एकदा स महात्मा आदित्यः, कालभेदैः स्वयम् एकोऽपि अनेकधा विभज्य, दोषरहितः सन् प्रतिमासं प्रकाशते, एक एव द्वादश स्वरूपाणि धारयन् विराजते। मार्गशीर्षे तु मित्ररूपेण स्फुरति, पौषमासे च नित्यः विष्णुः, माग्हे वरुणः, फाल्गुने सूर्यः प्रकाशते। चैत्रे भानुः, वैशाखे तापना, ज्येष्ठे इन्द्रः, आषाढे रविः प्रकटते। श्रावणे गभस्तिः, भाद्रपदे यमः, अश्वयुजे हिरण्यरेता, कार्तिके दिवाकरः इति। एवं द्वादश आदित्याः प्रतिमासं महावपुषः, महातेजसः, कल्पान्ताग्निसमप्रभाः, वेदेषु कीर्त्यन्ते। यः कश्चित् एतत् प्रतिदिनं पठति, तस्य पापं न भवति; न रोगः, न दरिद्रता, नापमानः कदापि जायते। सः अक्षयस्वर्गम्, सुखम्, ऐश्वर्यम्, यशः च क्रमशः प्राप्नोति। अहं तव सर्वानन्दप्रदं परमं मन्त्रं वक्ष्यामि— “ॐ सहस्रबाहवे आदित्याय नमः। नमो नमः। पद्महस्ताय वरुणाय नमः। नमो नमः। तमोनाशाय सूर्याय नमः। नमो नमः। सहस्रजिह्वाय भानवे नमः। नमो नमः। त्वं ब्रह्मा, त्वं विष्णुः, त्वं रुद्रः; नमो नमः। त्वं सर्वेषां भूतानां मध्ये अग्निः, त्वं वायुः; नमो नमः। त्वं सर्वत्र व्याप्य स्थितः, त्वया विना किञ्चिदस्ति न। चराचरेऽस्मिन्संसारे त्वं सर्वदेहे प्रतिष्ठितः।” एवं जपन् कामान्, स्वर्गसुखं, चान्यद् यथाक्रमं प्राप्नोति। आदित्यः, भास्करः, सूर्यः, अर्कः, भानुः, दिवाकरः, सुवर्णरेता, मित्रः, पूषा, त्वष्टा—एते तव दश नामानि; स्वयंभूः च तिमिराशः च एकादशद्वादश नाम्नि प्रसिद्धानि। यः शुचिः सन् एतानि सूर्यस्य नामानि पठति, सः सर्वपापरोगविनिर्मुक्तः परमं पदं प्राप्नोति। अहं पुनः महात्मनः भास्करस्य रक्ताख्यायां रूपं वर्णयामि—तत्र तस्य रूपं रक्तं, सिन्दूरारुणं, पाटलवर्णं च। तत्र मुख्यनामानि शृणु षण्मुख—तपनः, तापना, कर्ता, हर्ता, ग्रहेश्वरः। त्रैलोक्यसाक्षी, व्योमेशः, दिवाकरः, वह्निजः, महर्षिः, स्वर्गः, सप्ताश्वरथवाहनः। पद्महस्तः, तमोनाशकः, ऋग्यजुःसामगायनः, कालप्रियः, पुण्डरीकः, मूलस्थानः, पूजितः। यः तं भक्त्या नित्यं स्मरति, तस्य किम् रोगभीः? शृणु कार्तिकेय, सायंप्रातः पुण्यं पापनाशनं वचः। आदित्ये संशयः कर्तव्यः नास्ति, इन्द्राय नमः, विष्णवे नमः। एषः मन्त्रः जपनीयः, होमनीयः, सायंतनपूजायां च कार्यः; सर्वशान्तिकरः, विघ्ननाशकः। सर्वरोगनाशनः, कीटादिज्वरनाशकः, कामलाद्यपि महारोगान् अपि विनाशयति। एकाहत्र्यहचतुर्हज्वरः, कुष्ठं, क्षयः, उदररोगः, ज्वरः च। अश्मर्यादिरोगाः, मूत्रकृच्छ्राः, वातजा रोगाः, गर्भजा रोगाः च। महाव्याधीन्, पीडाजनकान्, सर्वान् आदित्यनामोच्चारणेन नाशयति। देवेश, ग्रहव्याधिभये मां पालय; दिवाकरस्तुत्या सर्वे व्याधयः शम्यन्ते। मूलमन्त्रं वक्ष्यामि, यः सर्वकामफलप्रदः, सदा भोगमोक्षप्रदः, महात्मनः भास्करस्य— “ॐ ह्रां ह्रीं सः सूर्याय नमः” इति। अनेन मन्त्रेण सर्वसिद्धिः निश्चितं लभ्यते। तेन रोगाः न बाधन्ते, नापि अमंगलभीः जायते। यः सूर्यपरिक्रान्तं जलं यथाक्रमं गृह्णाति, केवलं तेन पानमात्रेण रोगमुक्तो भवति। न दातव्यं, न प्रकाशनीयम्, सावधानतया जपनीयम्। श्रद्धाहीनाय, अपुत्राय, नास्तिकाय, लौकिकाय च; तिक्ततेलेन मिश्रयित्वा नासायां मुखे च दातव्यम्। पुत्र, सूर्यपर्यायजलं सर्वरोगमुक्तिदं; मूलमन्त्रः सायंप्रातः यज्ञकाले च जपनीयः। एतज्जपेन रोगा घोरव्याधयः च नश्यन्ति; किमन्यैः शास्त्रैः, दीर्घैर्मन्त्रैः वा? एषः सर्वशान्तिकरः, सर्वसिद्धिप्रदः; नास्तिकाय, देवद्विषे, ब्राह्मणद्विषे न दातव्यः। गुरुभक्ताय दातव्यः, अन्यस्मै कदापि न। यः प्रतिदिनं प्रातः उत्तिष्ठन् जपति— स गोघ्नोऽप्यकृतज्ञो वा सर्वपापविनिर्मुक्तः भवति; आरोग्यं, धनवृद्धिः, यशः च लभ्यते। न संशयः—यस्य सूर्यः तुष्टः, स एव जायते; एकवारं, द्विवारं, त्रिवारं, सदा वा जपन्—यः सूर्यसन्निधौ जपति, स कामफलम् आप्नोति। पुत्रकामः पुत्रम्, पुत्रीकामः पुत्रीं, विद्याकामः विद्यां, धनकामः धनम् आप्नोति। यः भक्त्या शुद्धाचारेण शृणोति, सः सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकम् आप्नोति। भास्करव्रते, व्रताचार्यज्ञे च— एवं महात्मनः आदित्यस्य माहात्म्यं, नामानि, मन्त्रं च, यथाक्रमं श्रुत्वा, जप्त्वा, स्मृत्वा, सर्वकामान्, आरोग्यं, ऐश्वर्यं, यशः, मोक्षं च प्राप्नोति।