इन्द्रः ब्राह्मणस्य पुत्रभक्त्या सह देवैः स्वयम् विजितः सन्, तं महात्मानं उवाच – “त्वं सर्वान् मम अपराधान् क्षन्तुम् अर्हसि। त्वदीया भक्त्या अस्माकं जयः कृतः।” ततः सौम्यः इन्द्रः वरं वरयितुम् अनुमन्य, “वरं वृणु, शुभं ते भवतु; दुष्प्राप्यमपि ते दास्यामि,” इति प्रहर्षेण उक्तवान्। विष्णुशर्मा तं देवाधिपं प्रत्युवाच – “ब्राह्मणस्य शक्तिः इन्द्राद् अपि देवैः असह्याः; पितृभक्तिः सर्वथा दुर्निवार्या। महात्मनां ब्राह्मणानां तेजः कदापि न क्षीयेत; पुत्रपौत्रैः सह पुनः ब्रह्मा-विष्णु-हरं विनाशयन्ति। यदि द्विजश्रेष्ठाः रुष्टाः स्युः, निःसन्देहं विनाशं कुर्युः; यदि त्वं अद्य न आगच्छसि, तव अजातशत्रु राज्यं न स्थास्यति।” ततः तपस्याः शक्त्या, वरदाने उत्सुकः, क्रोधसङ्क्लिष्टनयनः ब्राह्मणः अन्यस्मै महात्मने वरं दातुम् इच्छति। इन्द्रः आगत्य, वरदाने इच्छया, विष्णुशर्मा इन्द्रं उवाच – “अमृतत्वं च पितृभक्तिं च अविचलितां मे देहि।” शत्रुनाशन इन्द्रः तेन प्रसन्नः, “एवं ते वरं ददामि, अमृतत्वसहितं,” इत्युक्त्वा ब्राह्मणं स्वयं अमृतत्वं दत्तवान्। हृदि प्रसन्नः, पूर्णपात्रं तस्मै दत्तवान्। “ब्राह्मण, तव पितृभक्तिः सदा स्थिरा भविष्यति,” इति उक्त्वा, सहस्रनेत्रः तं ब्राह्मणं त्यक्त्वा निर्गतः। तस्य तेजः दृष्ट्वा, विष्णुशर्मा प्रसन्नः, पितरं समीपं गत्वा उक्तवान् – “पितः, इन्द्रात् अमृतं आनीतवान्, रोगनाशनम्; तेन त्वं सदा रोगमुक्तः भव।” “अद्यैव तेन अमृतेन परमं तुष्टिं प्राप्नुहि,” इति पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, शिवशर्मा हर्षपूर्णहृदयः पुत्रान् सर्वान् आह्वयत् – “पुत्राः, यूयं पितृभक्ताः, मम वचनं पालयन्ति। वरं वृणुता, दुर्लभं पृथिव्यां।” तेन संबोधिताः पुत्राः चिन्तयित्वा उत्तरं दत्तवन्तः – “मातरं जीवितवतीमपि यमसदनं गता। तव कृपया, गृहेश्वरी रोगमुक्ता अभवत्; त्वं अस्माकं पिता, सा माता, पुनः पुनः जन्मेषु पिता त्वमेव।” “सदा अस्माकं पुत्राः भवेम, धर्मकर्मिणः अपि।” शिवशर्मा उवाच – “अद्यैव तव माता पुत्रस्नेहिनी मृतास्ति। सा जीविता हर्षिता पुनरागमिष्यति – नास्ति सन्देहः।” शुभवचनं श्रुत्वा, तेषां माता हर्षिता आगत्य उवाच – “तस्मिनर्थे, महाबलः पुत्रः जातः। पुरुषाः कुलं तेजयन्तं योग्यं पुत्रं इच्छन्ति। पुण्यपूर्णाः सतीन्याः धर्मप्रियाः सदा धर्मकर्मिणं पुत्रं कामयन्ति। पुण्यगर्भः स्त्रियाः गर्भं प्रविश्य, पुण्यं प्रवर्तते। पुण्ययुक्ता स्त्री धर्मपुत्रान् जनयति – कुलधारकान्, पितृमातृयशः स्थापयन्ति। पुण्यं विना स्त्री उत्तमं पुत्रं कथं प्राप्नुयात्? न जानामि, कस्य पुण्येन पतिः अतिवृद्धः।” धर्मबलसम्पन्नः, धर्मप्रियः, धर्मे स्निग्धः भूत्वा, तस्य शक्त्या अहं पुत्रान् प्राप्तवती, येऽपि अतिप्रभवः। पुण्यस्य प्रभावः एषः – तस्माद् यूयं धर्मनिष्ठाः। मम पुत्राः पितृपूजायाम् निष्ठाः। लोके पुण्येन शुभः पुत्रः लभ्यते; अहं पञ्च धर्मिष्ठान् पुत्रान् प्राप्तवती। ते यज्वानः, धर्मशीलाः, तपशक्तियुक्ताः, तेजस्विनः, वीर्यवन्तः; मातृद्वारा पुनः पुनः संवर्धिताः। हर्षपूर्णाः पुत्राः मातरं नमस्कृत्य ऊचुः – “माता पुण्येन लभ्यते, पुण्यकारिणी माता, योग्यः पिता च। तव गर्भं प्रविश्य पुण्येन संवर्धिताः। सर्वेषु जन्मेषु त्वमेव अस्माकं माता पिता च।” पिता उवाच – “शृणु, पुत्राः, एषः पुण्यदायकः श्रेष्ठः वरः। यदि अहं तुष्टः, पुत्राः, अक्षयभोगान् भुञ्जीत।” पुत्राः ऊचुः – “यदि, पितः, त्वं तुष्टः, वरं दातुम् इच्छसि, नोऽस्मान् गोलोकं विष्णुसदनं अनलदुःखविहीनं प्रेषय।” पिता उवाच – “पापविहीनाः, विष्णुसदनं गच्छत; मम कृपया, तपसा, पितृभक्त्या। शुभवचनं ऋषिणा उक्तं, ततः शङ्खचक्रगदाहस्तः, गरुडारूढः भगवन् आगत्य, शिवशर्मणं पुत्रैः सह पुनः पुनः उवाच – “अद्य, द्विज, त्वं पुत्रैः सह भक्त्या मां विजितवान्; पुण्यकर्मभिः चतुर्भिः पुत्रैः सह आगच्छ।” धर्मपत्नीं संगृह्य, शिवशर्मा उवाच – “मम पुत्राः परमं विष्णुसदनं गच्छन्तु।” किञ्चित्कालं अहं पत्न्या सह, कनिष्ठेन सोमशर्मणा सह, पृथिव्यां स्थास्यामि। सत्यवचनं ऋषिणा उक्तं, तदा देवाधिपः शिवशर्मणः पुत्रान् उवाच – “ते मुक्तिदायकं, अनलविनाशविहीनं विष्णुलोकं गच्छन्तु।” एवं उक्ते, चत्वारः सत्यसंकल्पाः ब्राह्मणाः...