यो हि भक्त्या सत्कार्ययुक्तः विजयस्यायं स्तवः पठ्यते, तस्य त्रिषु लोकेषु देवाः, किमपि दुर्लभं नास्ति। यः शतसहस्रगोदानस्य फलं सम्यग्दत्तस्य लभते, स एवमेतत्स्तोत्रं शृण्वन् वा पठन् तद्वदफलमवाप्नोति। सर्वकामप्रदं देवदेवस्य स्तवनं सदा, एतस्मात् परं ज्ञानं नास्ति, न भविष्यति च कदाचन। ततः सञ्जयः व्यासं प्रपच्छ—"येऽसुरा युद्धे हताः, प्रत्यूर्ध्वं वा, ब्रह्मन्, तेषां गतिं श्रोतुमिच्छामि। एते दैत्याः स्थावरजङ्गमेषु त्रिषु लोकेषु अनन्ताः; अद्यापि ते कुत्र गताः? तद्वद मे भगवन्।" व्यास उवाच—"ये दैत्याः युद्धे शूराः, प्रवराः, स्ववीर्येण दिव्यत्वमापन्नाः, ते नित्यसुखभाजः सन्ति। तत्र स्वर्णमयानि प्रासादाः, नानारत्नविभूषिताः, कल्पवृक्षाः सुवर्णनद्यः च संयुक्ताः। मनोज्ञानि पद्मवनानि, नीलोत्पलसुगन्धिपुष्पयुतानि, तत्र दधि, क्षीर, घृत, मधुर्याणि च सन्ति। ते अतीव सुन्दराः, नित्ययौवनसंपन्नाः, तत्रैव पृथिव्यां यथा, राज्यं कुर्वन्ति। एवं अष्टजन्मानि प्राप्य, धनिनः, प्रधानाः, मन्त्रिणः च भवन्ति; देवान् प्रति अर्धदेहाः सन्तः, नित्यम् स्वर्गसुखानि भुञ्जते। ये तु युद्धे पृष्ठतः पलायमानाः, भीताः, कपटिनः, देवद्विजद्वेषिणः च, ते घोरं नरकं यान्ति। ये च युद्धे पतितान्, मूर्छितान्, भग्नान्, पररथिकान् हन्ति, ते म्लेच्छा दुष्टवाचः च, तेषां नरकोऽपि भवति। ये च परनिधिं हरन्ति, युद्धे पलायन्ति, चौर्यं वन्यं रात्रौ हिंसां कुर्वन्ति, ते अपि तादृशाः। सर्वभक्ष्यलोभिनः, मोहग्रस्ताः, म्लेच्छाः, गोग्ना द्विजहा दुष्टवाचः च, ते मिथ्याजातयः। तेषां पिशाचवद्वाणी, न चाचारः, न शौचं, न तपः, न विद्या, न देवपित्र्यर्पणं। न दानं, न श्राद्धं, न यज्ञः, न देवपूजा; न पित्र्युपासना, न द्विजार्चना, न तपस्विनां सेवा। अज्ञानात् शारीरशौचं न कुर्वन्ति; मातरं, भगिनीं, अन्यस्त्रियं, स्वपत्नीं च स्पृहयन्ति। सर्वोऽपि लोकाचारः तेषु प्रतिलोमः, अशुचिः; तादृशाः ताऽर्क्ष्यसन्ततिरेव। ये दैत्याः कुलीनाः, पुण्यकर्मवर्जिताः, द्विजस्त्रीबालहन्तारः, ते मृत्युः अनिष्टां गतिं यान्ति। गौभक्षका दुष्टाः, निषिद्धभक्ष्ये रमन्ते, कृमयः, वृक्षा, पिपीलिका वा भवन्ति। ते मन्त्रदेवताविहीनाः, देवद्वेषिणः, स्वजनवदन्यः, ग्रामवदाचाराः। केशाढ्या, मांसभक्ष्यरता, व्रतदानस्नानयज्ञविमुखाः। मीनमांसभोगिनः, मिथ्यावादी, नित्यकामिनः, नित्यलोभिनः, नित्यक्रोधमदन्विताः। हिंसाबन्धनपीडारताः, द्यूतगीतरता, दुष्टसेवकाः, पापकजनप्रेमिणः, दुर्गन्धासक्ताः। न देवभक्तिः, न पण्डितसम्मानः, न धर्मशवणेषु रतिः; स्तोत्रमन्त्रसत्कर्मेषु सन्देहिनः। व्याधिभिः, क्रोधैः, नानारूपैश्च पीडिताः, एते दैत्यलक्षणानि मनुष्येषु। नोपरिलोकज्ञानं, नाचार्यज्ञानं, न गर्भाधानाभिलाषः, न अतिथिगुरुद्विजपूजनम्। न देवपुत्रवंशमित्रबन्धुज्ञानं, न स्वप्नेऽपि दानं, न भोज्यवस्तुप्रयोजनम्। स्वधनरक्षा, मानवेषु यक्षरूपत्वं, मृत्युकालेऽपि नगदनं, न राज्ञेऽपि। एते यक्षाः दारिद्र्ये निवसन्ति, परभारवाहिनः; प्रेतलक्षणानि सर्वैः निन्द्यन्ते। शृणु च, ये स्त्रीपुरुषाः सदैव मलपङ्कसंवृताः, असत्यशुचिवर्जिताः। तैः दन्तकेशवस्त्राणि मलिनानि; गृहासनपात्रमपि न शुद्धयन्ति। न तेषां सुखदर्शनम्; स्त्रियः शीघ्रं वनं यान्ति, परिपुष्टशेषभोजनरता, अशुच्यन्नभक्षिण्यः। खाद्यपेयनिद्राः तमसि प्रियं, कदाचिदस्ति, कदाचिन्न शुद्धदेहे कल्याणम्। एष प्रेतलक्षणं नराणां; न ते हिताहितं, मित्रारिपुण्यपापं जानन्ति। न स्वभावतः पुण्यपापस्थानं, स्नानं, देवद्विजपूजनं, शत्रुमित्रमध्यमं वा लभन्ति। ये मर्त्येषु पशुषु च वसन्ति, विवेकिनः तान् विज्ञायन्ति; बुद्ध्या नानाविधानि भेदानि, तथापि ते मिथ्याचारिणः पृथिव्यां चरन्ति। ये मानवेषु यक्षरूपिणः, सर्वकर्मवर्जिताः, तेषां पृथिव्यां भेदलक्षणानि वक्ष्यामि। ये पापमात्रानुसारात् मर्त्येषु जायन्ते, अशुचयः, पृथिव्यां स्थिताः, पुरीषु मायारूपिणः। शिष्टभक्ष्यभोजिनं काकं, अमेध्यरतं पापिनं, श्वानं च मलप्रियं पण्डिताः वदन्ति।" एवं व्यासेन सञ्जयस्य प्रश्नानुसारं, दैत्यादीनां पुण्यपापफलान्याख्यातानि, तेषां स्वभावलक्षणानि च पृथिव्यां विस्तारतः कथितानि।