एवं ज्ञात्वा, हे प्रिये, शान्तिम् आप्नोहि, मा दुर्बलतां समाश्रय। एष एव परं ब्रह्म, एष एव नित्यः। एष आत्मरूपेण असुरेषु देवेषु च स्थितः; एष ब्रह्मा, एष रुद्रः, एष विष्णुः, नित्यः सः। स एव लोकान् सृजति, प्राणिनः पालयति, धर्मरूपः सञ्जनार्दनः धर्मसंयुक्तः सः संहरति। तेनैव, हे प्रिये, देवासुराः उत्पादिताः; देवाः अधर्मरहिताः, तव पुत्राः धर्मवर्जिताः। धर्मः माधवस्य अङ्गं, देवैः सदा रक्षितः; धर्मं चिन्तयेत्, हे देवी, धर्मं सदा पालयेत्। धार्मिकः विष्णुः तस्मै सदा अनुग्रहं करोति; देवाः धर्मेण, सत्येन तपसा च प्रवर्तन्ते। यस्य विष्णुः प्रीयते, तेनैव धर्मः इह पालयते; धर्मः विष्णोः शरीरम्, सत्यं तस्य हृदयं। यः तौ सदा पालयति, विष्णुः तस्मै प्रीयते; यः तु धर्मसत्ययोः विकारं करोति, स पापमेव वर्धयति। विष्णुः तस्मिन्क्रुद्धः सन् तम् विनाशयति, स महाबलः; धर्मः वैष्णवैः रक्षितः, तपसा सत्येन च प्रतिष्ठितः। तेषां विष्णुः अनुग्रही, तान् रक्षां ददाति; तव पुत्राः दनुसुताः, तथा सिम्हिकासुताः। ते अपि अधर्मपापेन दुष्टबुद्धयः प्रवृत्ताः; वासुदेवेन चक्रपाणिना रणाङ्गणे हताः। स एव आत्मा, यं पूर्वं त्वां प्रति उक्तवानस्मि, स एव विष्णुः न संशयः; स धर्मात्मा सर्वरक्षकः। स दानवदेहेषु शान्तः स्थित्वा, पापमात्रसङ्गी, दानवान् क्रुद्धः प्राज्ञः च हन्ति, हे देवी। सः बहिर्व्यन्तरः च अभवत्, तव पुत्राः तेनैव पतिताः; यः तान् उत्पादितवान् स एव तान् नाशयामास। तैः त्वं मोहितुं न युक्ता; मम वाक्यं शृणु—यः पापेन प्रवर्तते, स एव नश्यति। अतः मोहं त्यक्त्वा, धर्मम् एव सदा आचरेयाः। दितिः उवाच—एवं अस्तु, भगवन्, यथा त्वया उक्तं तथा करिष्यामि। ऋषयः ऊचुः—ततः, हे विप्रश्रेष्ठ, दानवाः हिरण्यकशिपुसुताः युद्धे पराजिताः किम् अकुर्वन्? तेषां उत्तमं चरित्रं विस्तारतः वद; वयं सर्वे त्वत्तः श्रोतुम् इच्छामः। सूतः उवाच—ते सर्वे, युद्धे पराजिताः, दुःखाकुलाः, गर्वहीनाः, पितरं प्रति जग्मुः। भक्त्या सर्वे कश्यपं प्रणम्य, तस्मिन् काले वचः ऊचुः। दानवाः ऊचुः—तव तेजसः, द्विजश्रेष्ठ, अस्माकं उत्पत्तिः जाताः; त्वत्तः एव देवदानवयोः। वयं दानवाः सर्वे बलवीर्यप्रभावसम्पन्नाः, नीतिज्ञाः, निश्चलाः, परिश्रान्ताः; वयं बहवः, देवाः तु अल्पाः। कथं सर्वे देवाः विजयं प्राप्नुवन्ति, वयं तु महायुद्धे पराजिताः? किं कारणम्, पितः, यद्यपि बलतेजसा युक्ताः स्मः? प्रत्येकः दैत्यः, हे विप्र, सहस्रमत्स्येन्द्रबलसम्पन्नः; तादृशं बलं देवेषु न दृश्यते। तथापि, विजयः केवलं देवेषु दृश्यते; सर्वं वद, अस्माकं संशयं छिन्धि। कश्यपः उवाच—शृणुत, मम पुत्राः, विजयस्य कारणम्, येन देवाः युद्धे विजयं प्राप्नुवन्। पितुः क्षेत्रं सदा वीर्यं हिनस्ति; पालयन्, रक्षन्, पुष्णन्, तथैव। विषस्य पितुः किम्, तथैव पुत्रस्य? अत्र कर्मैव प्रधानम्; मम मतम् एवं निश्चितम्। कर्मसम्बन्धः द्विविधः, पापपुण्ययोः उद्भवः; केवलं सत्यं आश्रित्य, परमं धर्मं आचरितव्यम्। यत् तपसा ध्यानसमेतं मोक्षाय, तद् उच्यते; पापयुक्तं तु पतनाय, न संशयः। बलेन, गणेन, कुलोत्कर्षेण वा, पुत्राः; निष्कलस्य तु बलं हीयते। गिरिदुर्गेषु दीर्घवृक्षा तिष्ठन्ति, सुताः; तथापि वायोः वेगेन मूलैः सह पतन्ति, यथा मेघाः। ये सत्यधर्मविहीनाः, ते यमस्यालयं यान्ति; एष जीविनां सामान्यः नियमः, सुताः। येन जीवः इह परत्र च तर्तुं शक्नोति, स—सत्यधर्मयुक्तः—यूयं परित्यक्तवन्तः। यूयं पुत्राः अधर्मं, असत्यं च आलम्ब्य स्थिताः; सत्यधर्मतपः पतिताः, दुःखसागरं प्रविष्टाः। देवाः सत्यश्रीसम्पन्नाः; तपसा, शमेन, दमेन युक्ताः, पुण्यशीलाः, पापरहिताः। यत्र सत्यं, धर्मः, तपः, पुण्यं, यत्र विष्णुः हृषीकेशः, तत्रैव विजयः दृश्यते। वासुदेवः नित्यः तेषां सहायकः जातः; तस्मात् ते देवाः सत्यधर्मसम्पन्नाः विजयीभवन्ति। सहायेन, बलेन, प्रयत्नेन च, हे पुत्राः, यूयं तपसः सत्यस्य च वर्जिताः। एवं कश्यपः पुत्रान् धर्मस्य माहात्म्यं, सत्यस्य महत्त्वं, तथा विजयस्य कारणं प्रतिपादयामास।