राज्ञा प्रेषितः कविवरः तत्र गजस्य चेतनां भैषज्यैः साधनैश्च पुनरावर्तयामास। स तस्य प्राणशक्तिं शतगुणं संवर्ध्य, जयेत्याज्ञाप्य, अभिषिक्तजलदानन्तरं तस्य मुखदेहयोः क्षताः सम्यक् सञ्जगौ। स गजः स्वदन्ताभ्यां पर्वतं विदारयन्, सहस्रशः सेनान्यधीशांश्च निपातयामास। स महाबलः गजः रणाङ्गणे सेनानीरन्यांश्च भिन्दन्, तस्य पृष्ठे स्थितो दानवः मृत्युदहनप्रभैरिशुभिः शरवर्षं सृजन् आसीत्। स देवश्रेष्ठान् तेषां चाधिपान् निहत्य भूमौ पातयामास; ततः देवा यमदण्डसमानैः शरैः तम् अहन्। तेषां महात्मनां शोणितधाराभिषिक्तानां पतनं द्रष्टुं शक्यम्; यत्र यत्र स दानवः स गजश्च गतवन्तौ, तत्र तत्र स शीघ्रं शरवृष्ट्या भीतिं ससर्ज। केचित् गजेन, केचित् गजवाहनेन निपातिताः। केचन देवाः त्वरितवर्तनेन पीडिताः; ततो दिव्यसेनापतयः विविधायुधैः शस्त्रैश्च तं समभ्यधावन्। रणेषु निर्भयाः सन्तोऽपि ते गजं बहुभिः शरैः विदारयामासुः; तथापि तं महागजं जयितुं नाशक्नुवन्। स गजः दन्तैः शरैश्च तान् शीघ्रं भूमौ पातयामास, येषां देवानां देहाः भग्नाः, ते भूमिं न प्राप्नुवन्। वेदनाभयपीडिताः ते गणपतिं शरणं ययुः। देववधं दृष्ट्वा श्रीगणाधिपः वीर्येण समन्वितः अभवत्। तेन वज्राग्निसमानैः शरैः गजः प्रहारितः, तदा तेन बलात् निगृहीतेऽपि गजः पुनः शराघातात् उत्तिष्ठन्। ततः तौ परस्परं शरैः विदारयन्तौ, गर्जन्तौ, जयलुब्धौ, अन्योन्यं विव्यथताम्। तयोः सर्वाङ्गानि रक्तलेपनानि अभवन्, तौ सुरासुरश्रेष्ठौ; तदा मदोन्मत्तः गजः मूषकम् स्वदन्ताभ्यां विदारयामास। मूषकेन प्रहारितः गजः तेन सह तीव्रं युद्धं चक्रे; उपरि अधश्च चतुर्णां अद्भुतं समरं प्रवृत्तम्। स घोरः संग्रामः सर्वलोकभीषणः शब्देन प्रतिश्रुत्य, दन्तैः प्रति दन्तं, उत्तमैः शरैश्च समभवत्। तत्र देवासुरयोरन्तरे तं भीषणं युद्धं प्रवृत्तम्; मूषकः तं महागजं भञ्जितुम् आरब्धवान्। स मूषकः गजपृष्ठस्य मूलदेशे परशुना पुनः प्रहारमकरोत्; ततः शीघ्रं दानवस्य मुखेन प्रविश्य हृदयकन्धरे च विवेश। गजः रक्तस्रावं स्रवत् मृतः भूमौ पतितः; तं दृष्ट्वा मुनयः देवाश्च "साधु साधु" इत्यभ्यनन्दन्। ततोऽन्तरे देवाः अपराजितैः शरैः दानवान् समरे प्राहरन्, न च कस्यापि सेनायाः विजयः सञ्जातः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे चतुःसप्ततितमेऽध्याये त्रिपुरवधो नाम समाप्तः। व्यास उवाच— ततो महेश्वरवचनं श्रुत्वा देवा इन्द्रमुख्याः सर्वतो दिक् दैत्यसेनां प्रति धावितवन्तः। तत्र महाबलः कुम्भो नाम दानवः आगतः; स नैरृताधिपः यक्षराजानं गदया तीव्रं प्राहरत्। गुह्यकः अपि गदाप्रहारैः तं प्रत्यभिव्याघातयत्; तयोः मध्ये भयंकरं गदायुद्धं समभवत्। तत्र चक्रव्यूहः, महाबन्धः, अग्रभागस्य रक्षा, घनसंघट्टः, तैललेपितरथाः चासन्। युद्धे कृतवत्यां अन्ते धनाधिपः स्फोटयन्तं रथं कुम्भस्य वक्षसि प्राहरत्। तदा कुम्भः भग्नदंष्ट्रः भूमौ पतितः; महाबलः जम्भः रथस्थः तस्मिन्नन्तरे हरिहयम् आहतवान्। शरवर्षैः स तीव्रं ऐरावणं प्राहरत्; इन्द्रः स्ववज्रेणासुरश्रेष्ठं विदारयामास। स भूमौ पतितः प्राणविहीनः रक्तसिक्तश्च; तदा वनं भीषणं शान्तं च जातम्, तथापि भीषणत्वं न जहाति स्म। युद्धे सः चतुर्नायकाश्च शूलप्रहारैः विदारिताः; त्वरया स प्रत्येकं सेनापतिं भूमौ अपातयत्। जयन्तः शरवर्षैः सौरभं विजित्य, शूलहस्तः संह्रदं यमदण्डं नरान्तकं च अभिभूय, तान् हत्वा भस्मसात्कृत्वा भूमौ अपातयत्। कालः खड्गेन बभ्रवं पातयामास। मृत्युः शूलेन अश्वं च निर्घृणकं च युद्धे विदारयामास; अग्निना दग्धाः सप्त महाबलाः विनष्टाः। भद्रबाहुः महाबाहुः सुगन्धः गन्धः स्वयं, भौरिकः वल्लिकः भीमश्च— एते सेनापतयः। युद्धे तेषां देहाः दग्धाः भूमौ मृताः पतिताः; वरुणपाशेन बद्धाः ते महाबलाः नष्टाः। महात्मानः क्रूराः भीषणाः वीराः भूमौ पतिताः; पञ्च दानवाः सूर्यरश्मिभिः निपातिताः। तुरुतुः तुम्बुरुः दुर्मेधाः साधकः नाम्ना साधकः, क्रूरः क्रौञ्चः रणेशः मोदः सम्मोदः षण्मुखः च— एते दैत्याः मातरिश्वनः शरैः युद्धे निपातिताः। नैरृतः गदया भीमं भूमौ अपातयत्। रुद्राणां शूलप्रहारैः शतानि दैत्यदानवानां युद्धे भयानकाः युद्धविशारदान् प्रति भीताः निपेतुः। वसूनां शरवर्षैः, वीर्यरश्मिभिः, मेघवर्षवृष्टिभिः, प्रचण्डवज्रप्रहारैः च— युद्धे दानवाः निपातिताः।