तदा तस्मिन् रणाङ्गणे वीरौ समासीताम्। तयोः कश्चन धनुर्धरः तीक्ष्णैः अष्टाभिः बाणैः चतुरः अश्वान् पातयामास। ततः भूमौ स्थित्वा शूलं गृह्य राजपुत्रं प्राहरत्। गदया ताडितः स राजपुत्रः स्वैः अश्वैः रथेन ध्वजेन च सह भूमौ पपात सिंहनिनादं चक्रे। ततः स वेगेन भूमौ अपतत् गदां समालम्ब्य; तस्य शब्दः वज्रपातसमः असह्यः लोकानाम् अभवत्। एवं तयोः गदाप्रहाराणां शब्दः पुनः पुनः प्रतिनिनादः, चतुर्युगानि पर्यन्तं गदायुद्धं प्रवृत्तम्। अन्योन्यस्य गदाः भग्नाः सति, तौ उभौ व्योम्नि स्थित्वा खड्गचर्मणी आदाय, पदातियुद्धं अद्भुतं रोमाञ्चकरं च अभवत्। तद् दृष्ट्वा देवाः दानवाः महोरगाश्च विस्मयमुपजग्मुः। क्षणान्तरेण तयोः कवचानि खड्गप्रहारैः छिन्नानि। तयोः युद्धविशारदयोः उभयोः मध्ये तीव्रं खड्गयुद्धं प्रवृत्तम्। जयन्तः भीषणपराक्रमः तं केशेषु गृहीत्वा, खड्गेन शिरः छित्त्वा भूमौ पातयामास। ततः सर्वे देवाः जयशब्दैः प्रमुदिताः। दानवसेना भग्ना दिशः सर्वतः पलायिता। एवं श्रीपद्मपुराणस्य आदिकाण्डे कालयवधो नाम षट्षष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। ततश्च व्यास उवाच—एवं श्रुत्वा महाबलः दानवराजः हिरण्याक्षः कोपदीप्तेक्षणः असुरान् संबोध्य उवाच— "अहमेव स्वयम् युद्धाय यास्यामि, देवाः यदि न आगच्छन्ति न वा युद्धं कुर्वन्ति, तर्हि एष मार्गः तैः आगन्तव्यः।" तस्य वचः श्रुत्वा अन्ये दानवसेनापतयः शूलपाशविशारदाः सर्वे युद्धाय निर्ययुः। ततस्ते सेनाः पूर्वतः अधिकाः, शतगुणविस्तृताः, युद्धोत्सुकाः व्योम्नि निरन्तरं प्रस्थिताः। तदा रुद्राः साध्याः विश्वेदेवाः वसवः, स्कन्दः, गणपतिः, विष्णुजिष्णुप्रधानाः देवगणाः अपि युद्धाय प्रस्थिताः। सर्वे हृष्टाः युद्धकाङ्क्षिणः युद्धभूमिं जग्मुः। तस्मिन्नन्तरे देवासुरयुद्धं प्रवृत्तम्। न कदापि दृष्टं न श्रुतं तादृशं भीषणं युद्धम्, सर्वलोकत्रासकरं, अनन्तशस्त्रास्त्रनिपातयुक्तम्, शिशिरारण्यवत्। युद्धं पृथिव्यां दिवि व्योम्नि च व्याप्य प्रवृत्तम्; ते परस्परं व्योम्नि भूमौ च आघातयन्ति स्म। शूलैः, गदैः, बाणैः, शरवर्षैः, तीक्ष्णखड्गैः, चक्रैः, परश्वधैः, अन्यैः नानाविधैः शस्त्रैः, अन्योन्यं ताडयन्ति स्म। भीषणरूपाः केचन भूमौ व्योम्नि च निपेतुः। शस्त्रैः, बाणैः, रक्तस्रोतसां प्रवाहैः, गृध्रकाकशृगालैः च, मेघाः इव रक्तवर्षं ववर्षुः। तथा स्वदेहात् स्रवद्रक्तैः देवासुराः केचन पतिताः, केचन मुह्यमानाः, केचन व्याकुलाः, केचन हसन्तः। ते पुनः पुनः वेदनाम् आक्रोशन्, सिंहनिनादं चक्रुः; केचन भुजच्छेदिताः, अन्ये पादच्छेदिताः। केचन पार्श्वोदरच्छिन्नाः शतशः भूमौ पतिताः; दशकोट्यः गजानां, अश्वानां, दानवानां च निपेतुः। भूमण्डले रक्तनदी नानाप्रवाहा प्रवहन्ती दृश्यते स्म; तत्र भूमौ रक्तसागरः संजातः। तदा तत्र नद्यः सहसा प्रतिकूलगामिन्यः अभवन्; तासु तृणकाष्ठराशयः, शस्त्रदण्डसमूहाश्च आसन्। तत्र गदाः, मुषलाः, शूलाः, मकररूपाणि च प्राणीनि, ध्वजाः, पताकाः, मत्स्यकूर्मचर्मचत्राणि च दृश्यन्ते स्म। ताः नद्यः बाणैः, महाक्रमैः उष्ट्रैः च अवरुद्धाः आसन्; सर्वत्र केशैः, चामरैः, शैवालैः च पूरिताः। नानाविधपतनैः रक्तसागरः संजातः; तस्मिन् काले सर्वा पृथिवी पर्वतवनकाननयुता भीषणरक्तवर्षेण आवृता, सर्वलोकभीषणा च अभवत्। स्कन्दस्य शूलपातेन दानवाः यमक्षेमं जग्मुः। परश्वधेन, वह्निना, ज्वलद्बाणैः, वरुणपाशबन्धनैः च ते यमलोकं नीताः। देवपुत्रपौत्रमुख्यैः, मन्त्रिभिः, शरशूलतोमरवर्षेण, ते दानवाः निपातिताः। ग्रहैः, वायुभिः, यक्षगन्धर्वकिन्नरैः, कुबेरस्य गदया च ते हताः। मेघमण्डलैः, वज्रैः, शशिनाः प्रक्षिप्तहिमकण्ठैः, सर्पविषैश्च दानवाः भूमौ पतिताः। अन्यैः अपि देवैः कोटिशः ते निहताः; सर्वे भूमौ मृताः अपतन्। केचन देहं त्यक्त्वा स्वर्गं गताः; केचन यमलोकं, अन्ये पातालं स्वकर्मफलानुसारं गताः। तस्मिन्काले महर्षयः वेदान् जपन्तः, "भवतु ब्राह्मणानां, गावः, स्त्रियः, तपस्विनां च कल्याणम्" इति शुश्रुवुः। अन्ये सर्वेषां भूतानां मध्ये युद्धं कुर्वन्तः अवशिष्टदानवाः देवैः पीडिताः पर्वते शरणं जग्मुः। भीता युद्धभीषणा दिशः दिशः पलायिता; तदा दानवव्यूहे भग्ने, बलनामकः महाबलः देवान् पीडयामास, शरजालैः इव वह्निना निगृह्य। तेन अनेके देवाः स्वबलदर्पयुक्ताः शरैः निपातिताः। एवं तत्र देवासुरयुद्धे महद्भयङ्करं संप्रवृत्तम्।