पुण्यतीर्थेषु, पवित्रस्नानस्थलेषु च, यदि कश्चित् एतत् पठति, तस्य पुण्यं कोटिगुणं भवति। ग्रहयज्ञकाले, भोजनसमये, पूजायाम्, ब्राह्मणभोजने ब्राह्मणानां सन्निधौ वा, यः एतत् पठति, स अनन्तफलम् अवाप्नोति। तपस्विषु, ब्राह्मणेषु, देवतानां पुरतः वा, यः बुद्धिमान् पठति वा पठयति, स देवलोके पूज्यते। एवं श्रीपद्मपुराणे प्रथमसृष्टिखण्डे सप्तत्यष्टमोऽध्यायः 'सूर्यशान्तिः' नाम्ना समाप्तः। ततः व्यासः कथयति—मध्यदेशे भद्रेश्वरः नाम राजा आसीत्, यः बहुव्रतैर् बहुतपसा शुद्धः अभवत्। स नित्यं शुद्धचित्तेन देवतानां पूजनं अकरोत्। तस्य वामहस्ते कुष्ठरोगः, श्वेतपटलरूपेण, प्रादुरभवत्। तदा वैद्यैः उपचारः कृतः, लक्षणं यथापूर्वम् दृष्टम्। ततः अग्रब्राह्मणान् मन्त्रिणः च आहूय, राजा इदं वचनम् अवदत्— 'हे ब्राह्मणाः, मम हस्ते दुःखदं लज्जास्पदं पापं अस्ति; अतः अहं महातीर्थं गमिष्यामि, यत्र देहं त्यजामि। हे धर्मज्ञाः, मम अन्वयहीनस्य, परलोकसाधनं किं? कथयत, हे कृपावन्तः, किम् विधीयते, किम् कर्तव्यम्?' ब्राह्मणाः ऊचुः—'यदि त्वं धर्मज्ञः बुद्धिमान् राज्यं त्यजसि, हे राजन्, इदं लोकं नष्टं; अतः न स्म वद। उपायं वयं जानिमः।' 'यत्नेन महादेवः सूर्यः मन्त्रैः पूजनीयः।' राजा पप्रच्छ—'केन उपायेन, हे श्रेष्ठब्राह्मणाः, भास्करः तुष्टः स्यात्?' 'अशुद्ध्याः कुष्ठरोगात्, लोकैः तिरस्कृतः, द्विजैः निन्दितः, अहं सर्वैः अदृश्यः। राज्येन किम्? पूजया वा किम्?' ब्राह्मणाः ऊचुः—'स्वराज्ये स्थित्वा विरोचनं पूजय।' 'घोरपापात् विमुक्तः त्वं स्वर्गं मोक्षं च प्राप्स्यसि।' इति श्रुत्वा राजा ब्राह्मणश्रेष्ठेभ्यः प्रणम्य, तं सूर्यं परमपूजां कृतवान्। स नित्यं मन्त्रैः, हव्यैः, लेपैः च पूजनं अकरोत्। विविधैः फलैः, नैवेद्यैः, अक्षतैः, भस्मचूर्णैः, जपाकुसुमैः, अर्कपत्रैः, करवीरकुसुमैः, करञ्जकुसुमैः च पूजां कृतवान्। रक्तकुङ्कुमेन, सिंदूरैः, वसन्तकुसुमैः, सुगन्धितकेलिपत्रैः, रम्यफलैः च पूजां अकरोत्। स राजा सदा उडुम्बरपात्रे सूर्याय अर्घ्यं दत्तवान्, सदा सूर्यदिशं मुखं कृत्वा, मन्त्रिणः, पुरोहितैः सह। राण्यः अपि सर्वतः अर्घ्यं ददुः, अन्तःपुरस्थैः, पत्निभिः, रक्षकैः च। सेवकसमूहैः अन्यैः च प्रतिदिनं अर्घ्यं दत्तम्। घोरयागैः सूर्यशान्त्यर्थं, उत्तमस्तोत्रैः, मन्त्रैः च पूजां अकरोत्। सूर्यस्य मूलमन्त्रैः अन्यैः च मन्त्रैः पूजनं कृतम्। सूर्याङ्गव्रतं च एकाग्रचित्तया कृतम्। शनैः शनैः संवत्सरस्य पूर्णे, राज्ञः रोगः समाप्तः। घोरव्याधिः शान्तः, स राजा तथा समस्तं लोकं। प्रातःकाले व्रतपूजनं कृतवान्। जपाकुसुमैः, सुगन्धितकेलिफलैः, पत्न्यः शरैः तानि फलानि, अर्कपत्राणि, कुसुमानि च प्राप्तवत्यः। एवं महापुण्यं कृत्वा, सर्वजनप्रियः अभवत्। जनाः यज्ञशिष्टान्नं उपोष्य, भास्करं पूजयामासुः। त्रिवर्गैः तैः सूर्यः पूजितः। तुष्टः सूर्यः राज्ञं उपगम्य, कृपया वचनम् अवदत्—'वरं वृणु, यद् हृदयेन इच्छसि।' 'सर्वेषां भवानां, अनुयायिनां, नगरवासिनां च हिताय।' राजा अवदत्—'यदि वरं दातुम् इच्छसि, हे सर्वदृश्, मम प्रियं दत्तव्यम्।' 'परमं स्वर्गं मम सन्निधौ अस्तु।' सूर्यः अवदत्—'ते मन्त्रिणः, द्विजः, पुरोहितः, पत्न्यः, सेवकः च, शुद्धः, युवावस्था, मम रम्ये नगरे रोगरहितः, सर्वसुखान् उपभुञ्जते जगतः अन्ते पर्यन्तम्।' 'दिव्यतरुवैः, कामतरुप्रासादैः, उत्तमस्त्रीभिः, परमसंगीतनृत्यैः च।' 'पञ्चसृष्टिचक्रे, मन्वन्तरारम्भे, त्वं राजा भविष्यसि; तव जनाः, पुरोहिताः, पण्डिताः, धनाढ्यः, राज्यनिवासिनः, मत्तः वरम् लभन्ते, दिव्यसुखं प्राप्नुवन्ति।' एवं उक्त्वा, विश्वचक्षुः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। ततः भद्रेश्वरः राजा, नगरेण सह, स्वर्गे हर्षितः अभवत्। तत्र, कृमयः, अन्ये च, ये उपभुक्ताः, संततिसहिताः, दिव्यतरुषु स्वर्गे अद्भुतं सुखं उपभुञ्जते। एवं, हे पुरोहिताः, राजानः, व्रतानुष्ठितमुनयः, क्षत्रियः, अन्ये च वर्णाः, सूर्येण शीघ्रं स्वर्गं प्राप्तवन्तः। कश्चित् धनं, अन्यः पुत्रं, पत्नीं च; सुखं, स्वर्गं, आरोग्यं सूर्यस्य प्रसादेन प्राप्तम्। एष पुण्यराशिः, हे भाग्यवन्, यः शुद्धः पठति, तस्य सर्वपापानि नश्यन्ति, स रुद्रवत् भूमौ पूज्यते। स स्वर्गे सर्वेषां साक्षी, वरदाता, सूर्यप्रियः भवति। संयतात्मा मनुष्यः यः शृणोति, इच्छितं फलम् अवाप्नोति। सूर्यसभायां सर्वपापानि तरति; श्रवणेन सदा वाग्मी, पुण्यसम्पन्नः, धनसम्पन्नः च भवति।