ततः तयोः मध्ये पुनः पुनः गदायुद्धं समजायत, गदाघातैः उत्पन्नः शब्दः सततम् अभवत्। तौ वीरौ परस्परं परितः भ्रमन्तौ, ऊर्ध्वं, अधः, तथा पार्श्वयोः भीषणैः प्रहारैः आघातं कुर्वन्तौ दृढं युध्यमानौ। एवं तयोः युद्धं अत्यन्तं भीषणं अभवत्, जीवितमृत्युलोकयोः भयम् आवहन्तम्। तं दृश्य देवाः, सिद्धाः, दानवाः च विस्मिताः अभवन्। तौ वीरौ मृत्युद्वारं समीपं प्राप्नुवन्तौ, युद्धं कुर्वन्तौ, देवाः दानवयोद्धारः च तं दृश्यं न शक्नुवन्ति। किन्तु ईशः, ब्रह्मा, अन्ये च दिवि तं अद्भुतं द्रष्टुं स्थिताः, तयोः गर्जनाशब्दः गदापातनशब्दः च गगने प्रतिध्वनितः। तयोः शब्दः निरन्तरं वज्रनिनादवत् उच्चैः अभवत्। तयोः गदा उभे भग्नाः सन्, तयोः हस्तौ युद्धाय संयुक्तौ। गदायुद्धस्य मध्ये तयोः आयुधे भूमौ पतिते। तस्मिन्नक्षणे तौ वीरौ खड्गं कवचं च आदाय युद्धं पुनः आरब्धवन्तौ। भीषणं युद्धं अनुवर्तयन्तौ, परस्परं समागत्य खड्गप्रभया विद्युत्सदृशं, कवचेन शरीरं आवृत्य युद्धं कुर्वन्तौ। सर्वे लोकाः तयोः कौशलं विस्मयेन अपश्यन्। तौ परस्परं विविधवर्णकवचं छित्त्वा युद्धं अनुवर्तयन्तौ। एवं तयोः मध्ये भीषणं बलस्पर्धा अभवत्, परितः भ्रमणं, आयुधपरिवर्तनं, कौशलप्रदर्शनं च अभवत्। वृत्रवासवयोर्युद्धं पूर्ववृत्रवासवयोरिव अभवत्। वासवः वृत्रस्य केशेषु उत्प्लुत्य, खड्गेन शीघ्रं तान् गृहीत्वा, युद्धमध्यमे वृत्रस्य शिरः छित्त्वा। ततः देवाः सर्वतः जयध्वनिं कृतवन्तः। हर्षपूर्णहृदयाः देवाः मघवन् पूजितवन्तः, दिव्यदुन्दुभयः निनादिताः, अप्सरसां गणाः नृत्यं कृतवन्तः। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, ऋषयः स्तोत्राणि पठन्ति, दैत्याः भयभीता आयुधानि त्यक्त्वा सर्वतः पलायितवन्तः। एवं पद्मपुराणे आदिकाण्डे सृष्टिवर्णने 'वृत्रासुरवधः' नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः व्यासः उवाच—त्रैपुरी, चतुर्हययुक्तं सूर्यसदृशं रथं आरुह्य, गणाधिपतिं समीपं गत्वा वचनं अब्रवीत्— "मम पितरं तव पितरः हतः, अतः आजि गणाधिप, तव शरीरं बाणैः विदारित्वा यमलोकं प्रेषयिष्यामि।" ततः गणेशः त्रिपुरपुत्रं प्रत्युवाच— "ते पितरः देवेषु महापापं कृतवन्तः। तस्य पापकर्मणः वृत्तं श्रुतं, सः दुष्टः, दुष्टकर्मनिष्ठः, ज्ञानबलात् एकेन बाणेन बलात् हतः, मोहात् यमलोकं नीतः।" "अद्यापि, हे दानव, तं मार्गं तव अपि दर्शयिष्यामि," इति गणाधिपः तं प्राज्ञः उवाच। ततः दस तीक्ष्णबाणैः, कालाग्निसदृशैः, तं विदारितवान्; पुनः सहस्रबाणैः दानवम् आघातयामास। यमदण्डसदृशैः बाणैः, शूलैः, लोहशिरोरथैः, बर्बुरैः, वज्रसदृशैः, अग्निसदृशैः बाणैः तं आघातितवान्। लम्बोदरः, देवैः पूजितः, तस्य बाणान् छित्त्वा, पुनः दुर्निवार्यैः बाणैः तं आघातितवान्। तस्य शरीरं सर्वं बाणैः विदारितं, सः मूर्च्छितः भूमौ पतितः। ततः भद्रः, सौभद्रः, भीषणः, निर्जरान्तकः च स्वस्वगदां आदाय विनायकं प्रति धावितवन्तः, गदाघातैः गणाधिपं आघातितवन्तः। किन्तु गणाधिपः तेषां गदान् कौशलात् निष्फलितवान्; ततः भद्रस्य शिरः परशुना आघातितवान्। सौभद्रस्य शिरः खड्गेन छित्त्वा, भीषणं परशुना, निर्जरान्तकं खड्गेन छित्त्वा। ततः हेरम्बः, महागिरिसदृशः, तान् चत्वारः गणान्, अन्यान् शत्रून् अपि निपातितवान्। ततः त्रैपुरी, मूर्च्छाभिः विमुक्तः, स्वस्य रथं आरुह्य, देवश्रेष्ठं आघातितवान्। अर्धचन्द्रबाणैः, शूलैः, शरैः च तेषां बाणान् छित्त्वा, पुनः बाणैः तं विदारितवान्। चत्वारि बाणैः सिन्धुवीरान् आघातितवान्, एकेन रथवाहकम्, बाणैः गणाधिपान् भूमौ निपातितवान्। ततः शीघ्रता से त्रिपुरानन्दः अन्यं रथं आरुह्य, गणेशं वज्रसदृशैः बाणैः आघातितवान्। तस्य शरीरं रुधिरसिक्तं, यमस्य क्रोधवत् भीषणः, त्रिभिः बाणैः ललाटं, सप्तभिः स्तनयोः मध्ये वक्षः आघातितवान्। चत्वारि बाणैः नाभौ, पंचभिः हस्ते शिरसि च, शम्भुपुत्रः, महान् क्रोधः युक्तः, तं शक्तिमन्तं विदारितवान्। तस्य दानवस्य सर्वं शरीरं बाणैः विदारितं, युद्धमध्यमे मूर्च्छितः रथे पतितः। ततः स्वसिद्धरथवाहकेन युद्धभूमेः निष्कासितः, वीरः विनायकः, देवैः पूजितः, तं शत्रुं न आघातितवान्। दीर्घकालानन्तरं चेतना प्राप्तवन्, रथवाहकं उवाच— "गच्छ रथवाहक, युद्धभूमिं विनायकं, हरपुत्रं भयप्रदं प्रति।" ततः रथवाहकः सत्यं, स्निग्धं, हितं वचनं उवाच— "युद्धे हरपुत्रस्य बाणान् को सहनं शक्नोति?" अतः, हे प्रभापुत्र, मोहग्रस्तं त्वां अहं अत्र आनयामि; इदानीं एतद् ज्ञात्वा यथोचितं कुरु। एवं पद्मपुराणे आदिकाण्डे सृष्टिवर्णने 'वृत्रासुरवधः' नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः, ततः त्रैपुरीगणेशयोर्युद्धवर्णनं आरभ्यते।