तदा श्वेतधारिणा खड्गेन तस्य भीमगदां वेगेन छित्त्वा, तारकात्मजः शूलमादाय क्रौञ्चद्रारिणं समाहत्य ताडयामास। स चापि तदा दुर्जयदुष्टनाशनं शूलममोचयत्, यः शूलः प्रज्वलनमहातेजाः, संहारकाले सर्वलोकविनाशनक्षमः, यमदण्डसमो महान्। स शूलः तारकात्मजं विदार्य पुनः गुहं प्रति प्रत्यागच्छत्। तस्य प्राणव्यूत्सर्गे भूमौ पतितस्य महिमा पृथिवीं कम्पयामास। ततः सर्वे देवाः पुष्पधूपादिभिः स्कन्दं समर्चयन्। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे 'तारेयवधो' नाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः व्यास उवाच—तदा देवान्तकाख्यो दैत्यः रणाय महनदं कृत्वा कोपेनाधरं दंशयन् धर्मेण युद्धाय समुपचक्रमे। स गत्वा सर्वलोकनिन्दितानि वचांसि प्रोवाच— 'त्वं धर्ममात्मनः न जानासि, मोहवशाद् युक्तमिव। पुण्यपापवशेनेश्वर एव निग्रहमनुग्रहम् करोति; मया च सृष्टिकर्त्रा सृष्टेन तवाज्ञा पाल्यते। धर्मज्ञानाभावात् त्वयि कालेन मृत्युना च नेतृत्वे, न रोगो न जरान्यः, न कालो न मृत्युर् न च किंचन सेवकः। धर्मपथात् पतितः पापकर्मा जनो दिवा निशि दुःखमुपभुङ्क्ते; धर्मस्य साक्षिणौ बलवन्तौ वसवो यमश्च स्मृतौ।' स त्रीणि कालमृत्युसमानानि शराणि क्षिपन्, स धर्मात्मा त्रीभिः शरैः तान् छित्त्वा प्रत्यविध्यत्। ततः स दीप्तायुधः प्रलयाग्निसदृशैः बाणैः यमं युद्धे ताडयामास, यमश्च तस्य बाणान् बाणैः छित्त्वा प्रत्यविध्यत्। एवं द्वावपि कोपसमन्वितौ परस्परविजयकाङ्क्षिणौ समरे सम्यग् युध्यमानौ बलपराक्रमसम्पन्नौ। तयोः घोरं युद्धं दिवा निशि प्रवृत्तमासीत्। तत्र कोपसमन्वितः शूलमादाय शमयितुमिच्छन् तं ताडयामास। स दानवसिंहः गर्वयुक्तः शूलेन विदार्य, ततः धर्मोऽपि कोपात् तं शूलमेव सत्वरं जग्राह। तेनैव शूलेन तं दानवमध्यमे दृढं ताडयामास; तस्य सर्वाङ्गं कम्पितं, तस्य मुखात् रक्तं प्रवव्राज। ततः स कोपसमन्वितो दीप्ततेजाः भीषणदण्डमादाय तं दानवदेहम् अच्युतशूलवत् निपात्य दण्डमपि प्राहिणोत्। तेन अश्वः, रथः, सारथिः, योद्धा, आयुधानि च सर्वाणि रुष्टः शमयिता भस्मसात्करोत्। एवं पतिते तस्मिन् दानवे, दुर्धर्षो नाम दानवः शूलपाणिः शमयितारं जिघांसुः समभ्यधावत्। स शूलसमिधः ज्वलनमिव ज्वलन्नुपेत्य, मृत्युरपि शूलपाणिर्भीतिहीनः समरे तं प्रत्युद्ययौ। मृत्युः दृष्ट्वा दानवः तं शूलेन ताडयामास, ततः मृत्युः स्वशूलं समरे प्राहिणोत्। स शूलः ज्वलनमिव दीप्तः तस्य दानवस्य हृदयं विदार्य भूमौ निपपात्। स रथेन सह भूमौ पपात, शूलेन विदारितदेहोऽभवत्। ततः अन्यो दानवः दुर्मुखो महाबलः धनुरुत्सृज्य मृत्युमभ्ययात्। कालः खड्गं कवचं च धारयन् रथमारुह्य, दुर्मुखः तं दृष्ट्वा यमं युद्धे महाबलैः बाणैः ताडयामास। स देवः खड्गेन त्वरया तस्य शिरः कुंडलयुतं रथात् भूमौ निपात्य छित्त्वा क्षिप्रं जहार। शेषमणिकायः दिशः सर्वतः पलायितः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे 'अन्तकदुर्धर्षदुर्मुखवधो' नाम सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। ततः व्यास उवाच—अन्यश्च दैत्यः नामुचिः क्रुद्धः स्वेन रथेन स्थित्वा विषसर्पसमन्यून् घोरान् शरान् देवेषु प्राहिणोत्। तेन तद्भीषणयुद्धे देवाः, सिद्धाः, किन्नराः, नागाश्च सर्वतो बाणवेगं न सोढुमशक्नुवन्। तदा महाबलः पुरुहूतः मातलिना सारथिना युक्तं उच्चैःश्रवसं युक्तं रथमारुह्य युद्धभूमिं प्रविश्य तस्थौ। तं बलिनं शक्रं दृष्ट्वा, नामुचिर्दैत्यश्रेष्ठः स्वसैन्यसहितः वासवाय युद्धमध्ये इदं वचनमुवाच—'मर्त्यसामान्यस्य वधेन न कीर्तिर्न सुखं, न लाभो न विजयश्रीः। तस्मात् त्वां हत्वा सर्वं नित्यं स्यात्; अहं देवराज्यं गृह्णामि, अमरावतीं सुखं भोक्ष्ये।' तस्य बलवानिन्द्रः पुरारातिः प्रत्युवाच—'शौर्यं सर्वत्र वचनेषु सुलभं। यदि ते वीर्यं महान्, दानवाधम, युद्धे तेजः दर्शय; अहं सूर्यनगरं न गमिष्यामि।' एवं श्रुत्वा स महाबलः दैत्यपतिः कोपितः सन्, देवश्रेष्ठं पञ्च तीक्ष्णैः शरैः ताडयामास। स च मघवान् तान् पञ्च शरान् पञ्चसु कर्णिशिरोभिः शरैः छित्त्वा प्रत्यविध्यत्। तौ द्वावपि विजयानुकूलौ समरे समुपेत्य परस्परं शरैः छित्त्वा, शरैः शरीराणि विदार्य, अद्भुतं युद्धकौशलं प्रदर्शयामासतुर्न। तयोः युद्धकौशलं दृष्ट्वा, देवदानवसंघाः विस्मिताः। तस्मिन्नेव काले दैत्यो मायां प्रादर्शयत्। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे 'नामुचिवधो' नाम एकसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः।