ततः तस्य शरीरात् बहु रक्तं प्रवाहितम्, यथा मधुमासे शमीवृक्षः बहुलं स्रावं करोति। रथात् पतिताः अश्वाः भूमौ स्थिरा उपविष्टाः। तदा महान् दैत्यः, क्रुद्धः, घोरं भीषणं शूलं गृहीत्वा तं प्रज्वलितं मृत्युसमानं कालान्ते, पावर्त्याः पुत्रः पाशुपतशूलं प्रत्युत्तरं चकार। तेन क्षिप्तं शूलं युद्धमध्ये तत्क्षणं दग्धम्। ततो दानवः ब्रह्मणा दत्तं शूलं विमोचयामास। स शूलः शतशिखरगिरिसदृशः दीप्तिमान् आकाशे तिष्ठन् अन्येन शूलेन सह विद्युत्सदृशः अभिघातः अभवत्। तौ महाशूलौ भूमौ पतित्वा स्वबलं प्रादर्शयताम्। ततः दैत्येश्वरः स्कन्दं ज्वलनदीप्तैः शरैः अभ्याहनत्। स तं पर्वतमिव प्रवाहः आकस्मात् आघातयामास; परंतु महाबाहुः सेनापतिः धनुषा तान् शरान् छित्त्वा, ततः अर्धचन्द्रशरेण सारथ्याः महत् शिरः छित्त्वा, बहुभिः शरैः अश्वान् भूमौ अपातयत्। शीघ्रं गदा गृह्य दैत्यः गुहं प्रति रणभूमौ अभ्यधावत्; तया दैत्येश्वरः मयूरं, मयूरवाहनं, आघातयामास। तदा मयूरः मोहितः पुनः पुनः कम्पितः। स्कन्दः पुनः तं असुरश्रेष्ठं अभ्याहनत्। तीक्ष्णेन खड्गेन तं भीषणं गदां छित्त्वा, तारकस्य पुत्रः शूलं गृह्य, क्रौञ्चभिदं आघातयामास। स अपि अशेषशूलं, दुष्टनाशनं, दीप्तं, महाप्रलयकारं, यमदण्डसमं प्रेषयामास। तत् शूलं तं विदार्य पुनः गुहं प्रत्यागच्छत्। तदा स प्राणविहीनः भूमौ पतित्वा पृथिवीं कम्पयामास। ततः स्कन्दः सर्वैः देवैः पुष्पैः, धूपैः, अन्यैः उपहारैः पूजितः अभवत्। एवं पद्मपुराणे आदिकाण्डे तारेयवधो नाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः व्यासः उवाच—दैत्यः देवान्तकः युद्धाय गर्जन् अभ्यधावत्। क्रुद्धः अधरं दन्तैः दंशयन्, धर्मानुसारं युद्धे प्रवृत्तः। स सर्वलोकनिन्दितं वचनम् उवाच— "त्वं धर्मं न जानासि, मोहवशात् भ्रष्टः यथोचितम्। पुण्यपापवशात् प्रभुः निग्रहं अनुग्रहं च करोति; अहम् कर्तृणा सृष्टः तव आज्ञां पालनं करोमि। धर्मं न जानासि, कालमृत्युपूर्वकः; न रोगः, न जरः, न कालः, न मृत्युर्न च सेवकः। धर्मभ्रष्टः जनः दुर्वृत्तिः दिवानिशं दुःखं भजते; महावसवः च यमः धर्मस्य साक्षिणः इति कथ्यते।" ततः स त्रिभिः शरैः, कालमृत्युसमबलैः, आघातयामास; धर्मात्मा तान् त्रिभिः शरैः छित्त्वा प्रत्युत्तरं दत्तवान्। ततः दीप्ताग्निसदृशैः शरैः यमं युद्धे अभ्याहनत्; यमः अपि शरैः तस्य शरान् छित्त्वा प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तयोः उभयोः क्रुद्धयोः विजयाय युद्धे प्रवृत्तयोः महाबलवीर्ययोः युद्धं दिवानिशं प्रवृत्तम्। तदा क्रुद्धः शूलं शमाय प्रयोजयामास। महादैत्यः गर्वयुक्तः शूलं आघातयामास; धर्मः शीघ्रं तं शूलं गृहीत्वा तेन तं दैत्यं मध्ये आघातयामास। तस्य शरीरं कम्पितम्, मुखात् रक्तं प्रवाहितम्। ततः क्रुद्धः, तेजस्वी, भीषणं दण्डं गृहीत्वा, तं दैत्यं शरीरं प्रति अव्यभिचारी दण्डं क्षिप्तवान्। अश्वः, रथः, सारथिः, वीरः, शस्त्रसमूहः, शमकर्ता क्रोधवशात् तान् सर्वान् भस्मीकृतवान्। दैत्यः पतितः; ततः दानवः दुर्धर्षः शूलं गृहीत्वा शमकर्तारं हन्तुं अभ्यधावत्। स शूलं ज्वलनसदृशं गृहीत्वा युद्धे मृत्युं निर्भयः प्राप्तवान्। मृत्युः तं युद्धे शूलं क्षिप्तवान्; ततः मृत्युः तस्य शूलं दग्ध्वा अग्निसमूहसदृशः दैत्यहृदयम् विदार्य भूमौ पतितः। स रथेन सह भूमौ पतितः, शूलेन शरीरं विदारितम्। ततः अन्यः, दुर्मुखः, महाबलः धनुः गृहीत्वा मृत्युम् अभ्ययात्। कालः खड्गं च कवचं च गृहीत्वा रथारूढः अभवत्। दुर्मुखः तं यमं युद्धे महाशरैः आघातयामास। देवः तं रथात् खड्गेन शिरः कर्णाभरणसहितं छित्त्वा भूमौ अपातयत्। शेषः सेनायाः दशदिशि पराजितः पलायितः। एवं पद्मपुराणे आदिकाण्डे अन्तक, दुर्धर्ष, दुर्मुखवधो नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। व्यासः पुनः उवाच—अन्यः, नामुचिः, क्रुद्धः, रथस्थः, देवांश्च घोरैः शरैः विषसर्पसदृशैः अभ्याहनत्। तत्र युद्धे देवाः, सिद्धाः, किन्नराः, नागाः तेषां शराणां प्रहारं सर्वतो न सहन्ते। तदा पुरुहूतः, महाबलः, मातलिना संचालितरथं उच्छैःश्रवसमाश्वं युक्त्वा आरुरोह। एवं कथा पद्मपुराणस्य आदिकाण्डे प्रवृत्ता।