सः वीर्यतेजसा स्फुरदङ्गः, उद्यमदायकः, कर्मकालेश्वरः, स्वयं कर्मरूपः—तस्मै पुनः पुनर्नमः। उद्यमशक्तिसम्पन्नः, त्रिविधोद्यमधारकः, युद्धकर्मनिरतः, धर्मरूपः—तस्मै नमः। हे हिरण्यबीज, तव जन्मेति नमः; परमतेजोरूपाय, सर्वप्रभाय नमः। असुरशक्तिनाशक, पापकर्मशक्तिहारक, गोब्राह्मणहिताय, परमात्मने नमः। हविभुङ्ने, वह्निवाहकाय, पितृबलिप्रदाय, स्वधारूपाय नमः। स्वाहरूप, यज्ञरूप, पावक, पुनः पुनर्नमः; शार्ङ्गधन्वने, हरये, पापनाशनाय नमः। सत्-असत्प्रेरक, बुद्धिसम्पन्न, वेदार्थस्वरूप, पावक, पुनः पुनर्नमः। केशधर, सर्वक्लेशनाशन, केशवरूप, विष्वम्भराय नमः। करुणानिधये, हर्षपूर्णाय, अनन्ताय, शुद्धाय, क्लेशनाशकाय नमः। नित्यं हर्षस्वरूप, शुद्ध, एकान्त, रुद्रब्रह्मपूजितपदाय नमः। सुरासुरेश्वरपूजितपदाय, पुनः पुनः परमेश्वराय, अजिताय, अमृतात्मने नमः। क्षीरसागरनिवास, पद्माप्रिय, ओंकाररूप, शुद्ध, स्थिर, पुनः पुनर्नमः। सर्वव्यापिन्, सर्वव्यापक, सर्वदुःखनाशक, वराहरूप, कूर्मरूप, तुभ्यं नमः। वामनरूप, महात्मन् नृसिंह, राम, दिव्य, सर्वक्षत्रियविनाशाय नमः। सर्वज्ञ, मत्स्य, राम, कृष्ण, बुद्ध, म्लेच्छनाशकाय नमः। कपिलमुनये, हयग्रीवरूप, व्यासरूप, सर्वव्यापकाय नमः। एवं हृषीकेशं स्तुत्वा, सः जनार्दनं उवाच—"हे शुद्ध, ब्रह्मापि तव गुणपारमज्ञातुमशक्तः। सर्वज्ञः सहस्रलोचनः रुद्रः अपि त्वां पूर्णं स्तोतुं न शक्नोति; कः तर्हि त्वां स्तोतुं समर्थः? मम बुद्धेः का सीमा, भगवन्? गुणयुक्तया गुणहीनया वा स्तुत्या, उचितया अनुचितया वा वाचा, अहं तव दासः, धृतव्रत, इति। हे जगन्नाथ, सर्वजन्मनि मयि करुणां कुरु, हे शुद्ध।" हरिः उवाच—"तव तपसा, पुण्येन, सत्येन, त्वया कृतया शुद्धया स्तुत्या च अहं तुष्टः, द्विजश्रेष्ठ; वरं वृणीष्व। यत्ते हृदि काम्यमस्ति, तत्ते दास्यामि, काङ्क्षितं वरं।" सोमशर्मा उवाच—"प्रथमं, हे कृष्ण, एकं प्रियम् वरं ददातु; यदि मयि सच्चा करुणा अस्ति, सन्तुष्टचित्तेन। जन्मजन्मनि तव भक्तिर्भवतु; मोक्षदं परमं धाम दर्शय। वंशरक्षार्थं दिव्यलक्षणयुक्तं पुत्रं देहि, यो विष्णुभक्तः, कुलश्रेष्ठः। सर्वज्ञं, उदारं, जितेन्द्रियं, तपस्विनं, तेजस्विनं, देवब्राह्मणलोकपालकं, पूजकं च। देवमित्रं, सद्गुणयुक्तं, दातारं, ज्ञानविचक्षणं पुत्रं देहि, दुःखं नाशय, केशव।" हरिः उवाच—"एवं भवतु, न संशयः; एषः वरः मया दत्तः। मम प्रसादात्, तव उत्तमः पुत्रः भविष्यति, वंशवर्धकः; दिव्यानि मानुषानि च सुखानि भोगिष्यसि। पुत्रात् उत्पन्नं परमं सुखं दृष्ट्वा, यावत् जीवसि, दुःखं न पश्यसि। दाता, भोक्ता, गुणानुरागी च भविष्यसि; पुण्यस्थले मरणेन परमं पदं प्राप्स्यसि।" एवं भगवान् हरिः तं द्विजश्रेष्ठं प्रियया सहितः वरं दत्त्वा, स्वप्नवत् अन्तर्धानमगात्। ततः सोमशर्मा, ब्राह्मणश्रेष्ठः, हर्षपूर्णः, तस्मिन् पवित्रे पुण्यतीरे पुण्यकर्माणि अकरोत्। अमरकण्टके सः ब्राह्मणः दानपुण्यानि कृत्वा, कालान्तरेण, कपिलारेवायाः संगमे स्नात्वा, प्रयातः। तत्र सः ब्राह्मणः एकं श्वेतगजं पुरतः ददर्श। सः गजः दिव्यः, शोभनः, तेजस्वी, शुभलक्षणयुक्तः, नानाविभूषणभूषितः, महाश्रीयुतः। तस्य ललाटे कुङ्कुमकस्तूरीलेपनं विराजते, नीलोत्पलकुण्डलयुक्तः, ध्वजस्तम्भैः शोभितः। तस्मिन् गजे दिव्यः पुरुषः उपविष्टः, स्थिरः, तेजस्वी, दिव्यलक्षणयुक्तः, सर्वाभरणभूषितः। दिव्यमाल्यवस्त्रधारी, दिव्यगन्धानुलेपितः, शीतांशुसमशीतलः, छत्रचामरसंयुतः। सः सोमशर्मा, पुनः तं गजमारूढं पुरुषं ददर्श, यं सिद्धचारणगन्धर्वैः स्तूयमानं, सर्वमङ्गलयुक्तं।