कुबेरस्य गदाप्रहारैः शतशः बलिनः दैत्याः रणभूमौ निपातिताः, सहस्रशश्च तेनैव पतिताः। इन्द्रस्य वज्रवेगेन प्रमुखाः दैत्याः भग्नाः, स्कन्दस्य शक्तिपातेन अनन्ताः भूमौ निपातिताः। गणेशस्य परशुना दैत्यनेतारः पतिताः, वैकुण्ठहस्तात् मुक्तेन चक्रेण तीव्रकर्मणा—दैत्यश्रेष्ठानां शिरांसि भूमौ पतितानि। यमदण्डेन लक्षशः दैत्याः निगृहीताः। ततः कालः खड्गेन दानवान् भूमौ निपातितवान्, मृत्युः शूलेन दैत्यान् नाशितवान्, पाशधारी च पाशेनान्यान् निगृहीतवान्। तेषां पतनेन तक्षकादयः अपि पतिताः, शीतांशुना शीतात् चन्द्रमाः इव; अश्वारूढः, कोपितः गर्दभः, पाशहन्ता च गजेभ्यः अपि निपातितवान्। लौहगदया गजस्य मूर्धनि प्रहारं कृत्वा दैत्यवधं कृतवान्; एवं शीघ्रं अश्वान् गजान् च निपातितवान्। एवं सिद्धगन्धर्वाः, बलिन्यः अप्सरसः, अन्ये देवगणाः मातृगणनायकैः सह, तान् भीषणान् प्रलयदानवान् शरैः, असिभिः, शूलैः, तोमरैः, परशुभिः च निपातितवन्तः। दण्डैः, लौहगदाभिः, मुसलैः देवैः असुराः निपातिताः; एवं दैत्येषु क्षीयमाणेषु, दैत्यराजः उत्पपात। स दिव्यरथं समारुह्य, सूर्यरथसमप्रभं, रत्नैः शोभितं, सुवर्णमयं, घंटाचामरविभूषितं, पताकाध्वजसमायुक्तं, रम्यं, इन्द्ररथोपमं, बलवान् हिरण्याक्षः असुरेशः तं समारुह्य स्थितवान्। स देवासुरैः अजेयः, शरवर्षेण सेनाः, गजान्, रथान्, सिन्धुवीरान् च आहतवान्। शतशः सहस्रशश्च वीरान् रथांश्च भूमौ पतितवान्; एवं सर्वेषां देवगणानां मध्ये स दैत्यपतिः मृत्युसमानैः शरवर्षैः निपातयन्, अनुक्रमेण देवसेनां भग्नवान्। यथा द्विपः पद्मिनीं दन्तैः पद्मानि विनाशयति, तथा सः शरवर्षैः, शीघ्रवेगैः, सिंहनादैः च देवसेनां क्षिप्रं भग्नवान्। तेन वेगेन बहवः भूमौ पतिताः, स च दैत्येशः जयन्तं दशभिः तीक्ष्णैः शरैः आहतवान्। सः रेमन्तं पञ्चभिः, शक्रं पञ्चदशभिः, चित्ररथं विंशत्या, गुहं पञ्चविंशत्या च शरैः विद्धवान्। हेरम्बं त्रिभिः, यमं चत्वारिंशता, कालं मृत्युञ्च हस्तेन द्विगुणैः शरैः आहतवान्। गुह्यकेशं जगत्प्राणं दशभिः शरैः, सर्वान् रुद्रान् पृथक् षड्भिः सप्तभिः च शरैः विद्धवान्। वसून् अपि शरैः, सिद्धगन्धर्वसर्पांश्च, देवांश्च युद्धे दशभिः, अष्टादशभिः, षड्भिः च शरैः आहतवान्। तस्य अतिबलात्, वेगात् च, देवाः अपि शीघ्रगमाः, बलिनः, भयाकुलाः अभवन्, प्रतिरोधं कर्तुं न अशक्नुवन्। महेश्वरत्रिशूलसदृशैः शरैः, प्राणस्थानि विदारयद्भिः, देवाः भूमौ मूर्च्छिताः पतिताः। प्रमुखा देवाः तं प्रति स्थितुं न शेकुः; ततः त्रैलोक्यनाथेन ताडिताः, देवाः पराजिताः अभवन्। तत्र ताडिताः, ते हरिं शरणं जग्मुः; तस्मिन्नेव काले विष्णुः जिष्णुं विनतात्मजं सम्बोधितवान्। "त्वं शीघ्रं युधि दैत्यस्य पुरतः गच्छ; तस्य नाशाय सदा तस्य समीपे शीघ्रं याहि।" इति। विष्णुना शरैः तस्य रथं भग्नं कृत्वा, तस्य वेगं निरुद्धम्; रथमभिमुखं स्थित्वा दैत्यः अक्षरं विष्णुं प्रोक्तवान्—"अद्य त्वां सहामरैः हत्वा, अन्यां सृष्टिं सृजामि।" तदा विष्णुः गर्जन्तं दैत्यपतिं उवाच—"यदि त्वं समरयोग्यः असि, दुष्ट, तर्हि युद्धे स्थित्वा प्रतियुध्यस्व।" इति। ततः सः अक्षरं विष्णुं शरवर्षेण आहतवान्। विष्णुः तानि यमदण्डसदृशानि शराणि विच्छिद्य, पुनः सहस्रशः शरान् समरे प्रेषितवान्। सः तान् स्वशरैः छित्त्वा, बलवान् अस्त्रैः, गुरुभिः, दुर्जयैः, अग्निसदृशैः, तं विद्धवान्। तीक्ष्णैः शरैः, मनोजविभिः खड्गैः च, केशवायुधचपलतया तानि शुष्कतृणकाष्ठवत् क्षिप्रं विनाशितानि। सहस्रशः सुवर्णशरैः आहतः दैत्यश्रेष्ठः, पीडितः, क्रुद्धः, युद्धे पर्वतं जग्राह। महाबलवान् हिरण्याक्षः, महाबलसम्पन्नः, तेन पर्वतेन माधवम् आहतवान्; हरिः तु गदया तं सहजं विनाशितवान्। एवं सहस्रशः पर्वतान् क्रमशः क्षिपन्, हरिणा चपलतया तैः दानवशत्रुणा रजःकृताः। पुनः स दानवश्रेष्ठः सहस्रबाहून् सृष्ट्वा, अतीव उग्रैः शरैः, शूलैः, त्रिशूलैः, परशुभिः, अन्यैः शस्त्रैः च विष्णुमुपरि वर्षितवान्। सः क्रोधेन ग्रस्तचित्तः, बहूनि शस्त्राणि विष्णवे वर्षितवान्; देवश्रेष्ठः तानि शस्त्राणि छित्त्वा नाशितवान्। दीप्तैः, भीषणैः, दैत्यानां भयावहैः शरैः, शम्भुत्रिशूलसदृशैः, सर्वाङ्गानि विद्धवान्। समरे अक्षरः हरिः, देवेशः, परमबलसम्पन्नं दैत्यराजं मूर्च्छितावस्थां नीतवान्। ततः सः दैत्यः, हरिणः विस्तीर्णे उरसि, कालजिह्वासमं, अष्टघण्टायुतं, भीषणं अस्त्रं वेगेन प्रक्षिप्तवान्।