः, सर्वाः अप्सरसः तदा नृत्यन्ति स्म। ततः ब्रह्मा असुरैः सह आगतः, द्विजोत्तम, सः तस्मै पुत्राय "सुव्रतः" इति नाम दत्तवान्। नामकरणं कृत्वा सर्वे देवाः ययुः; तेषु गतेषु, सोमशर्मा द्विजश्रेष्ठः, तस्मै दिव्यकृताय सुपुत्राय, सुव्रताय, जातकर्मादिकं संस्कारं चकार। तस्य गृहे महालक्ष्मीः सदा वसति स्म, धनधान्यसमृद्धा, गजाश्वमहिषिगवां सुवर्णरत्नसमृद्ध्या सह। यथा कुबेरस्य भवनं निधिसम्पद्भिः शोभते, तथा सोमशर्मणः गृहं अपि शोभते स्म। सः ब्राह्मणश्रेष्ठः ध्यानपुण्यकर्माणि चकार, विविधान् गुणान् धारयन्, तीर्थयात्रां च अकुरुत। तत्र सः पण्डितः ब्राह्मणः अन्यानि पुण्यकर्माणि, दानानि च, ज्ञानपुण्यसम्पन्नः अकुरुत। एवं धर्मं साधयन्, पुत्रस्य जातकर्मादिकं संस्कारं पुनः पुनः चकार, द्विजोत्तम। सः पुत्रस्य विवाहं महोत्सवेनेव अकार्षीत्, तस्य पुत्रस्य अपि धर्मलक्षणयुक्ताः, शुभलक्षणयुक्ताः पुत्राः जाताः। ते सर्वे सत्यधर्मतपोनिष्ठाः, दानपुण्यरताः, सोमशर्मा तेषां कृते पुण्यकर्माणि अकुरुत। सः पौत्रश्रेष्ठतमः, पौत्रैः सह सुखं भुञ्जानः, सर्वानन्दं अनुभवन्, जरारोगरहितः अभवत्। यथा पञ्चविंशतिवर्षीयस्य पुरुषस्य देहः, तथा तस्य सोमशर्मणः तेजस्विनः देहः सूर्यसमप्रभः आसीत्। सा पुण्यश्लाघ्या धर्मपत्नी अपि, पुत्रपौत्रसमेता, दानव्रतनियमनिष्ठा, परमसुखसमृद्ध्या सह शोभिता। सा विशाललोचना धर्मपत्नी, सद्व्रतानां मध्ये श्रेष्ठा, षोडशवयस्केव यौवनसमन्विता, गुणैः अतीव शोभिता। स महात्मा दम्पती, सुन्दरौ, शुभलक्षणसम्पन्नौ, धर्मसमृद्ध्या, महोत्सवेन सह, परस्परं सुखं प्राप्नुतः। एवं तेयोः पुण्यचरितं, सुव्रतस्य च व्रतानुष्ठानं कथयिष्यामि, द्विजोत्तम। कथं सः निर्लिप्तं नारायणं पूजयामास—इति।