तदा तेषां ज्वलितशिखास्पर्शेन समस्तयोः सैन्ययोः सैनिका दीपान्तिक पतङ्गवत् स्थातुं न अशक्नुवन्। दग्ध्वा ते भूमौ पतिताः, दिशः सर्वाः पलायिताः, देवासुरयुद्धभूमिः शून्या जाता। तस्मिन्नेव क्षणे, स्वशस्त्रं निहतं दृष्ट्वा, दैत्यः क्रोधसंरम्भसमाकुलचित्तः मायया पर्वतसमूहास्त्रं शक्राय ससर्ज। तदा हरिः शरवृष्ट्या तं पर्वतसमूहं युद्धे छित्त्वा, तेन दैत्येन पुनरपि विकटमस्त्रं पुरुहूताय प्रक्षिप्तम्। तस्मिन्नस्त्रे शतसहस्राणि प्राणिनां, सिंहव्याघ्रमृगव्यालचित्रकगजमुख्यानि, नागादयश्च, तीक्ष्णशूलार्धचन्द्रायुधशक्तिपत्तिशिलायुक्ताः, देवाधिपतिं प्रति समभ्यधावन्। शत्रुसैन्यविनाशकारिणा माघवता तान् आगतान् एव छिन्नम्; ततो वीर्यवान् वृत्रः धनुः समारोपयत्। सः सहस्रशरैः वज्रसमानकठोरैः शतक्रतुम् विद्ध्वा, शक्रेण तस्य धनुः तीक्ष्णधाराभिः शरैः छिन्नम्। तत्क्षणमेव सः सारथिं च अश्वांश्च भूमौ पातितवान्; सः श्रेष्ठोऽसुरः तीक्ष्णकटकाभरणभूषितः पूजितः। मोहवशात् सः पद्मिनः शिरः दन्तेन आहतवान्, गजो भूमौ पतितः; सर्वदेवेश्वरः गदां धारयन् भूमौ स्थितः। ततो मध्ये पुनः पुनः गदायुद्धं प्रवृत्तम्; तयोः गदाप्रहारैः सततम् निनादः जातः। परस्परं परितः परिभ्रम्य, उपरि अधः च भीषणैः पार्श्वप्रहारैः तौ अन्योन्यं ताडयामासतुः। एवं तयोः संग्रामः अत्यन्तभीषणः जातः, सजीवपितृलोकौ कम्पितौ; तं दृष्ट्वा देवसिद्धदानवगणाः विस्मिताः। उभौ वीरौ मृत्युप्रान्तं समुपगतौ, न देवाः न दानवासैनिका तं दृश्युं शक्ताः। ईशः ब्रह्मा चान्ये च दिवि तं अद्भुतं द्रष्टुं स्थिताः; तयोः गर्जितनिनादः गदाप्रहारनिनादश्च व्याहरन्। स निनादः महाघननिनादवत् आकाशे व्याप्तः; तयोः गदयोः भग्नयोः, हस्तौ संयुतौ। गदायुद्धमध्ये तयोः शस्त्रे भूमौ पतिते; तस्मिन् क्षणे तौ खड्गचर्मणी आदाय, युद्धाय समुपस्थितौ। घोरं संग्रामं कर्तुं परस्परं प्रतियातौ; तयोः खड्गौ विद्युत्प्रभौ, कवचानि शरीरेषु। सर्वलोकाः तयोः कौशलं विस्मयेन अपश्यन्; तौ अन्योन्यस्य नानावर्णचर्माणि छित्त्वा, महद्बलयुद्धं चक्रतुः। परिभ्रमणेन, शस्त्रचालनैः, कौशलप्रदर्शनैः, तयोः भीषणः सङ्ग्रामः प्रवृत्तः। वृत्रवासवयोर्युद्धं पूर्ववृत्रवासवयुद्धवत् अभवत्; वासवः शीघ्रं वृत्रकेशेषु उत्पत्य, खड्गेन तानि गृहीत्वा, सहसा वृत्रस्य शिरः छित्त्वा, देवाः जयध्वनिं प्रचक्रुः। देवाः हृष्टहृदया माघवन्तं पूजयामासुः; दिव्यदुन्दुभयो निनदिताः, अप्सरसां गणाः नृत्यं कृतवन्तः। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, ऋषयः स्तोत्राणि पठन्ति; दैत्याः भीताः शस्त्राणि परित्यज्य, दिशः पलायिताः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे त्रिसप्ततितमं वृत्रासुरवधनामकं अध्यायं समाप्तम्। व्यास उवाच— तस्मात् त्रैपुरीः सूर्यसमानप्रभया चतुर्हययुक्तया रथेन आरूढः गणाधिपतिं समीपमागत्य उवाच— "मम पितरं तव पित्रा हतं दृष्ट्वा, हे गणेश्वर, अद्य अहं त्वां बाणैः विद्ध्वा यमसदनं प्रेषयिष्यामि।" तदा देवः गणेशः त्रिपुरसुतं प्रत्युवाच— "तव पितुः पूर्वं देवेषु महान् पापकृत्यं कृतम्। तस्य पापस्य श्रुतिः अस्माभिः; सः दुष्टः पापकर्मनिष्ठः ज्ञानबलात् एकेन बाणेन बलात् हतः, मोहितः, कीचकेन निष्कृष्टः, यमसदनं प्रापितः। "अधुना त्वं दानव, तेनैव मार्गेण त्वामपि क्षिप्रं प्रेषयिष्यामि," इति प्राज्ञः गणाधिपः तमुवाच। सः दशभिः तीक्ष्णैः बाणैः कालाग्निसमप्रभैः तं विव्याध; ततः सहस्रशरैः दैत्यं बलात् विव्याध। यमदण्डसमा बाणाः, कर्तरीः, आयसशल्ययुक्ताः, शतघ्न्यः, वज्रसमा, ज्वलन्तः— तैः लम्बोदरः सुर worshipped गणेशः तस्य बाणान् छित्त्वा, पुनः दुष्करैः बाणैः तम् आकस्मात् विव्याध। शरैः विद्धसर्वाङ्गः सः मूर्च्छितः भूमौ पतितः; ततो भद्रः, सौभद्रः, भीषणः, निर्जरान्तकः— स्वस्वदण्डान् गृहीत्वा विनायकं प्रति अभ्यधावन्। ते सर्वे गणाधिपतिं गदाप्रहारैः ताडयामासुः। सः महाबलः तेषां गदाः चौर्येण नष्टवत्य्; तदा भद्रस्य मूर्ध्नि परशुना आहतवान्। सौभद्रस्य शिरः खड्गधारेण छित्त्वा, भीषणं परशुना, निर्जरान्तकं खड्गेन आहतवान्। ततः हेरम्बः महागिरिसमः तान् चत्वारः गणश्रेष्ठान् अन्यांश्च शत्रून् अपातयत्। तदा चेतनां प्राप्य त्रैपुरीः श्रेष्ठः असुरः स्वेन रथेन आरूढः, सुरश्रेष्ठं विव्याध।