जयन्तः शौरभं बाणवर्षैः निगृह्य, शूलहस्तः संह्रदं यमदण्डं नरान्तकं च समरे विजित्य, तान् हत्वा भस्मीकृताङ्गान् भूमौ निपातितवान्। तत्र कालः खड्गप्रहारैः बभ्रवम् अधः कृतवान्। मृत्युः शूलप्रहारैः अश्वं च निर्घृणकं च समरे विदारितवान्; तद्वै अग्निदाहेन सप्त महाबलिनः नष्टाः। भद्रबाहुः महाबाहुः सुगन्धः, गन्धः स्वयं, भौरिकः, वल्लिकः, भीमः—एते सेनापतयः आसन्। तेषां देहाः युद्धे दग्धाः भूमौ पतिताः; वरुणपाशेन बद्धाः ते महाबलिनः विनष्टाः। महात्मनः वीराः, उग्राः भीषणाः, भूमौ पतिताः; सूर्यकिरणैः पञ्च दानवाः निहताः। तुरुतुः, तुम्बुरुः, दुर्मेधाः, साधकः, साधकनामा, क्रूरः, क्रौञ्चः, रणेशः, मोदः, सम्मोदः, षण्मुखः—एते दैत्याः मातरिश्वानः बाणैः युद्धे निहतान्; नैरृतः गदा प्रहारैः भीमं भूमौ निपातितवान्। रुद्राणां शूलप्रहारैः शतशः दैत्यदानवाः युद्धे पतिताः, भयभीताः युद्धशास्त्रिणः समक्षं। वसूनां बाणवर्षैः, वीराणां किरणैः, मेघानां शिलावर्षैः, वज्रप्रहारैः च—शतशः शक्तिमन्तः दैत्याः युद्धे निहताः; कुबेरस्य गदाप्रहारैः सहस्रशः पतिताः। इन्द्रस्य वज्रप्रहारैः अग्रगण्यः दैत्याः विदारिताः; स्कन्दस्य शूलप्रहारैः अनन्ताः भूमौ पतिताः। गणेशस्य परशुप्रहारैः सेनापतयः पतिताः; वैकुण्ठहस्तात् मुक्तेन चक्रेण उग्रक्रियया—दैत्यश्रेष्ठानां शिरांसि भूमौ पतितानि; यमदण्डेन असंख्ये कोट्यः निगृह्याः। ततः कालः खड्गप्रहारैः दानवान् भूमौ निपातितवान्; मृत्युः शूलप्रहारैः दैत्यान् विनष्टवान्, पाशधारः पाशेन अन्यान् निगृह्य। तेषां पतनेन तक्षकादयः अपि निपातिताः, शीतप्रभावेन चन्द्रः अपि; अश्वारूढः, कुपितः गर्दभः, पाशहन्ता अपि गजाः निपातिताः। लोहेन गदया गजस्य शिरसि प्रहारं कृत्वा दैत्यविनाशं कृतवान्; एवं शीघ्रं अश्वान् गजान् च निपातितवान्। एवं सिद्धाः, गन्धर्वाः, महाबलाः अप्सरः, अन्यदेवताः, मातृगणपतयः च, तेषां सह—प्रलयदानवान् बाणैः, खड्गैः, शूलैः, तोमरैः, परशुभिः च निहताः। दण्डैः, लोहेन गदाभिः, मुद्गरैः च देवाः असुरान् निपातितवन्तः; दैत्याः क्षीयमाणाः इति दैत्यराजः उत्पन्नः। स दिव्यरथं आरूढः, सूर्यरथसदृशं, रत्नैः भूषितं, शुद्धसुवर्णमयं, घंटास्वनैः, यक्षपुच्छैः शोभितं। पताकाभिः ध्वजैः पूर्णं, रम्यं, इन्द्ररथसदृशं, महाबलः हिरण्याक्षः असुरेशः तं रथं आरोहति। स