इन्द्रः क्रुद्धः सञ्जातवेगः धनुरुत्तमं समारोप्य, सर्वतः शतशः शरान् विसृज्य, शत्रुम् अभ्यघ्नत्। स तं सर्वाङ्गेषु दीप्तैः तीक्ष्णैश्च शरैः समन्ततः सहस्राधिकाष्टशरैश्च विव्याध। तावन्योन्यं शरैः क्षिप्रं तुदन्तौ छिन्दन्तौ च तत्र समरभूमौ, व्योम शरसमूहैः निरन्तरं पूरितम् इव बभूव। असिप्रहारैः सहस्रशः भूमौ पतिताः; एवं तस्मिन् महायुद्धे दीर्घकालं व्यतीते, दैत्यानां नायकः नामुचिः क्रूरः मायाविद्याम् आदर्शयत्। तमसीं महास्त्रविद्याम् उत्पाद्य, या त्रिषु लोकेषु निरन्तरं व्याप्ता बभूव। तत्र देवासुरगणाः परस्परं न दृष्टुम् अशक्नुवन्; न सूर्यः, न चन्द्रः, न ग्रहाः, न च देवाग्नयः दृश्यन्ते स्म। तस्मिन् घोरतमसि किंचिदपि तेजः न दृश्यते स्म। तदा दैत्यः ज्वलद्ग्रासानिव बाणान् प्रेषयन् शीघ्रं समरभूमिम् अभ्यधावत्। सर्वे देवाः तैः बाणैः विदारिताङ्गाः इन्द्रचरणयोः पतित्वा भूमौ निपेतुः। अन्ये वीराः भग्नमनसः दशसु दिशः पलायन्ते स्म। तदा सर्वदेवपूजितः हरिः तां मायां विज्ञाय, सौम्यं दिव्यास्त्रं दिवि विससर्ज, यत् शतसूर्यसमप्रभम् आसीत्। तद् ददर्श्य, महाघण्टारवयुक्तं महाशूलं प्रहृत्य, दैत्यं वक्षसि विव्याध। तेन शूलप्रहारात् दैत्यः भूमौ पतितः, पीडया मूर्च्छितः, चिरात् चेतनां प्राप्त्वा, कोपात् दैत्यः त्वरितं समुत्पत्य, ऐरावतं गजेन्द्रं गृहित्वा, इन्द्रस्य गजं भीषयन् इन्द्रं सह गजेन भूमौ प्राक्षिपत्। तदा इन्द्रः भूमौ पतितः क्षणं मोहं जगाम। दैत्याधिपः गजस्य दन्तयोरन्तरे उत्पत्य स्थित्वा, इन्द्रं हन्तुमिच्छन् तं गृह्णातुम् उद्यतवान्। तदा असिना तस्य दैत्यवरस्य शिरः छित्वा भूमौ अपातयत्। सर्वे देवाः हृष्टाः, गन्धर्वाः मधुरं जगुः, ऋषयश्च प्रमुदिताः देवराजं स्तोतुम् आरभन्त। एवं पद्मपुराणे सृष्टिखण्डे नामुचिवधोनाम एकसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। व्यास उवाच— तदा दिव्यरथे समारुह्य, धनुर्धरः बलसमन्वितः, देवासुरमध्यगतो माधवस्य पुरतः जगाम। तदा महाक्रोधसमन्वितः अमरारिनाशकः मधुः, हरये कटुतरं स्थिरं वचनम् उवाच— "नारायण, त्वं युद्धधर्मं न जानासि किम्? कथं त्वं अन्यायेन पापेन च विनाशं कृत्वा न शोचसि?" "अस्मिन्पापसङ्गे कृत्यैश्च, देवानां पदं नष्टं; अहं नवसृष्टिं करिष्यामि।" "अत्रैव त्वां देवगणैः सह हनिष्यामि" इति उक्त्वा, स धनुः समादाय, शरैः भगवान् विव्याध। तदा माधवः तान् वज्रसन्निभैः शरैः विदार्य, बहुभिः शरैः मधुं सर्वाङ्गेषु विव्याध। तदा दैत्यः मायया तिरोभूतः। तत्र रुद्रादयः त्रिंशद्देवगणाः, बलवन्तः, विविधास्त्रियः, शस्त्रधारिण्यः, सेनापतयः, देवगणाः, लोकनाथाः, हरिश्च विष्णुश्च, अन्ये च ग्रहाद्याः सर्वे देवाः संगम्य युद्धम् अकुर्वन्। किन्तु मधुना मायया देवाः निहताः। विविधशरशक्तिशूलवृष्ट्याः अधः पतिताः देवाः भूमौ शीघ्रं निपेतुः। एतस्मिन्नन्तरे विष्णुः सुदर्शनचक्रमादाय, मायया दानवान् देवांश्च समरे प्राहिणोत्। तदा सहस्रशः शिरांसि छित्वा, भगवानेश्वरः दानवान् देवांश्च भूमौ पातयामास। एवं भगवाञ्शेषान् दानवान् समरात् अपाकरोत्। तद् दृष्ट्वा सर्वे मुनयः देवाश्च विस्मयं जग्मुः। देवाः मुनिगणाश्च परस्परं वदन्तः— "हरिः अक्षरः सदा देवानां एक एव रक्षकः।" "एषः सर्वद्रष्टा, सर्वयुगेषु दैत्यहन्ता; कथं सर्वान् देवान् हन्ति, युगान्ते च अत्र जायते?" एतस्मिन्नन्तरे, दूरस्थः मधुः मायया हररूपं धारयन्, अक्षरं हरिम् इदं वचनम् उवाच— "त्वं पापिन्, असुराणाम् अग्रे समरे देवान् हत्वा, किं लाभः, किं धर्मः, किं कीर्तिः, किं पुण्यम् अद्य ते?" "मदविस्मृतः त्वं मित्रं शत्रुं न वेत्सि; तस्मात् तीक्ष्णैः शरैः त्वां यमसदनं नयिष्यामि।" एवं उक्त्वा, तं समरे केशवं तीक्ष्णैः शरैः विव्याध। तान् माधवः छित्वा, वाक्यम् उवाच— "युद्धे त्वां जानामि, हे मायाविन्, हररूपधारी, महावीर्यवान् मधुः।" "त्वां रणभूमौ पतयित्वा, असत्यं लोकं दास्यामि" इति उक्त्वा, तीक्ष्णैः शरैः तं विव्याध। तदा जटिलः वृषध्वजः महेश्वरः वृषारूढः तत्र स्थितः। तत्र देवासुरयोर्युद्धे, अनयोः मध्ये घोरं युद्धम् अभवत्। हरिः अक्षरः तस्य धनुः कर्ष्णधारया छित्त्वा, तदा वृषरूपं हयम् अपातयत्। स दैत्यः शूलधरः, लोकनाथात् पलायित्वा, रणभूमिं त्यक्त्वा दूरं जगाम।