यदा किञ्चित् दानं कृतं भवति, यदा वा बहु, तद् अन्येषु लोकेषु युगादौ अपि अक्षयम् एव तिष्ठति। देवपूजा, स्तोत्रपाठः, धर्मश्रवणं वा, सर्वपापानां शुद्ध्यर्थं कार्यम्; स्वर्गे तु सः जनः पूज्यः भवति। विशेषतः माघस्य तृतीयं शुक्लपक्षं मन्वन्तरं स्मर्यते; तत्र यत् दानं दीयते, तद् अक्षयम् इति कथ्यते। धनं, भोगः, ऐश्वर्यम्, स्वर्गः च युगान्ते पर्यन्तम् अस्ति; अतः सत्पुरुषपूजया दानेन अनन्तफलम् मृत्युः अनन्तरम् लभ्यते। माघस्य शुक्लपक्षे सप्तमी तिथिः मन्वन्तररूपा, प्राचीनशास्त्रैः सर्वोत्कृष्टा तिथिः इति घोष्यते। सप्तमी दिवसे, माघशुक्लपक्षे, सहस्रसूर्यसम्प्रभा, यः ताम् उपवसति, सः पुण्यं प्राप्नोति, मोक्षं च; नात्र संशयः। माघशुक्लसप्तमी सूर्यग्रहणसमाना; तस्मिन दिवसे प्रभाते स्नानं महाफलदायकम्। सप्तजन्मसु यानि पापानि मया तत्र कृतानि, सूर्यसप्तमी तिथिः रोगं दुःखं च नाशयेत्। सप्तमी तिथिः सर्वभूतजननी, सप्तसप्तचक्रे; हे देवी, सप्तम्यां उदिता, सूर्यवर्तने तव नमः। तस्मिन दिवसे अर्कपत्राणि, यवः, पुष्पाणि, सुगन्धितफलानि, शालि च, तानि पत्रेषु वा ताम्रपात्रे वा स्थाप्यन्ति। यः रक्तचूर्णेन युक्तं यज्ञसूत्रं सुन्दरं च दानं ददाति, सप्तजन्मपापानि अपि नश्यन्ति। नरकैः, रोगैः, पापैः च क्लिश्यते जनः; तस्मिन दिवसे हविष्यशुद्धशाल्यन्नं दातव्यम्। शिलायाः कण्टकितं आर्द्रकं, शाकानि, कोरदूषकपत्राणि, अज्या वा कदलीभुक्ताज्या, तानि तु परिहर्तव्यानि। केशः, कीटः, तादृशानि, उष्णस्नानं, लघुबीजयुक्तान्नानि च, सूर्यव्रते निषिद्धानि। व्रतधारी धर्मविचारं विना कर्म न कुर्यात्; सूर्यव्रतं महापुण्यं, पुराणेषु प्रशस्तम्। व्रतस्य पुण्येन सह, सहस्रकोटिवर्षाणि, शतकोटिवर्षाणि च, स्वर्गे सूर्यसमानं भोगं प्राप्नोति, दिव्ये लोके नित्यं। पुण्यस्य क्षये, राजा पृथिव्यां अतिवित्तवान् जायते; पूर्वव्रतबलात्, मृत्युलोके अपि सूर्यव्रतं आचरति। एवं सः स्वर्गे नित्यं सुखं, आरोग्यं, ऐश्वर्यं च प्राप्नोति, सूर्यस्य कृपया। यदा माघशुक्लसप्तमी रविवासरे भवति, तदा 'महाजय' इति प्रसिद्धा; अन्यत्र 'जय' इति कथ्यते। 