देवासुरैर् अप्रतिरोद्धः, बाणवर्षैः सेनाः, गजान्, रथान्, सिन्धुवीरान् च आघातयन्। शतशः सहस्रशः सेनान् रथान् भूमौ निपात्य, सर्वेषु देवगणेषु विचरन्, दैत्येशः मृत्युसदृशैः बाणवर्षैः निपात्य, युद्धे देवसेनान् क्रमशः विदारयन्। यथा द्विपः पद्मवनं दन्तैः विनाशयति, तथा सः बाणवर्षैः, शीघ्रप्रहारैः, सिंहनादैः पुनः पुनः आघातयन्। तस्य बलात् बहवः भूमौ पतिताः, दैत्येशः जयन्तं दश तीक्ष्णबाणैः आहतवान्। स रेमन्तं पञ्चभिः बाणैः, शक्रं पञ्चदशभिः, चित्ररथं विंशतिभिः, गुहं पञ्चविंशतिभिः आहतवान्। हेरम्बं त्रिभिः, यमं चत्वारिंशद्भिः, कालं मृत्युः च हस्तेन द्विगुणैः बाणैः आहतवान्। गुह्यकेशं, जगत्प्राणं, दशभिः बाणैः, सर्वान् रुद्रान् पृथक् षड् सप्तभिः बाणैः आहतवान्। सर्वान् वसून् बाणैः, सिद्धान्, गन्धर्वान्, नागान् च आहतवान्; युद्धे देवान् दश, अष्टादश, षड् बाणैः आहतवान्। तस्य अतिबलात्, प्रहारशक्त्या, देवाः शीघ्रगमिनः अपि भयभीताः, प्रतिरोधं कर्तुं न शेकुः। महेश्वरत्रिशूलसदृशैः बाणैः, प्राणस्थान् विदारितैः, अमराः भूमौ मूर्छिताः पतिताः। अग्रगण्यः देवाः तस्य पुरतः स्थितुं न शेकुः; त्रैलोक्यनाथेन हताः, देवाः पलायिताः। तत्र, आहताः, ते हरिं रक्षन्तारं शरणं जग्मुः; तस्मिन् काले विष्णुः जिष्णुं पक्षिराजं संबोधितवान्। "अधुना शीघ्रं युद्धाग्रं गच्छ दैत्यस्य विरोधाय; सदा तस्य विनाशाय पार्श्वे शीघ्रं प्राप्नुहि।" इति। विष्णुः बाणैः तस्य रथं विदारितवान्, शीघ्रं वेगं निगृह्य, रथस्य पुरतः दैत्यः अक्षरं विष्णुं संबोधितवान्। "अद्य त्वां सह अमरैः हत्वा अन्यं सृष्टिं करिष्यामि।" इति। विष्णुः गर्जन्तं दैत्यश्रेष्ठं प्रत्युवाच। "यदि त्वं युद्धे समर्थः, हे दुष्ट, तदा युद्धे स्थित्वा युध्यस्व।" इति। तदा सः अक्षरं विष्णुं बाणवर्षैः आहतवान्। विष्णुः अविचलितः, यमदण्डसदृशान् बाणान् छित्वा, पुनः सहस्रशः बाणान् युद्धे तस्य प्रति प्रेषितवान्। एवं युद्धे देवदानवाः वीर्यशौर्यप्रदर्शनं कृत्वा, दैत्यराजस्य हिरण्याक्षस्य अतिबलप्रभावं दृष्ट्वा, विष्णुं शरणं गत्वा, विष्णुर्वचनं श्रुत्वा, गरुडं युद्धाग्रं प्रेषितवान्, स्वयं दैत्यस्य रथं विदारितवान्, तं निगृह्य, दैत्यराजः विष्णुं युद्धाय आह्वयन्, बाणवर्षैः आघातयन्, विष्णुः तस्य बाणान् छित्वा, पुनः सहस्रशः बाणान् प्रत्युत्तरं प्रेषितवान्।