युद्धभूमौ महाबलिनं शक्रं दृष्ट्वा, दैत्यश्रेष्ठः नमुचिः स्वसैन्यसमेतः वासवम् इदं वचनं उवाच। “सामान्यं अमृतं हत्वा न कीर्तिः न सुखं, न लाभः न प्रसिद्धि विजयः च। अतः केवलं त्वां हत्वा सर्वं शाश्वतं भवति; सुरराज्यं गृहीत्वा अमृतस्थानं सुखं उपभोग्याः।” तस्य वचः श्रुत्वा, शत्रुनगरजयः महाबलः इन्द्रः प्रत्युवाच—“शौर्यं केवलं वचनेषु सर्वत्र सुलभं। यदि ते वीर्यं महत् अस्ति, दानवाधम, युद्धे बलं दर्शय; अहं सूर्यनगरं न गृहीष्यामि।” एवं श्रुत्वा, दैत्यपतिः क्रुद्धः सन्, देवश्रेष्ठं इन्द्रं पञ्च तीक्ष्णबाणैः आहतवान्। ततः मघवान् तान् पञ्च बाणान् पञ्च शितधाराभिः शीघ्रं छित्त्वा, उभौ वीरौ जयकामौ युद्धे अग्रसरौ। त्वरया, एकमेकस्य बाणान् बाणैः छित्त्वा, शरीराणि च तीक्ष्णैः शरैः विदारितवन्तौ। तयोः युद्धे अतिदुर्लभं कर्म अभवत्—शरस्य सन्धानं विमोचनं च, यः विरलः प्राप्तः। तद् दृष्ट्वा, सुरासुरगणाः विस्मयमापन्नाः; तस्मिन्नेव समये, दैत्यः मायाशक्तिं विमोचयामास। सर्वतः शतशः बाणाः निर्गच्छन्ति; शक्रः क्रुद्धः सन् शीघ्रं धनुषं उच्चालयामास। सः सर्वाङ्गेषु दीप्तबाणैः तं आहतवान्; ततः सहस्राधिकैः अष्टाभिः शरैः च। उभौ परस्परं आहतवन्तौ, छिन्नवन्तौ; तस्मिन्युद्धे आकाशः बाणैः पूर्णः अभवत्। सहस्रशः खड्गाघातात् भूमौ पतिताः; दीर्घकालं तस्मिन्महान् संघर्षः अभवत्। ततः नमुचिः, क्रूरः, मायायुधं प्रदर्शितवान्—तमसास्त्रं, यः त्रिलोकं व्याप्तवान्। सुरासुरगणाः एकमेकं न दृष्टवन्तः; न सूर्यः, न चन्द्रः, न ग्रहाः, न च दिव्याग्नयः दृश्यन्ते। तस्मिन् अन्धकारे, प्रकाशरेखापि न दृश्यते; तदा दैत्यः ज्वालारूपैः बाणैः शीघ्रं आक्रमितवान्। सर्वे देवाः विदारिताः, इन्द्रपादयोः शराघातात् भूमौ पतितवन्तः। अन्ये वीराः भग्नचेतसः दश दिशेषु पलायितवन्तः; तद् मायां ज्ञात्वा, सर्वदेवपूजितः हरिः— आकाशे सौम्यं अस्त्रं विमोचयामास, यः शतसूर्यप्रभया दीप्तः; तं स्थिरं दृष्ट्वा, घंटासमूहोपशोभितं महाशूलं प्रहृतवान्। तेन दैत्यं वक्षसि आहतवान्, दैत्यः वेदनया भूमौ पतितः; दीर्घकालं चेतनां प्राप्त्वा, दैत्यः क्रोधेन समाक्रान्तः। शीघ्रं धावत्, ऐरावतं गजश्रेष्ठं गृहीत्वा, इन्द्रगजं भीषयामास। गजं सह इन्द्रं गृहीत्वा, भूमौ निक्षिप्य, इन्द्रः क्षणं मोहितः अभवत्। दैत्येश्वरः गजदन्तयोः मध्ये लङ्घयित्वा स्थित्वा, इन्द्रं गृहीतुं प्रयत्नं कृतवान्, गजपतेः वधाय। तदा इन्द्रः खड्गेन तस्य दैत्यश्रेष्ठस्य शिरः छित्त्वा भूमौ निक्षिप्य, सर्वे देवाः हर्षिताः, गन्धर्वाः मधुरं गीतवन्तः, ऋषयः प्रमुदिताः देवश्रेष्ठं स्तुतवन्तः। एवं पद्मपुराणस्य प्रथमसृष्टिखण्डे ‘नमुचिवध’ नाम सप्तत्येकतमोऽध्यायः समाप्तः। ततः व्यासः उवाच—दिव्यरथं आरुह्य, धनुर् गृहीत्वा, बलसम्पन्नः, सः मधवस्य पुरतः देवासुरमध्यं गतवान्। महाक्रोधेन आक्रान्तः, अमृतघातकः मधुः, हरिं प्रति कटुं निश्चलं वचनं उवाच—“नारायण, युद्धधर्मं न जानासि? कथं त्वं अन्यायेन, दुष्टकर्मणा, विनाशं कृत्वा शोकं न अनुभवसि?” “एतस्य अपवित्रसंबन्धात्, कृतकर्मभिः, देवपदं नष्टं; अहं अन्यां सृष्टिं करिष्यामि।” “त्वां सह सर्वदेवगणैः इह हनिष्यामि”—इति उक्त्वा, धनुः गृहीत्वा, हरिं शरैः आहतवान्। ततः माधवः तान् बाणान् वज्रदीप्तिभिः शरैः विदारितवान्; बहुभिः बाणैः मधुं सर्वाङ्गेषु आहतवान्। दैत्यः मायया लुप्तः अभवत्; तत्र रुद्रादयः, त्रिंशत् देवाः, बलवाहकाः, अन्ये देवश्रेष्ठाः, देव्या: विविधाः, आयुधधारिण्यः, रथारूढाः, सेनापतयः, देवगणाः, लोकनाथः, हरिः विष्णुः च—ग्रहाद्याः अन्ये देवाः—सर्वे संगम्य युद्धं कृतवन्तः; किन्तु मधुमायया देवाः निश्चितं पराजिताः। शरवर्षे, शूलज्याघाते, देवाः शीघ्रं भूमौ पतितवन्तः, आयुधैः अभिभूताः। तस्मिन्नेव समये, विष्णुः सुदर्शनचक्रं गृहीत्वा, मायया, युद्धमध्यं दैत्यदेवौ आहतवान्। ततः सहस्रशः शिरः छित्त्वा, देवाधिपः दैत्यांश्च देवांश्च भूमौ पतितवान्। एवं प्रभुः अन्यान् दैत्यान् युद्धात् अपासारयामास; तद् दृष्ट्वा, सर्वे ऋषयः देवाः च विस्मिताः अभवत्। कर्णात् कर्णं, देवाः ऋषिगणाः च परस्परं उक्तवन्तः—“हरिः, अक्षयः प्रभुः, सदा देवानां एकः रक्षकः।