'जय'-व्रतस्य पुण्यं शतकोटिगुणम्, 'महाजय'-व्रतस्य अनन्तम्; एकस्य व्रतानुष्ठानात् जन्मबन्धनात् विमुक्तिः। सूर्यभक्त्या नरपतिः क्रमशः अश्वरत्नं, सुवर्णं, रक्तवस्त्रं, धान्यम् च ददाति, स्वर्गं प्राप्नोति। अत्र भेदान् कथयामि; शृणु ब्राह्मणः, यथार्थमिव: यः उत्तमालङ्कृतं अश्वं ददाति— सप्तसागरपरिवृत्तं भूमिं शत्रुविहीनां ददाति, सः मर्त्यजन्मनि एकदानेन सर्वाधिपत्यं प्राप्नोति। यदि अश्वः नास्ति, वा वृषभः वा पत्रैः भूषितः, तदा सुवर्णं वा द्विसुवर्णं दातव्यम्, इति पण्डितैः निश्चितम्। रत्नविभूतिः, सुवर्णमयं किञ्चित्, वा केवलं सुवर्णदानं, स्वर्गे धनाधिपत्यं ददाति। यः शक्त्या रक्तवस्त्रं धान्यं च ददाति, सः स्वर्गभूम्योः अधिपत्यं प्राप्नोति; ऐश्वर्यं तं न त्यजति। सः आरोग्यवान्, प्रसन्नचित्तः, शत्रुजयः, बलवान् च; यावत् सूर्यः तिष्ठति, तावत् पूज्यतमः भवति। माघारम्भे सप्तमी वा मायामासे द्वादशी व्रतं कर्तव्यम्; इच्छितफलं भुक्त्वा, देवैः पूज्यः भवति। सूर्यसप्तमीव्रतं सम्यक् कृत्वा, पण्डितः पापात् शुद्धः, इच्छितं फलम् इह प्राप्नोति, अन्ते मोक्षं लभते। तस्य लक्षणानि मासानुष्ठानं च वक्ष्यामि; व्रतस्य कृपया स्वर्गे देवैः पूज्यः भवति। शुक्लपक्षे, सूर्यस्य उत्तरायणे, पुरुषनक्षत्रे, सप्तमीव्रतं आरम्भयेत्। हस्तः, मित्रः, पुष्यः, श्रवः, मृगः, पुनर्वसुः—एते पुरुषनक्षत्राणि पण्डितैः उक्तानि। पञ्चमीदिवसे एकभोजनम्; षष्ठ्यां रात्रिभोजनम्; सप्तम्यां उपवासः; अष्टम्यां पारणम्। अर्कस्य शिखा, शुद्धगोमयः, लाजः, जलम्, फलम्; मूलम्, रात्रिभोजनम्, उपवासः, एकभोजनम्; क्षीरं वा घृतयुक्तं अन्नं च, क्रमशः; सप्तमीव्रतं दिवसा कृत्वा, इच्छितफलम् प्राप्नोति। अर्कशाखायाः शिखा ग्रामस्य पूर्वोत्तरतो, सूर्याभिमुखशाखायाः, द्विसुक्ष्मपत्रयुक्ता, जलसहितं, दन्तैः न स्पृष्टा, निगलितव्या; शुद्धगोमयः भूमौ पतितः, अङ्गुष्ठमात्रः, दन्तैः न स्पृष्टः, जलसहितं निगलितव्या; लाजः, निर्मलः, पुरातनः, स्थूलः, न शुष्कः, एकः, दन्तैः न स्पृष्टः, जलसहितं निगलितव्या; ब्राह्मणस्य वा पितुः अङ्गुष्ठमूलात् जलम् पातव्यम्; फलम्, खर्जूरं वा नारिकेलं वा, एकम्, दन्तैः न स्पृष्टम्, निगलितव्यम्; घृतयुक्तमन्नं, मयूराण्डमात्रं, घृतं च तावद् एव। यदा सूर्यः स्वच्छायां द्विगुणां कुर्यात्, तदा रात्रिभोजनकालः विज्ञेयः; रात्रिभोजनं न रात्रौ भोजनम्। आदौ देवपूजा फलैः, पुष्पैः, मन्त्रैः च कर्तव्या; ततः भोजनं नियतपरिमाणे दातव्यम्। ततः ध्यानम्: देवः सर्वशुभलक्षणयुक्तः, सर्वाभरणभूषितः, द्विभुजः, रक्तवर्णः, हस्ते रक्तपद्मधारी, इति चिन्त्यः। प्रभामण्डलसमः, बहुजलमध्यस्थितः, सेवकैः सहितः, पद्मासनस्थः, रक्तगन्धानुलिप्तः, इति ध्यानं कर्तव्यम्। आदित्यं विशेषतः पूजाकाले ध्यानयेत्; मन्त्रः— 'भास्करं सहस्रकिरणं ध्यायामः; सः सूर्यः नः प्रेरयेत्'—इति।