सर्वेषां भूतानां मध्ये त्वं व्याप्य स्थितोऽसि, त्वां विना किञ्चिदपि नास्ति; अस्मिन्संसारे चराचरे त्वं सर्वगात्रेषु प्रतिष्ठितः। एवं स्तुत्वा यः पुरुषः पठति, स कामान्, स्वर्गभोगांश्च क्रमशः प्राप्नोति। आदित्यः, भास्करः, सूर्यः, अर्कः, भानुः, दिवाकरः—एते तव नामानि; सुवर्णरेता, मित्रः, पूषा, त्वष्टा—एते दश नामानि तव; स्वयंभूश्च तिमिराशश्चैकादशद्वादशे इति प्रसिद्धम्। यः शुद्धः सदा सूर्यस्यैतानि नामानि पठति, स सर्वपापैः सर्वरोगैश्च विमुक्तः परमं पदं प्राप्नोति। अहं पुनः भास्करस्य महात्मनः चरितं वक्तुमिच्छामि; रक्ताख्यायां कथायां तस्य रूपं रक्तं सिन्दूरारुणं चोक्तम्। तत्र मुख्यनामानि शृणु षण्मुख—तपनः, तापना, कर्ता, हर्ता, ग्रहेश्वरः; त्रैलोक्यसाक्षी, व्योमेशः, दिवाकरः, वह्निजः, महर्षिः, स्वर्गः, सप्ताश्वरथवाहनः। पुण्डरीकाक्षः, अन्धकारनाशकः, ऋग्यजुःसामगायनः, कालप्रियः, पुण्डरीकः, मूलस्थानं, पूज्यः। यः भक्त्या तं सदा स्मरति, तस्य रोगभीः कुतः? शृणु कार्तिकेय, यत्नेन, एष पापनाशकः शुभः। आदित्ये विषये किञ्चिदपि संशयं मा कुरु, बुद्धिमन्; ऊँ इन्द्राय नमः, ऊँ विष्णवे नमः। एष श्लोकः जप्यः, होम्यः, सन्ध्यायां पूज्यः; सर्वशान्तिदः, सर्वविघ्ननाशनः। कीटादिजातान् रोगान्, पिडकादीन्, कामलादीन्, महाघोरान् अपि नाशयति। एकदिनत्रिदिनचतुर्दिनज्वरान्, कुष्ठं, क्षयम्, उदररोगं, ज्वरं च। अश्मरी, मूत्रकृच्छ्रं, विविधान् रोगांश्च; वातसमुत्थान्, गर्भसम्भवान् रोगांश्च। महाव्याधीन्, पीडाजनकांश्च रोगान्, एते सर्वे आदित्यनामस्मरणेन विनश्यन्ति। देवेश, ग्रहव्याधिभयात् मां पालय; दिवाकरस्य स्तुत्या एते सर्वे शमं यान्ति। मूलमन्त्रं प्रवदामि, यः सर्वकामार्थसाधकः; स भास्करस्य महात्मनः, भोगमोक्षप्रदः सदा। स मन्त्रः—“ॐ ह्रां ह्रीं सः सूर्याय नमः”—एतस्मिन्मन्त्रेण सर्वसिद्धयः सुलभाः। रोगाः न बाधन्ते, नाप्यशुभभीः जायते; यः सूर्यप्रदक्षिणोदकं विधिवत् पिबति, स रोगमुक्तो भवति। तन्न दातव्यम्, न प्रकाशयितव्यम्, यत्नेन जपनीयम्। अश्रद्धधानाय, अपुत्राय, नास्तिकाय, लोकवेदविरोधिने; तीक्ष्णतेलेन मिश्रयित्वा नासायाम्, मुखेन च दातव्यम्। पुत्र, सूर्यप्रदक्षिणोदकं सर्वरोगनाशनं; मूलमन्त्रः सन्ध्यायां यज्ञकाले च जपनीयः। जपे कृतं, रोगाः, तीव्रपीडाः च नश्यन्ति; अन्यशास्त्रस्य वा दीर्घमन्त्रस्य वा किम् आवश्यकम्? एषः सर्वशान्तिदः, प्रिय, सर्वकामसाधकः; नास्तिकाय, देवद्वेषिने, ब्राह्मणद्वेषिने न दातव्यः। गुरुभक्ताय दातव्यः, अन्यस्मै कदापि न; यः प्रत्यूषे उत्तिष्ठन् प्रतिदिनं पठति—स गोघ्नोऽपि, कृतघ्नोऽपि सर्वपापैः विमुक्तः भवति; आरोग्यं, धनवृद्धिं, कीर्तिं च लभते। न संशयः—यस्य सूर्यः प्रीयते, स एव जायते; एकवारं, द्विवारं, त्रिवारं वा, नित्यं वा पठति—यः सूर्यसन्निधौ पठति, स इच्छितं फलम् आप्नोति। पुत्रकामः पुत्रं, पुत्रीकामः पुत्रीं लभते। विद्यां इच्छन् विद्यां, धनं इच्छन् धनं प्राप्नोति; भक्त्या शुचिना च शृण्वन् यः— स सर्वपापैः विमुक्तः, सूर्यलोकं प्राप्नोति; भास्करव्रते, व्रताचार्ये, यज्ञकाले वा—तीर्थे, पुण्यतीर्थे, जप्ये, कोटिगुणं पुण्यं लभते। ग्रहपूजाकाले, भोजने, पूजायां, ब्राह्मणभोजने वा—यः पठति, स अनन्तं फलम् आप्नोति। तपस्विषु, ब्राह्मणेषु, देवसन्निधौ, यः पठति वा पठयति, स सुरलोके पूज्यते। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे अष्टसप्ततितमोऽध्यायः—“सूर्यशान्तिः” इत्यभिधीयते। व्यास उवाच—मध्यदेशे भद्रेश्वरनाम्ना राजा आसीत्, स बहुधा तपोव्रतैः शुद्धचित्तः। स देवताः प्रतिदिनं शुद्धेन मनसा पूजयामास; तस्य वामहस्ते कुष्ठरोगः, श्वेतपिटकाभासः, उत्पन्नः। ततः वैद्योपचारैः पूर्ववत् चिन्हं दृष्टम्; स अग्रगण्यान् ब्राह्मणान् मन्त्रिणश्च आहूय, इदं वचनमुवाच—“ब्राह्मणाः, मम हस्ते घोरं लज्जास्पदं पापं दृश्यते; तस्मात् महातीर्थं गमिष्यामि, यत्रेदं शरीरं त्यक्ष्यामि।” “धर्मज्ञाः, परलोकहिताय मां आज्ञापयत; वीराः, अपुत्रस्य इह परत्र च किं हितम्?” “दयानिधयः, किं विधानं, किं कर्तव्यं, तद्वदन्तु।