श्रीभगवान् अदितिं भगवतीं प्रीत्या प्राह—"यद्यत् मनसि कामयसे, तत् सर्वं निःसंशयं दास्यामि।" ततोऽदितिः प्रणम्य मधुसूदनं ववन्दे—"पूर्वं तव प्रसादेन, हे माधव, अहं पुत्रवत्सला जाता। मम पुत्राः सर्वेऽमृतस्वरूपिणः, अव्ययाः, धर्मनिष्ठाश्च अभवन्; एतत् सर्वं शृणु, हे मधुसूदन। हे गोविन्द, त्वमेव सर्वकामदः; मम गर्भं प्रविश्य मम पुत्रो भव। हे केशव, त्वयि मम पुत्रे सति, सदा प्रमोदिष्ये; एष मे महत् कामो भवतु।" तदा वासुदेवः प्राह—"तव कृते, सुरकार्यसिद्धये, मानुषं रूपं धारयिष्यामि; ततः निःसंशयं तव गर्भं प्रवेक्ष्यामि। द्वादशे युगे सम्प्राप्ते, हे देवि, भूतभारहरणाय, जमदग्नेः सुतो ब्राह्मणश्रेष्ठो रामनाम्ना अवतीर्यते। वीर्यतेजस्सम्पन्नः, सर्वक्षत्रियविनाशाय, अहं तव पुत्रः शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः भविष्यामि। सप्तविंशे युगे, त्रेता नाम्नि काले, पुनः तव पुत्रो रामनाम्ना जन्म लभे, हे सुभगे। पुनः शृणु, पुण्ये, अष्टाविंशे युगे, द्वापरान्ते, अहं तव पुत्रो भविष्यामि। सर्वासुरविनाशाय, भूभारहरणाय, वासुदेवनाम्ना तव पुत्रो निःसंशयं भविष्यामि।" "एते धर्मयुक्ता मम वचांसि, सर्वलक्षणसम्पन्नानि, सत्यम् धर्मसमन्वितानि; त्वं तानि अनुशृणु। हे शुभे, सुन्दरं पुत्रं सर्वज्ञं सर्वेशं प्रसूय; तस्मै इन्द्रतां दास्यामि, स च इन्द्रः भविष्यति।" इत्येवं श्रीभगवतः वचः श्रुत्वा, अदितिः परमसन्तोषेन पूर्णा बभूव; भगवत्कृपया इन्द्रः तस्याः पुत्रः अभवत्। तदा भगवान् उवाच—"एवं भवतु, हे महाभागे, यथोक्तं करिष्यामि।" ततः सर्वे देवाः स्वस्वस्थानानि ययुः। हरिणा सहिताः सर्वे, निर्भयाः प्रमुदिताः च बभूवुः। सूतः उवाच—अदितिः ऋतुकाले सम्प्राप्ते, मनः कश्यपाय न्यवेदयत्। "भगवन्, इन्द्रपीठधारिणं पुत्रं देहि।" मुनिः क्षणमालोक्य, स्थिरचित्तायै प्राह—"एवं भवतु, हे महाभागे; तव पुत्रः त्रैलोक्यकर्ता भविष्यति, यज्ञभागभुग् च स एव।" स्वहस्तं तस्याः मूर्ध्नि स्थापयित्वा, सत्यधर्मसमन्वितः स मुनिः तपः चकार। सुव्रत नामकः तेजस्वी सदा विष्णुलोके वर्तिष्यते; तस्य पुण्यस्य क्षये, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, स विष्णुलोकात् पतित्वा, अदितेः गर्भं प्रविश्य, तया महातपस्विन्या प्रसूयते। इन्द्रपदभोगकामया सा देवी, सत्यपुण्यतपसा पुत्रं समजनयत्। सा धैर्ययुक्ता, अलस्यरहिताऽभवत्; वनं गत्वा, दिव्यं वर्षशतं तपः अचरत्, देवानां जननी तपस्यासक्ता। ततः सा घोरं तपः अकरोत्, यत् देवदानवानामपि दुष्करम्; तस्याः तपसा च तेजसा च, सा महातेजस्विनी अभवत्। सा सूर्यतेजसा दीप्तिमती, द्वितीयसूर्यवत् बभासे; उच्चावस्थितध्यानस्था सा आसीत्। तदा तस्याः तपः तेजश्च, सर्वान् सौन्दर्ये अतिक्रान्तवान्; सा तपोध्याननिष्ठा, वायुभक्षणेन जीवमाना अभवत्। दक्षकन्या सा देवी, अतिप्रभा बभूव; सिद्धाः, ऋषयः, देवाश्च तां पूजयामासुः। ते तां पुण्यशीलां स्तुत्वा, पुत्रे अभिलषन्तः, तां रक्षामासुः। शतवर्षे पूर्णे, विष्णुः स्वयं तत्र आगतः। स तां तपस्विनीं अदितिं प्राह—"हे देवी, तव गर्भः पूर्णः जातः; प्रसवकालः आगतः। तव तपसा स बलीकृतः, तव तेजसा वृद्धिम् आप्तः; हे भास्वती, आज्यैव एतं पुत्रं विमोचय।" एवं उक्त्वा, देवेश्वरः स्वस्थानं जगाम। शुभे मुहूर्ते, देवी पुत्रं प्रसूतवती। स पुत्रः सूर्यसमतेजा, सुन्दराङ्गः, सर्वलक्षणसम्पन्नः अभवत्। तस्य चतुर्भुजा, विशालदेहः, लोकपालः, सुरेश्वरः, दीप्तिमान्, सुदर्शनपद्मधारिणः च सुन्दरकराभ्याम्। तस्य मुखं चन्द्रमण्डलसदृशम्, महाबुद्धिः, विष्णुप्रभया बिभ्रद्, ज्ञानतेजसा युक्तः, दीप्तिमान् अभवत्। दिव्यलक्षणैः, सुरगुणैः च भूषितः, सर्वमंगलसम्पूर्णः, चन्द्राननः, कमललोचनः च अभवत्। तदा त्रयः देवाः, वेदविदः ऋषयः, गन्धर्वाः, नागाः, सिद्धाः, विद्याधराश्च आगमन्। सप्तर्षयः प्राचीनाः, बलिनः, पुण्यदा अन्ये मुनयश्च आगमन्। ते सर्वे महात्मानः, हृष्टचित्ताः, तस्य भगवत् प्रभोर्जन्मदर्शनाय आगमन्। सर्वे देवाः, पर्वताः तपस्विनः, सर्वे सागराः क्षीरसागरादयः, शुद्धनद्यश्च आगमन्। तत्र सर्वे, अन्ये च स्थावरजङ्गमाः, हृष्टाः बभूवुः; सर्वे देवेश्वराः महोत्सवेन शुभकृत्यानि अकरोत्। अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः, गन्धर्वाः मधुरं जगुः; तदा देवाः, वेदविदः ब्राह्मणाश्च, वेदमन्त्रान् अपठन्।