तदा तस्मिन् महायुद्धे देवासुरसङ्कुले, वीर्यशालिना देवश्रेष्ठेन तस्मिन् दैत्ये त्रीणि शिरसि, पञ्च हृदि, सप्त उदरे, पञ्च नाभ्यां च मूत्राशये च बाणाः सन्दत्ताः। तैः शरैः विदारितः स दैत्यः मोहवशात् विवर्णः सन्निपत्य भूमौ पतितः, तस्य धनुः हस्तात् मुमोच; चिरात् चेतनां पुनः प्राप्य, स दैत्यराजः प्रबुद्धः। अथ स दैत्यः त्रीणि शराणि प्रज्वलितानि मधुसञ्ज्ञाय देवश्रेष्ठाय सन्दधे; तं पश्यन् दैत्यराजः, तस्य धनुः शस्त्रैः छित्त्वा विव्यथे। तदा देवश्रेष्ठः सहस्रशः कालान्तकसदृशैः शरैः दैत्यसिंहम् अतिवीर्यं विदारयामास। तस्य दैत्याधिपतेः इन्द्रियाणि शरैः निहतानि, स रक्तप्रवाहेण सिक्तः, बहुशस्त्रपीडितः, शूलं जग्राह। तस्य शूलिनः अश्वान् चत्वारः चतुर्भिः शरैः निहत्य, सारथिं त्रिभिः शरैः पातितवान्। भूमौ स्थितः स दैत्यः शूलं गृहीत्वा गन्धर्वश्रेष्ठं प्रति प्राहरत्; किन्तु चित्ररथः महाबलः तं शूलं त्रिभिः शरैः छित्त्वा नाशयामास। शूलं नष्टं दृष्ट्वा, शिरोहीनं सर्पमिव तं त्यक्त्वा, भीषणं गदां गृहीत्वा देवमभ्यधावत्। तदा तेनार्धचन्द्राकारेण गदाप्रहारकम्पितेन स दैत्यसेनापतिः शिरः कायात् छित्त्वा भूमौ पातितः। स भूमौ पतितः, पृथिवी कम्पिताभवत्; ततो दैत्यसेनाः भीताः पलायिताः। ततः व्यासः उवाच—तस्य भ्रातरं हतं दृष्ट्वा, कालयेय इति नाम दैत्यः धनुः शरं च गृहीत्वा चित्ररथं प्रति जवनमकरोत्। तं दैत्यं पलायमानं, मृत्युंसमानं, दृष्ट्वा महाबलः जयन्तः, इन्द्रपुत्रः, तं समाहूय, सत्यं धर्मयुक्तं च वचनं दैत्याय प्रोवाच—"शस्त्रपीडितं, क्लेशार्तं, भग्नं च पतितं यो हन्ति, स मूढ एव; स चिरं रौरवक्लेशानन्तरं तस्य दासत्वं प्राप्नोति। अतः मां युद्धेन युध्यस्व, युद्धधर्मे स्थित्वा।" तदा कालयेयः कोपसंरक्तः जयन्तं प्रत्युवाच—"मम भ्रातुः हन्तारं हत्वा त्वां अपि हनिष्यामि।" ततो जयन्तः देवश्रेष्ठः तं दैत्यश्रेष्ठं, प्रलयाग्निसमप्रभं, तीक्ष्णैः शरैः विव्याध। दैत्यः तस्य शरान् छित्त्वा, जयन्तं त्रिभिः शरैः विव्याध; यथा रक्तमृत्तिका वहती नदी वर्षधाराभिः पूर्यते। तथा तौ महाबलौ, न कदापि विश्रान्तिं न च भीतिं प्राप्नुतः, परस्परविजयं यत्नेन प्राप्नुतः। ततः जयन्तः शरेण दैत्यस्य धनुः छित्त्वा, पञ्चभिः शरैः तस्य सारथिं भूमौ पातितवान्। अष्टाभिः तीक्ष्णैः शरैः चत्वारः अश्वान् अपि पातितवान्; स दैत्यः भूमौ स्थित्वा शूलं गृहीत्वा राजपुत्रं विव्याध। तस्य गदया सह अश्वैः रथे पताके च सह भूमौ निपातितः, सिंहनादं चक्रे। स शीघ्रं भूमौ पतित्वा, गदां गृहीत्वा, तेन शब्देन लोकानां शक्रवज्रनादवत् असह्यः शब्दः उत्पन्नः। एवं तयोः गदाप्रहारशब्दः पुनः पुनः प्रतिध्वनितः; गदायुद्धं चत्वार्यब्दानि प्रवृत्तम्। गदाः भग्नाः सति, तौ दिवि स्थित्वा, खड्गं च चित्रपट्टिकां च गृहीत्वा, पदातियुद्धं अद्भुतं रोमाञ्चकरं च समारभेताम्। तद्विलोक्य देवाः, दैत्याः, महोरगाः च विस्मयं जग्मुः; क्षणान्ते तयोः कवचानि खड्गप्रहारैः छिन्नानि। तयोः उभयोः युद्धविशारदयोः, भीषणं खड्गयुद्धम् आरब्धम्; जयन्तः घोरवीर्यः तं केशेषु गृहीत्वा, खड्गेन शिरः छित्त्वा भूमौ क्षिप्तवान्। ततः सर्वे देवाः जयध्वनिं कृत्वा प्रमोदिताः। दैत्यानां सेनाः भग्नाः सर्वतो दिशः पलायिताः। एवं षट्षष्टितमं 'कालयेयवधो' नाम अध्यायः श्रीपद्मपुराणे आदिकाण्डे समाप्तः। पुनः व्यासः उवाच—एतद् श्रुत्वा, दैत्यपतिः हिरण्याक्षः, कोपाग्निदीप्तलोचनः, असुरान् इदं प्रोवाच—"स्वयं यास्यामि युद्धाय, देवान् जेतुम् उत्सुकः; यतः ते न आगच्छन्ति, न च युध्यन्ते, एष मार्गः तैः आनीयताम्।" एवं वचः श्रुत्वा, अन्ये दैत्यसेनापतयः, शूलपाशविशारदाः, युद्धाय निर्ययुः। तेषां सेनाः पूर्वात् अधिकाः, शतगुणबलसम्पन्नाः, अनवरतं व्योम्नि युद्धोत्सुकाः प्रस्थिताः। तदा रुद्राः, साध्याः, विश्वेदेवाः, वसवः, स्कन्दः, गणपति, विष्णुजिष्णुप्रमुखाः सेनापतयः अपि निर्जग्मुः। सर्वे हृष्टाः युद्धोत्साहसमन्विताः, युद्धाय जग्मुः; एवं देवासुरयुद्धं प्रवृत्तम्। न कदापि दृष्टं न श्रुतं, सर्वलोकभीषणं तद् युद्धम् आसीत्; अनन्तशस्त्रास्त्रसमाकुलं, हिमार्दितवनमिव। तत् युद्धं पृथिवीं दिवं व्योम च व्याप्य प्रवृत्तम्; ते परस्परं व्योम्नि च, भूमौ अपि, प्रहारयामासुः। शूलैः, गदैः, शरैः, तोमरवृष्टिभिः, तीक्ष्णखड्गप्रहारैः, चक्रैः, परश्वधैः च, विविधैः शस्त्रैः परस्परं निपातयामासुः। घोररूपाणि भूमौ दिवि च विनष्टानि।