श्रुत्वा तद् वचनं महाबलः दानवेश्वरः हिरण्याक्षः क्रोधसंरक्तलोचनः असुरान् इदं प्राह— “स्वयं अहं सुरान् जेतुम् उत्सुकः युद्धाय गमिष्यामि; यदि ते न आगच्छन्ति, न च युद्धं कुर्वन्ति, अनेनैव मार्गेण ते आनयिष्यन्ति।” तस्य वचने श्रुते, अन्येऽपि असुरगणाध्यक्षाः, ये शूलपाशकुशलाः, सर्वे युद्धाय निर्ययुः। तेषां सेनाः पूर्वात् अधिकाः, शतगुणवृद्धाः, युद्धोत्सुकाः, निरन्तरं गगनं प्रति प्रस्थिताः। तदा रुद्राः, साध्याः, विश्वेदेवाः, वसवः, स्कन्दः, गणपतिः, विष्णु-जिष्णु-प्रमुखाः देवगणाः अपि युद्धाय निर्ययुः। सर्वे प्रमुदिताः युद्धकाङ्क्षिणः समरभूमिं प्रति गताः। तस्मिन्नन्तरे देवानाम् असुराणां च महायुद्धं प्रारब्धम्। तद् युद्धं न कदापि दृष्टं न श्रुतं च, सर्वलोकभयंकरम्, अनन्तशस्त्रास्त्रसंकीर्णम्, शिशिरारण्यवत् घोरम्। पृथिव्याम् आकाशे च दिवि च युद्धविस्तारः जातः; केचन गगने, केचन भूमौ परस्परं प्राहरन्। शूलगदाबाणशरवृष्टिभिः, तीक्ष्णखड्गचक्रपरश्वधैः, नानाविधशस्त्रैः च अन्योन्यं ताडयन्तः, भीषणरूपाणि भूमौ गगने च नष्टानि। शस्त्रबाणरुधिरधाराभिः गृध्रकाकशृगालैः च, मेघा इव रक्तवृष्टिं वर्षन्तः, युद्धभूमिः आसीत्। स्वशरीररुधिरस्रावैः देवासुराः केचन पतिताः, केचन मुह्यमानाः, केचन विक्षिप्ताः, केचन हसन्तः। वेदनानिनादान् सिंहनादांश्च पुनः पुनः उच्चारयन्तः, केचन बाहुच्छेदिताः, केचन पादच्छिन्नाः। केचिद् विदारितपार्श्वपार्श्वाः शतशः भूमौ पतिताः; दशकोट्यः गजानां, अश्वानां, असुराणां च अपि नष्टाः। पृथिव्यां बहुधारारुधिरप्रवाहः प्रवहन्, तत्र भूमौ रक्तसागरः प्रादुर्भूतः। तदा तत्र नद्यः सहसा प्रतिकूलम् अपि प्रवहन्त्यः, तासु तृणकाष्ठराशयः, शस्त्रकाष्ठसमूहाश्च आसन्। तत्र गदामुसलशूलमकररूपाणि, ध्वजपताकामीनमत्स्यकूर्मचर्मकवचानि च दृश्यन्ते। ताः नद्यः बाणसमूहैः, महाक्रामलैः च अवरुद्धाः, सर्वत्र केशचामरशैवालैः पूरिताः। अन्यैः अपि नानाविधवस्तुभिः पतद्भिः, रक्तसागरः अभवत्; तस्मिन्काले सर्वा पृथिवी पर्वतवनोपवनयुक्ता, रक्तप्लावनैः आच्छन्ना, सर्वलोकभयङ्करी जाता। स्कन्दशूलपातेन असुराः यमक्षयम् अगच्छन्। परमपरशुना, वह्निना, ज्वलद्बाणैः, वरुणपाशबन्धनैः च ताडिताः, यमलोकं नीताः। देवपुत्रपौत्रनेतृमन्त्रिभिः, शरशूलतोमरवृष्टिभिः, असुराः निपातिताः। ग्रहैः, वायुभिः, यक्षगन्धर्वकिन्नरैः, कुबेरस्य महागदया च ताडिताः। मेघगर्जनैः, वज्रैः, शशिकल्पितशिलावृष्टिभिः, सर्पविषभयङ्करैः च, असुराः भूमौ पतिताः। अन्यैः अपि अनन्तकोटिदेवगणैः ताडिता, सर्वे भूमौ मृताः पतिताः। केचन देहं त्यक्त्वा स्वर्गं गताः, केचन यमक्षयम्, केचन पातालं, स्वकृतकर्मानुसारतः। तस्मिन्नन्तरे महर्षयः वेदपाठं कृत्वा, “ब्राह्मणानां, गावः, स्त्रीणां, तपस्विनां च कल्याणम् अस्तु” इति शंसन्तः स्थिताः। अन्येऽपि युद्धं कुर्वन्तः, शेषासुरा देवैः पीडिता, गिरौ शरणं जग्मुः। भयाकुलाः, युद्धभीताः, दिशः दिशः पलायन्तः, असुरव्यूहभेदे, बलनामकः महाबलवान् असुरः देवांश् छादयन् तान् बाणैः अग्निसमानैः पीडयामास। बहवः देवाः स्वबलदर्पसमन्विताः तस्य बाणैः निपातिताः। केचन भूमौ भग्नाः पतिताः। तस्य घोरकर्मणः, लोकत्रयभयङ्करस्य दृष्ट्वा, ऋषयः निवेदयामासुः, शेषदेवा उच्चैः ननादुः। तदा शत्रुनाशनः इन्द्रः, महाक्रोधवीर्ययुक्तः, बाणवृष्ट्या बलिनां सेनां निपातयामास। तथापि स बलः क्रुद्धः, इन्द्रेण सह युद्धे समारब्धः, कम्पितचित्तः। रक्तप्रवाहसिक्ताङ्गौ तौ वीरौ, वसन्ते किञ्शुकद्रुमौ इव बभूवतुः। सहस्रशः चक्रशूलगदाः असुरश्रेष्ठेन इन्द्राय समरे क्षिप्ताः, शीघ्रं च चपलाः। सुरेश्वरः इन्द्रः, बलसमाकुलः, तान् चक्रशूलान् उत्तमबाणैः युद्धे लीलया छित्त्वा नाशयामास। ततः दीप्तिमान् दैत्यः त्वरया पुरन्दरं शूलेन वक्षसि समरूपविष्टमस्ते गजोपविष्टं ताडयामास। तेन शस्त्रेण आहतः इन्द्रः गजोपरी सन्दिग्धः अभवत्; चेतना पुनः प्राप्तः, तदा विजयी सः असुरं बाणेन विव्याध। रथात् अस्य बाहू धनुष्च एकेन बाणेन छित्वा, एकेन तीक्ष्णशरेण तस्य दृढकवचं पताकां च अपातयत्। चतुर्भिः तीक्ष्णैः बाणैः चतुरश्वान् विव्याध; एकेन बाणेन त्वरया सारथ्याः शिरः छित्त्वा अपातयत्।