सुराः भगवन्तं विष्णुम् अनुगृह्य पुनः पुनः मीनरूपधारिणं, कूर्मरूपिणं च प्रणम्य, नृसिंहरूपाय वामनरूपाय च नमांसि समर्पयन्ति। क्षत्रियवर्गविनाशकाय, रामाय, दशग्रीववधाय रामाय, प्रलम्बनाशनाय, श्वेतवस्त्रधारिणे, बुद्धरूपाय दानवमोहनाय च पुनः पुनः नमः। कल्किरूपाय म्लेच्छविनाशकाय, वराहरूपधारिणे च नमः; जगद्धिताय त्वं युगेषु युगेषु दानवानां विनाशाय रूपाणि गृह्णासि। एष हि दर्पितो हिरण्याक्षो त्वया निहतः, यः पूर्वं लोकपालान् इन्द्रादीन् अवमान्य परित्यक्तवान्। स देवहिताय त्वया, देवश्रेष्ठ, निहतः; कृपां कुरु, देवदेव, त्वं ब्रह्मरूपेणास्य जगतः स्रष्टा। त्वमेव तस्य रक्षकः, युगेषु रम्यरूपधारी; त्वमेव कालाग्निरूपेण कालान्ते जगद्विनाशकः। अतः त्वमेव जगतः कारणं, नान्यः कश्चन, न चेतनं नाचेतनम्; यदस्ति, यद्भविष्यति, यद्वर्तते—एतानि सर्वाणि रूपाणि तव एव। यद्व्यक्तं, यच्चाव्यक्तं, यदस्ति, यन्नास्ति, भेदः, सत्त्वासत्त्वयोः सारः—एतानि सर्वाणि त्वयि एव दृश्यन्ते। अतः, भगवन्, अपरिपक्वबुद्धिः त्वां न जानाति, केवलं तव पादभक्ताः; तस्मात् सर्वशरण्यं त्वां शरणं प्रपन्नाः स्मः। एवं स्तुतः विष्णुः तुष्टहृदयः सुरान् उवाच—"सन्तुष्टोऽस्मि, देवाः, भवतां कल्याणं भूयात्; युष्माभिः कृतया स्तुत्या मम प्रीतिः प्राप्ता।" यः श्रद्धया भक्त्या च एतां जयस्तुतिं पठति, तस्य त्रिषु लोकेषु किञ्चिदपि दुर्लभं नास्ति। यद् फलम् शतसहस्रगवां दानेन लभ्यते, तत् पठन् शृण्वन् वा मानवः लभते। देवदेवस्य स्तुतिः सर्वकामफलप्रदा; एतस्मात् परं ज्ञानं नास्ति, न भविष्यति। ततः सञ्जयः पप्रच्छ—"येऽसुरा युद्धे हताः, प्रतियुद्ध्य वा पलायमानाः, तेषां गतिं श्रोतुम् इच्छामि।" व्यासः उवाच—"ये दैत्या युद्धे वीर्येण हताः, ते दिव्यम् आप्नुवन्ति, नित्यं सुखानि भुञ्जते। तत्र सुवर्णमयानि प्रासादाः, नानारत्नविभूषिताः, कल्पवृक्षाः सुवर्णनद्यः च सन्ति। रम्याः पद्मवनानि, नीलोत्पलसुरभिपुष्पाणि, दधिक्षीरघृतमधुर्यैः परिपूर्णानि। ते परमसुन्दराः, नित्यं यौवनस्थिताः, तत्रैव पृथिव्यां यथा राज्यम् कुर्वन्ति। एवं ते अष्टजन्मानि प्राप्य, धनिनः, प्रधानाः, मन्त्रिणः च भवन्ति; देवाभिमुखदेहाः नित्यं स्वर्गे रमन्ते। ये तु पराङ्मुखाः, भीताः, कपटयुक्ताः, ते घोरं नरकं यान्ति; देवद्विजद्वेषिणः अपि तत्र एव। ये पतितान्, मूर्च्छितान्, भग्नान्, पररथस्थं च हन्ति, ते अपि नरकं यान्ति; म्लेच्छाः, पापकथकाः च तादृशाः। ये परधनापहर्तारः, युद्धे पलायिनः, चौराः, रात्रौ वनचौर्ये च प्रवृत्ताः, ते अपि तादृशाः। ये सर्वभक्ष्यलोभिनः, मोहग्रस्ताः, म्लेच्छाः, गवां द्विजानां च घातकाः, पापकथकाः, अन्ये च म्लेच्छाः, ते कुत्सितजन्मनः। तेषां पिशाचवद्वाणी, न चाचारः; न शौचं, न तपः, न ज्ञानं, न देवपितृयज्ञः। न दानं, न श्राद्धं, न यज्ञः, न देवपूजा; न पितृद्विजदेवततपस्विसेवा। अज्ञानात् न शारीरशौचं पालयन्ति; मातरं, स्वसारं, परस्त्रीं, स्वपत्नीं च इच्छन्ति। लोके धर्मः विपरीतः, मलिनः च तेषां; ताड्क्ष्यपुत्राणां, अन्यकुलवासिनां च एष धर्मः। ये दैत्याः कुलोत्पन्नाः पुण्यं न कुर्वन्ति, ते मृत्युः अनन्तरं दारुणां गतिं यान्ति; विशेषतः द्विजस्त्रीबालहन्तारः। गवां भक्ष्ये रताः, पापकर्मिणः, निषिद्धभक्ष्ये रताः, ते कीटकाः, वृक्षाः, वाअण्टाः भवन्ति। मन्त्रदेवताभाविनः, देवद्वेषिणः, तेषां ज्येष्ठः स्वजनः च तादृशः; ग्रामवासिनां वृत्तिः तेषां। केशसमाच्छादिताः, मांसभक्षणे रताः, पृथिव्यां व्रतानां, दानस्य, स्नानस्य, यज्ञस्य च अवमानिनः। मीनमांसप्रियाः, मिथ्यावादिनः, कामिनः, लोभिनः, क्रोधमदपूर्णाः। हिंसायां, बन्धने, पीडायां, जूते, गीतप्रियाः; दुष्टसेवकाः, पापकर्मिणः, दुर्गन्धासक्ताः। देवताभक्तिहीनाः, पण्डितानां न सम्मानः, धर्मश्रवणे अनुत्सुकाः; स्तुतिमन्त्रादिषु च अनिश्चिताः। बहुरोगपीडिताः, बहुरूपधारिणः; एते दैत्यलक्षणानि मनुष्येषु। ते न स्वर्गं, न गुरुम्, न परान् जानन्ति; गर्भं न पूरयितुम् इच्छन्ति; अतिथिगुरुद्विजसेवायाम् अनुद्योगिनः। न देवं, न पुत्रम्, न वंशं, न मित्रम्, न बान्धवम् जानन्ति; स्वप्नेऽपि दानं न जानन्ति, न भोज्यवस्तूनि चिन्तयन्ति। ते धनरक्षकाः, यक्षाः मानवदेहे; प्राणान्तेऽपि किञ्चिदपि न ददति, न राज्ञे अपि। एते यक्षाः दुःखवासिनः, परकृत्यभारवाहिनः; प्रेतलक्षणानि च सर्वे लोके निन्दितानि।