स सुमधुरस्मितमुखः, परमशान्तचित्तः, मुक्ताहारमालाभिरलङ्कृतः, हरिसीकशं तेजस्विनं ध्यायामास। स तु कृष्णं शरणमेकमाश्रित्य, शरणागतत्राणं, देवदेवाय नमस्कृत्य, किं मे भीर्यस्य संस्पृशेत्? यस्य उदरे त्रयः लोकाः सप्त चान्ये, महात्मनः, तस्य शरणं प्रपन्नोऽस्मि—कुतः मे भीः? यस्माद्भयात् महागणाः कृत्यादयः सञ्जायन्ते, तं सर्वभीतिहरं शरणं गतवानस्मि। स पापराक्षसभीतिकरः, विष्णुभक्तरक्षकश्च—तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। सर्वदेवतागणानां, महात्मनां दैत्यगणानां, कृष्णभक्तानां च परमगतिर्भवति—तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। अभयः, भीतिहरः, पापनाशनः, ज्ञानवान्, एक एवन्द्ररूपधारी—तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। स रोगनाशकः, औषधस्वरूपः, व्याधिशोकवर्जितः—तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। अचलः सन् जगदाचालयन्, निष्पापः, ज्ञानमयः—तस्य शरणं प्रपन्नोऽस्मि; किं मे भीः? स धर्मरक्षकः, क्लेशवर्जितः, विश्वपालकः, सर्वात्मा—तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। स यः सिंहरूपेण मम पुरतः प्रकटितः, भीमदर्शनः—तस्य शरणं प्रपन्नोऽस्मि; नमो नरसिंहाय। मदोन्मत्तः महाकायो द्विपः वनान्तरे समुपस्थितः, गजविनोदारमणीयगमनः, शरणागतवत्सलः प्रभुः। गजाननं ज्ञानसम्पन्नं, पाशाङ्कुशधरं, कालमुखगजाननं—तमहं शरणं प्रपन्नोऽस्मि। वराहं हिरण्याक्षवधं, वामनं शरणागतवत्सलम्—तयोः शरणं प्रपन्नोऽस्मि। कनीयांसः, वामनाः, कुब्जाः, प्रेताः, भूतगणाः, मृत्युरूपिणश्च—एते सर्वे मम भीतिं दर्शयन्ति। अमृतात्मानं शरणं प्रपन्नोऽस्मि—किं मे भीः? हरिः ब्रह्मनिष्ठः, ब्रह्मदः, ब्रह्मा, ब्रह्मविद्यैव च। तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि; किं मे भीः? स लोकाभयदः, भीतिहरः, भीदायकश्च। तद्भयरूपं शरणं प्रपन्नोऽस्मि; किं मे भीः? स सर्वलोकत्राता, सर्वपापनाशनः। तं धर्मस्वरूपं जनार्दनं शरणं प्रपन्नोऽस्मि; स देवतानां रक्षकः, रणभूमौ अद्भुतरूपधारी। सदा तमेव शरणं गमिष्यामि; स मे नित्यगमनस्थानम्। तीव्रमारुतो मे शरीरं पीडयति। तस्मिन्नेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि; स नित्यगमनस्थानम्। अतिक्रूरशीतवृष्टितापाः क्लेशं जनयन्ति। तं देवमेतं रूपेण शरणं गतवानस्मि; कालरूपाणि इमानि भयप्रदानी बाधकानि च मम आगतानि। एतानि हरिवस्तुनि सदा शरणं प्रपन्नोऽस्मि। तं नारायणं शरणं गच्छामि, यं परमदेवतारूपं, आद्यं सिद्धं, सिद्धनाथं, शुद्धज्ञानदीपं, निर्भेदं विदुः। एवं केशवं संततं ध्यानस्तोत्रेण, दुःखनाशिनं, भक्त्या हृदये स्थापयामास। सोमशर्मणः प्रयत्नवीर्यं दृष्ट्वा, हरिसीकशः प्रकट्य, सस्मितं तं सम्बोधितवान्—"सोमशर्मन्, महाबुद्धे, स्वपत्नीसमेतः शृणु; अहं वासुदेवः, विप्रश्रेष्ठ, वरं वृणीष्व, धर्मज्ञ।" इत्युक्त्वा, विप्रश्रेष्ठः उभयनेत्रे उन्मील्य, जगन्नाथं, मेघश्यामं, महात्मानं दृष्ट्वा— सर्वाभरणभूषितं, सर्वायुधधारिणं, दिव्यलक्षणयुक्तं, पद्मलोचनं ददर्श। पीताम्बरधरं, देवराजतेजस्विनं, गरुडारूढं, शङ्खचक्रगदाधरं च। स ब्रह्मादिभ्योऽमृतदातृ, लोकेषु कीर्तिमन्तं, विश्वातीतं, रूपातीतं, जगद्गुरुं ददर्श। स प्रहृष्टचित्तः, तमभिवन्द्य, सौभाग्यसमन्वितः, कोटिसूर्यसमानप्रभः बभूव। सुमनया सह, अञ्जलिं कृत्वा, तमुवाच—"जय जय"—माधवाय मानदाय जयः। योगेश्वराय, योगिनां नाथाय, शेषशायिने जयः; यज्ञरूपाय, यज्ञपतये, नित्यव्याप्ताय जयः। अनन्तेश्वराय, सर्वात्मने, यज्ञरूपाय नमः; मुनिश्रेष्ठाय, ज्ञाननाथाय जयः। सर्वज्ञाय, सर्वदातृ, सर्वभावाय जयः; प्राणेश्वराय, महात्मने नमः। ज्ञानाज्ञानाङ्गाय, प्राणदाय जयः; पापनाशनाय, धर्मनाथाय, पुण्येश्वराय हरये जयः। ज्ञानमूर्तये, ज्ञानगम्याय नमः; पद्मपत्रनिभलोचनाय, पद्मनाभाय नमः। गोविन्दाय, गोपालकाय जयः; शङ्खधारिणे, शुद्धरूपाय जयः; चक्रधराय, अव्यक्तवक्त्राय नमः। वीर्यशालिनां वीर्याङ्गाय जयः; वीर्यश्रेठाय जयः; लक्ष्मीसुखरूपाय नमः; वेदार्थमूर्तये नमः। इति।