तदा तस्य धनुः भग्नं, रथो विनष्टः, अश्वाः सारथिश्च हताः; स भूमौ मूर्छितः पतितः, क्षणेनैव मृत्युम् उपेयाय। ततः कोपसमन्वितः महादैत्यः नामुचिः, देवमददर्पहा, गदां गृहीत्वा त्वरितमिन्द्रस्य गजे प्राहिणोत्। तेन प्रहारेण मेरुशिखरं यथा वज्रपातेन निपात्येत, तथैव भीमः केशसंरोमणः शब्दः समुत्पन्नः। तेन आहतः इन्द्रगजः संमोहितः स्रस्तः, रक्तेन सिक्तशरीरः, पीडया विवलितः, निवृत्तः। शतकृतुम् अभितः शतशः सहस्रशश्च दैत्या धावन्ति स्म; तान् पाकशासनः चन्द्रार्धधाराभिः इक्षुशरैश्च समन्तात् छित्त्वा पातयामास। मायया पीडिताः देवश्रेष्ठाः भूमौ पतिताः, केचन रथेषु मूर्च्छिताः शेरते स्म। तस्य कर्म महद् दृष्ट्वा, मायया परिवर्तितांश्च तान् जनान् माधवः स्वचक्रेण तेषां शरीरेषु संलग्नान् छित्त्वा निपातयामास। ततः विजयी त्रिभिः शरैः दैत्यं भूमौ पातयामास; स भूमौ पतितः पुनः मूर्च्छितः। स दारुणीं गदां गृहीत्वा, इन्द्रवधाय उद्यतः, तदा मागवान् वज्रेण तं महासुरं प्राहरत्। स वज्राहतेन वक्षसा भूमौ पतितः; तदा देवाः सिद्धाश्च महर्षयः इन्द्रं स्तुत्वा पुष्पवृष्टिं चक्रुः। सर्वे दैत्याः भयभीता द्रुतं पलायन्त; गन्धर्वाः गायन्ति, अप्सरसः नृत्यन्ति स्म। एवं श्रीपद्मपुराणस्य सृष्टिखण्डे बलनामुचिवधो नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। व्यासनुवाच— बलं हतं दृष्ट्वा नामुचिं च ज्येष्ठभ्रातरं, मुछिः तदा इदं वचनं प्रोवाच— “मम ज्येष्ठः त्वया हतः। अद्य त्वं नास्ति चेत्, अहम् अपि त्वां शरैः सूर्यलोकं प्रेषयिष्यामि।” तं प्रति, सर्वदेवैः पूजितः महाबलः इन्द्रः प्रत्युवाच— “त्वं अपि स्वभ्रातुः गतिं प्राप्स्यसि, यथा मोहात् पतङ्गाः अग्निं न जानन्तः प्रविशन्ति। तथैव त्वं मयि युद्धाय धावन् नाशमार्गं प्रति पतसि।” इन्द्रेण एवं उक्ते, मुछिः तं त्रिभिः शरैः विव्याध। इन्द्रः तानि त्रिणि शराणि छित्त्वा, दशभिः शरैः ऐरावतं, त्रिभिः मुछिं विव्याध। सात् शरैः मातलिं विव्याध, महाशब्दं च ननाद; तदा दानवः संकुपितः इन्द्रं घूर्णयितुम् आरब्धवान्। स क्रोधसंयुक्तः महाबलश्च लौहगदां गृहीत्वा, इन्द्रं जघान; तदा शीघ्रकर्मा इन्द्रः वज्रेण तं प्राहरत्। वज्रप्रहारेण स दानवः भूमौ मृतः पतितः; तस्य पतनसमये पृथिवी अपि कम्पिता। देवाः ननृतुः, दानवाः सर्वतो दिशः पलायन्ते स्म। एवं श्रीपद्मपुराणस्य सृष्टिखण्डे मुछिवधो नाम अष्टषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। व्यासनुवाच— तदा तारेयः, इन्द्रतुल्यबलपराक्रमः, स्कन्दं पितृहन्तारं शरैः समरे विव्याध। तदा महाबाहुः हरिसमबलपराक्रमः स्कन्दः, तान् शरान् उत्तमशरैः छित्त्वा नाशयामास। ततः दैत्यः सहसा स्कन्दं शरवृष्ट्या समावृत्य, विश्वाखः तान् स्वशरैः छित्त्वा विघटयामास। तारेयः रणभूमौ ज्वलनशरैः स्कन्दं विव्याध, विश्वाखं च वज्रसमानवेगं ताडितवान्। सेनापतिः तदा वैश्वानरास्त्रेण तान् वारयामास; पुनः दैत्यः भीममस्त्रं प्राहिणोत्। तत् अस्त्रं स्कन्दः अक्षिन्नशरेण प्रतिहत्य नाशयामास; तदा दानवः भीषणं अघोरास्त्रं प्राह। तेन पर्वताः वृक्षा सिंहाः सर्पाश्च—कोटिशः शतसहस्रशश्च—शररूपेण पार्वतीसुतं प्रति धावन्ति स्म। तान् सर्वान् छित्त्वा स्कन्दः ज्वलनसूर्यासमानशरैः दैत्यश्रेष्ठं पादात् शिरःपर्यन्तं विव्याध। सुवर्णपक्षशराः गाढं दैत्यपतिशरीरे निहिताः, श्यामशिलासमूहे सुवर्णखण्डवत् शोभन्ते स्म। तस्य शरीरे तदा बहु रक्तं प्रवहति स्म, यथा मधुमासे शमीवृक्षात् बहुलं स्रवेत्। अश्वाः रथात् पतित्वा भूमौ निश्चेष्टा शेरते स्म; तदा महादैत्यः क्रुद्धः भीमतरं शूलं गृहीत्वा त्वरया प्राहिणोत्। तद् मृत्युसमानतेजः शूलं प्रक्षिप्य, पार्वतीसुतः पाशुपतशूलं प्रत्याहूतवान्। तेन प्रक्षिप्तं शूलं समरे तत्क्षणाद् दग्धं, पुनः दानवः ब्रह्मदत्तं शूलं प्राह। तदपि शतशिखरप्रभं शूलं स्कन्दः निपात्य, आकाशे तौ वज्रसमानौ अस्त्रौ परस्परं घर्षयामासतुः। तौ महास्त्रौ भूमौ पतित्वा स्वबलं दर्शयामासतुः; तदा दैत्यपतिः ज्वलद्ग्निशरैः स्कन्दं पुनः विव्याध। स तं सहसा ताडितवान्, यथा प्रवाहः पर्वतम्; सेनापतिः महाबाहुः तान् शरान् धनुषा छित्त्वा—ततः चन्द्रार्धधारया सारथेः शिरः छित्त्वा, बहुभिः शरैः अश्वान् भूमौ पातयामास। ततः दैत्यः गदां गृहीत्वा शीघ्रं गुहं प्रति अभ्यधावत्; तया गदया दैत्यपतिः मयूरं, मयूरवाहनं, ताडितवान्। तदा मयूरः संमोहितः पुनः पुनः कम्पितः; स्कन्दः अपि पुनः तं दैत्यश्रेष्ठं निपातयामास।