महाबाहो! यथा त्वं हर्षेण सुरसेनां विनाशितवान्, तथा त्वं स्तुत्यः सुरैः समर्चितो वीर्यवान्। अद्य त्वं रणभूमौ हिरण्याक्षस्य प्रियं कर्म कृतवान्; अतः मम बाणैः यमसदनं याहि। ततः कालकेयः स्मितपूर्वकं वचनमुवाच—“पूर्वं मया समग्रं सुरगणं पराजितं क्षीणं च कृतम्। अद्य पुनः मम सर्वबलं युद्धे तिष्ठति तिरस्कारयुक्तम्; यदि मम मृत्युमिच्छसि, देवश्रेष्ठ, तदस्तु।” इति उक्त्वा स कोपसंयुतः तीक्ष्णं बाणमादत्त देवलोकस्य यमसम इव। तदा स वीरः रणभूमौ त्रीन् शत्रून् बाणैः प्राहरत्, ततः शीघ्रं रोषेण बहून् बाणान् संधाय युद्धे प्रवृत्तः। स दैत्यांश्च बहून् बाणैः क्षिप्रं छित्त्वा पातयामास; ततः तीक्ष्णैः कालाग्निसमप्रभैः बाणैः परस्परं प्राहरताम्। स धनुर्धरश्रेष्ठः रणभूमौ शत्रून् भूमौ शीघ्रं छित्त्वा पातयामास; तद् देवासुरयुद्धं धर्ममयमभवत्। तदा ऋषयः, देवाः, नागाश्च युद्धदृशां कामुकाः समुपेत्य स्थिताः; शतसहस्राणि बाणानां विसृष्टानि। उभौ वीरौ रणभूमौ जयाय यतमानौ दीप्तिमन्तौ बभूवतुः; तदा कोपितः गन्धर्वाधिपतिः महाबलः कालकेयं बाणैः विद्धवान्—ललाटे त्रिभिः, हृदि पञ्चभिः, उदरे सप्तभिः, नाभौ च मूत्राशये च पञ्चभिः। स बाणैः विद्धः दैत्यः भूमौ पपात, मोहाभिभूतः क्षीणश्च; तस्य धनुः मुमोच, स महाबलः चिरात् चेतनां प्राप। स त्रिभिः बाणैः मधुसंज्ञं देवश्रेष्ठं विद्धवान्, दैत्यराजस्य पश्यतः तस्य धनुः शस्त्रैः छित्त्वा नाशितवान्। ततः सहस्रशः कालान्ताग्निसमप्रभैः बाणैः देवश्रेष्ठः महाबलः दैत्यसिंहम् विद्धवान्। तस्य इन्द्रियाणि नष्टानि, स दैत्यपतिर्बहुधा रक्तप्रवाहः, बहुभिः बाणैः पीडितः, शूलमादत्त। ततः शूलधारिणः अश्वांश्चत्वारः चतुर्भिः बाणैः निहत्य, सारथिं त्रिभिः बाणैः पातयामास। भूमौ स्थितः स शूलं गन्धर्वश्रेष्ठं प्रति प्राहरत्; किन्तु चित्ररथः महाबलः तं शूलं त्रिभिः बाणैः छित्त्वा नाशितवान्। शूलं नष्टं दृष्ट्वा, फणविहीनं भुजंगमिव, स भीषणां गदां गृहीत्वा देवमभिद्रुतः। ततः स अर्धचन्द्रगदया दैत्यसेनापतेः शिरः कर्तयामास, कम्पितः च। स भूमौ पतितः, भूमिः कम्पिता; ततः समस्ताः दैत्यसेनाः भयभीता पलायिता। ततः व्यास उवाच— भ्रातरं हतम् आलोक्य दैत्यः कालेयः धनुः सज्जीकृत्य चित्ररथं प्रति अभ्यधावत्। पलायमानं दैत्यं मृत्युसमं दृष्ट्वा, महाबलः जयन्तः, इन्द्रपुत्रः, तं समाह्वयत्। स देवश्रेष्ठः तस्मै दैत्याय धर्मयुक्तं सत्यं च वचनं श्रेयस्करं जगतः उवाच— “शस्त्रव्यथया पीडितं क्लेशार्तं भग्नं च पतितं यो हन्ति, स मूढः। दीर्घकालं रौरवेनरके स तस्य दासत्वं प्राप्नोति; अतः मां युद्ध्यस्व, युद्धधर्मे स्थित्वा।” कालेयः कोपसंयुतः जयन्तं प्रत्युवाच— “मम भ्रातुः हन्तारं हत्वा त्वामपि हनिष्यामि।” ततः जयन्तः देवश्रेष्ठः तं दैत्यवरं प्रज्वलितमिव कालाग्निं तीक्ष्णैः बाणैः विद्धवान्। स बाणान् छित्त्वा, दैत्यः तं त्रिभिः बाणैः विद्धवान्, यथा शोनितमृद्रवः नदी वर्षाणि गृह्णाति। एवं तौ वीर्यवन्तौ न क्षीणौ, न च भीतौ; उभौ जयाय यतमानौ, न विश्रान्तिम् अपश्यताम्। ततः स बाणेन दैत्यस्य धनुः छित्त्वा, पञ्चभिः बाणैः तस्य सारथिं भूमौ पातयामास। अष्टाभिः तीक्ष्णैः बाणैः चतुर्भिः अश्वान् पातयामास; भूमौ स्थितः शूलमादाय तं राजपुत्रं प्राहरत्। गदया सह अश्वैः रथेन ध्वजेन च सह प्रहरणेन भूमौ निपातितः, सिंहनादं चक्रे। स चपलतया भूमौ गदां गृहीत्वा स्थितः; तस्य शब्दः जगतां वज्रनिपातसमः अभवत्। एवं तयोः गदाघातशब्दः पुनः पुनः प्रतिश्रुतः; तयोः गदायुद्धं चतुर्युगपर्यन्तं प्रवृत्तम्। गदाः भग्नाः सति, उभौ व्योम्नि स्थित्वा खड्गचर्मधरौ, पदातियुद्धं अद्भुतं रोमाञ्चकरं च अभवत्। तद् दृष्ट्वा देवासुरनागाः विस्मिता बभूवुः; क्षणान्ते तयोः कवचानि खड्गप्रहारैः छिन्नानि। तयोः घोरं खड्गयुद्धं प्रवृत्तम्, युद्धकुशलयोः; जयन्तः विक्रान्तः तम् केशेषु गृहीत्वा, खड्गेन शिरश्छित्त्वा भूमौ पातितवान्। ततः सर्वे देवाः जयशब्दं कृत्वा हृष्टाः बभूवुः। दैत्यसेनाः भग्नाः, दिशः सर्वतः पलायिताः। इति श्रीपद्मपुराणे आदिकाण्डे कालेयवधो नाम षट्षष्टितमोऽध्यायः समाप्तः।