ततः स शूलं घूर्णयित्वा परमं विष्णुम् आघातयामास। भगवतः कालाग्निसदृशं शूलं त्रिभिः बाणैः छिन्नम्। ततः तीक्ष्णबाहुः मायाधिपः मधूः देवीरूपं धृत्वा सिंहे उपविष्टः हरिं प्रति ययौ। स बहुविधैः बाणैः विष्णुम् आघातयामास, उवाच च— "देवश्रेष्ठ! युद्धे त्वया मम स्वामी पतितः। त्वां स्कन्दं विनायकं च वधिष्यामि।" इति उक्त्वा, स असुरः बहुभिः बाणैः आहतः। तस्य प्राणः निर्गतः, रक्तं स्रवत्, भूमौ पतितः; पितरौ हतौ दृष्ट्वा, स महाबलः मोहबन्धनं प्राप्तः। ततः स्कन्दः शूलं गृहीत्वा हरिं प्रति युद्धाय अग्रसरः। तदा धाता मोहपीडितं स्कन्दं प्रति वचनं अब्रवीत्— "दूरस्थौ पितरौ युद्धं पश्यतः, आकाशे विचरन्तौ लोकसाक्षिणौ तिष्ठतः।" इति श्रुत्वा तान् दृष्ट्वा, स तत्रैव अन्तर्धानम्। ततः धुंधुः सुंधुः च भ्रातरौ अतिव अहंकारपूर्णौ अभवताम्। हरेः वधाय युद्धे गरुडं आक्रमताम्— धुंधुः खड्गं गृहीत्वा, सुंधुः गदां धारयन्। नन्दकखड्गेन एकं छित्त्वा, गदया अन्यं आहतवान्; उभौ वीरौ भूमौ पतितौ, आहतौ विक्षतौ च। ततः मधूः त्वरितं तमसया आच्छन्नः आगच्छत्; मायया शतं पर्वतान् विष्णुम् उपरि क्षिप्तवान्। तान् पर्वतान् छित्त्वा, युद्धे तमसि प्रविष्टः; कोपेन सुदर्शनचक्रेण शिरः छित्त्वा भूमौ पतितम्। ततः ब्रह्मा शंभुः त्रिंशत् देवाः च विष्णोः "मधुसूदनः" इति कीर्तिं लोकेषु स्थापयामासुः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे मधुसूदनवधो नाम द्विसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। ततो व्यासः उवाच— वृत्रो महातेजाः, युद्धे दैत्यश्रेष्ठः, गजम् आरुह्य सैन्यनाशनं प्रति अभ्यधावत्। वृत्रो गजारूढः समीपं आगच्छन्, कालाग्निसदृशैः बाणैः सर्वाङ्गेषु विद्धः। ततः वृत्रो विजयीं वज्रधारिणम् शिरसि आघातयामास, स च महाबलः कम्पितः। पुनः चेतनां प्राप्तः, वीरः धनुः उत्थाय, तस्य दैत्यस्य शरीरे बाणवर्षं वर्षयामास। वृत्रो अपि त्वरया बाणान् छित्वा, शतक्रतुम् विषसृक् सदृशैः बाणैः युद्धे विद्धः। ततः देवाधिपः सहस्रैः बाणैः दैत्यं आहतवान्; तयोः बाणाः सूर्यस्य सप्ताश्वस्य रश्मिसदृशाः परस्परं मिलिताः। एवं सहस्रैः बाणैः परस्परं वेगेन पर्वतसदृशैः आहतौ। तयोः बाणौ समुद्राग्निस्पर्शवत्, वज्रसदृशैः तीक्ष्णैः, तुल्यगुणैः। एवं युद्धं अहोरात्रं अभवत्; ततः महेन्द्रः गजं शूलेन आघातयामास। गजः भूमौ पतितः, ततः स्वचरणं आरुह्य देवः ऐरावतं शूलेन आघातयामास। वज्रेन महापर्वतं छित्वा इव, त्वरया विद्धः; कम्पमानः इन्द्रः ऐरावतः च शोभमानौ। ततः मघवान् शूलं गृहीत्वा दैत्यं प्रति क्षिप्तवान्, तस्य वक्षः विद्धः, रथं उपरि पतितः। क्षणेन चेतनां प्राप्तः, गर्जन्, पक्षीः शक्रं युद्धे आघातयामास, ततः मूर्च्छितः। इन्द्रः पुनः चेतनां प्राप्त्वा तीक्ष्णैः बाणैः आहतवान्; शतकोटिबाणैः पीडितः, दुःखपूर्णः। ततः वृत्रो महाशूलं अमराधिपं प्रति क्षिप्तवान्; देवाधिपः वैष्णवं अस्त्रं शंभवास्त्रेण विमोचयामास। आकाशे तयोः अस्त्रयोः ज्वलद्गिरिसदृशौ, परस्परं स्पर्शं कृत्वा, स्फुलिङ्गान् ससृजताम्। स्फुलिङ्गस्पर्शेण, तयोः सेनायोः वीराः तान् न सहन्ते, दीपसमीपस्थपतङ्गवत्। दग्धाः, भूमौ पतिताः, सर्वदिशः पलायिताः; देवासुरक्षेत्रं रिक्तम् अभवत्। अस्त्रं निष्फलं दृष्ट्वा, दैत्यः क्रोधवशात्, मायया पर्वतसमूहास्त्रं शक्रं प्रति विमोचयामास। बाणवर्षेण हरिः पर्वतसमूहं छित्त्वा, दैत्यः पुनः भीषणं अस्त्रं पुरुहूतं प्रति क्षिप्तवान्। शतकोटिजीवाः—सिंहाः, व्याघ्राः, रीचाः, शृगालाः, चित्रकाः, महागजाः—सर्पाः च, अन्ये च, देवाधिपं प्रति धावन्तः, शस्त्रैः—कुठारैः, अर्धचन्द्रैः, शूलैः, लोहमुखैः—सम्पन्नाः। मगवान् शत्रुसैन्यवधः तान् आगच्छन्तः छित्त्वा, वृत्रो महाबाहुः धनुः उत्थाय शतक्रतुम् सहस्रैः वज्रसदृशैः बाणैः विद्धः। शक्रः तस्य धनुः तीक्ष्णैः बाणैः छित्त्वा। ततः तस्य सारथिं अश्वान् च भूमौ पतितः; असुरश्रेष्ठः तीक्ष्णकङ्कणभूषितः, सम्मानितः। मोहवशात् पद्मिन्याः शिरः दन्तेन आघातयामास, गजः भूमौ पतितः; देवाधिपः गदां धारयन् भूमौ तस्थौ।