युद्धभूमौ केचन वीराः भूमौ पतिताः भग्नाः च, तस्य भीमस्य कर्मणः, विश्वस्य भीषणस्य, दृष्ट्वा मुनयः तद्वृत्तान्तं निवेदयामासुः, अवशिष्टाः च देवाः उच्चैः निनदन्। तदा शत्रूणां विनाशकः इन्द्रः, महाप्रतापपराक्रमसमन्वितः, महतीं कोपमूर्तिं धारयन्, बलिनां प्रबलानां सैन्यं शरवृष्टिभिः निपातितवान्। तथापि कोपाविष्टः बलोऽपि युद्धे इन्द्रेण सह समराङ्गणे सम्यग्युध्यत्। तयोः शरीराणि रक्तनद्याः सिक्तानि, वसन्तकाले विकसितकिंशुकवृक्षयोः सदृशे बभूवतुः। असुरश्रेष्ठः सहस्रशः चक्रशक्तिशूलगदाः युद्धे शीघ्रं चपलानि इन्द्राय प्रक्षिप्य, तानि सर्वाणि देवाधिपतिः इन्द्रः उत्तमैः शरैः यथाक्रीडया समरे छित्त्वा नाशयामास। ततः स तेजस्वी महाबलवान् दैत्यः नमुचिः पुरन्दरं शूलप्रहारैः शीघ्रं हृदि विद्ध्वा गजे उपविष्टं ताडितवान्। तेन शस्त्रप्रहारेण आहतः इन्द्रः गजस्य उपरि क्षणं सन्दिग्धः अभवत्, चेतनां प्राप्य स विजयी तुर्यं दानवं शरैः विद्ध्वा प्रत्युत्थितवान्। रथात् स वीरहा इन्द्रः तीक्ष्णेन बाणेन दानवस्य भुजौ धनुः च छित्त्वा, एकेन शरेण दृढं कवचं पताकां च छित्त्वा, चतुर्भिः तीक्ष्णैः शरैः चतुर्धाऽश्वान् विद्ध्वा, एकेन शरेण त्वरितं सारथ्याः शिरश् छित्त्वा। तस्य धनुः भग्नम्, रथः विनष्टः, अश्वाः सारथिश्च हतः, स भूमौ मूर्च्छितः पतितः, क्षणेन मृत्युम् उपागमत्। ततः महाक्रोधयुक्तः दैत्यः नमुचिः देवदानवमदापहः गदां गृहित्वा इन्द्रगजं त्वरया ताडितवान्। यथा वज्रपातः मेरुशृङ्गं प्रहरति, तथा भयानकः कण्ठस्पर्शकारि निनादः अभवत्। तेन प्रहारेण इन्द्रगजः सन्दिग्धः रक्तसिक्तशरीरः वेदनया विवर्णः अभवत्। तदा शतक्रतुम् प्रति शतशः सहस्रशश्च शत्रवः अभ्यधावन्, किन्तु पाकशासनः तान् अर्धचन्द्रशरैः इक्षुकर्णशरैश्च छित्त्वा नाशयामास। दैत्यस्य मायया पीडिताः देवश्रेष्ठाः भूमौ पतिताः, केचन रथोपरी मूर्च्छिताः अभवन्। तस्य मायाकृत्यं दृष्ट्वा, तेषां मायाप्रभावेण विकृतान्, माधवः स्वचक्रेण तान् देहेषु स्थितान् छित्त्वा नाशयामास। ततः विजयी सः त्रिभिः शरैः दानवम् भूमौ निपात्य, पतितः दैत्यः पुनः मूर्च्छितः अभवत्। सः घोरां गदां गृहित्वा इन्द्रवधाय उद्यतः, किन्तु तदा मगवान् वज्रेण तम् महासुरं प्रहारयामास। सः भूमौ विपुलवक्षाः ताडितः पतितः। तदा देवाः, सिद्धाः, महर्षयः च इन्द्रं बहुविधैः पुष्पवर्षैः पूजयामासुः। सर्वे दैत्याः भयभीताः तत्रतः पलायिताः। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति स्म, अप्सरसः च नृत्यन्ति स्म। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे 'बलनमुचिवधो नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः' समाप्तः। व्यासनुवाच— बलं हतं दृष्ट्वा, नमुचिं च स्वभ्रातरं ज्येष्ठं, मुचिनामकः दानवः वाक्यम् उवाच— "मम ज्येष्ठः त्वया हतः। अद्य त्वां अपि, त्वदभावे, शरैः आदित्यलोकं प्रेषयामि।" तस्मै सर्वदेवनमस्कृताय महेन्द्रः प्रत्युवाच— "त्वं अपि स्वभ्रातरः गतिं व्रक्ष्यसि; यथा मोहात् पतंगाः अग्निं प्रविशन्ति तस्य तापं अजानन्तः, तथा त्वं मम युद्धे शीघ्रं विनाशं गमिष्यसि।" एवं वदति इन्द्रे, मुचिः तम् त्रिभिः शरैः ताडितवान्। इन्द्रः शत्रुनगरविजयी तान् त्रीन् शरान् छित्त्वा, दशभिः शरैः ऐरावतं, त्रिभिः मुचिं च ताडितवान्। सप्तभिः शरैः मातलिं विद्ध्वा, स महाशब्दैः निनदन्। तदा दानवः कोपसमन्वितः इन्द्रं परिभ्रमयामास। स कोपात् अत्यन्तबलसमन्वितः लोहगदां गृहित्वा, इन्द्रः त्वरया वज्रेण तम् ताडितवान्। वज्रप्रहारेण स दानवः भूमौ मृतः पतितः। तस्य पतने पृथिवी अपि कम्पिता। देवाः नृत्यं चक्रुः, दानवाः दिशः सर्वतः पलायिताः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे 'मुचिवधो नाम अष्टषष्टितमोऽध्यायः' समाप्तः। व्यासनुवाच— तारेयः इन्द्रतुल्यबलपराक्रमः, स्वपितृहन्तारं स्कन्दं युद्धे शरैः ताडितवान्। स्कन्दः महाबाहुः, हरिसमानपराक्रमः, तान् शरान् उत्तमैः शरैः छित्त्वा नाशयामास। स दानवः सहसा स्कन्दं शरैः आच्छाद्य, विशाखः निर्भयः स्वशरैः तान् छित्त्वा निवारितवान्। तारेयः समरे स्कन्दं ज्वलितैः शरैः ताडितवान्, विशाखं च वज्रसमानं व्याघ्रयामास। तदा सेनापतिः वैश्वानरास्त्रं प्रयोक्तुं तत्र तान् निरोद्धुम् आरब्धवान्; पुनः दानवः भीषणं अस्त्रं प्राहिणोत्। तत् अस्त्रं स्कन्देन अविच्छिन्नेन शरेण प्रतिहतं जातम्। ततः दानवः घोरं भीषणं अघोरास्त्रं प्रक्षिप्य, पर्वतान्, वृक्षान्, सिंहान्, सर्पांश्च कोटिशः लक्षशः शररूपेण पार्वतीसुतम् प्रति प्रेषयामास। तान् सर्वान् शरान् छित्त्वा, स्कन्दः दैत्यश्रेष्ठं पादात् शिरः पर्यन्तं अग्निसूर्यसमानज्वलद्भिः शरैः विद्ध्वा ताडितवान्। सुवर्णपक्षाः शराः तस्य दैत्याधिपतेः गात्रे गाढं लग्नाः, श्यामशिलासमूहे सुवर्णखण्डवत् शोभमानाः बभूवुः। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे एतेषां अध्यायानां समापनं जातम्।