तदा गन्धर्वाः सुमधुरं गीतं गायन्ति स्म, महर्षयश्च तं महोत्सवं स्तुतिभिः संपूजयामासुः। तस्मिन्नन्तरे दैत्यसेनापतिः कालकेयः, तेजस्वी महाबलश्च, कोपसमाविष्टचित्तः, स्वस्य रथस्थो धनुषं समादत्त। स तु देवगणान् भूमौ नृत्यन्त इव पतयन् बाणवर्षेण तान् संत्रासयामास; तस्य बाणप्रवाहेण व्योम आच्छादितमिव बभूव। अनन्तकोटिशः बाणाः सेनायां पतन्ति स्म; ततः युद्धे स्थितप्रज्ञाः देवाः अपि भूमौ निपेतुः। सिद्धगन्धर्वकिन्नराः सर्वे रुधिरमुद्गिरन्तः बाणैः विदारिताः, देवाश्च पीडिताः भूमौ पतिताः। ये केचन देवश्रेष्ठाः युद्धे अग्रणीः, ते शतसहस्रलक्षसंख्यैः बाणैः विदारिताः, भूमौ निपेतुः। सर्वे देवाः रथस्थाः सन्तः बाणैः पीडिताः, तस्य समक्षं स्थातुं न शक्ताः, क्लान्तचित्ताश्च बभूवुः। कालकेयेन सा सेना यथा गजः पद्मिन्यां प्रविशति तथा विदारिताः; तस्य वज्रवन्हिसदृशैः बाणैः देवाः महतीं पीडां प्राप्नुवन्ति स्म। युद्धे स्थातुं न शक्नुवन्तः ते सर्वे देवाः शरणं मघवन्तम् उपगम्य, तत्र देवेषु श्रेष्ठः चित्ररथो नाम गन्धर्वः, प्रसिद्धधन्वा, रथमारुह्य युद्धाय प्रस्थितः। स चित्ररथः तदा दैत्यसेनापतये वाक्यमिदं प्रोवाच— "यथा त्वं, महाबाहो, देवसेनां प्रमुदितः संहारितवान्, तथा त्वं स्तुत्यः, देवैः पूजितवीरः। युद्धे हिरण्याक्षस्य प्रियं कर्म कृतवानसि; अतः मम बाणैः यमसदनं गच्छ।" इत्युक्त्वा कालकेयः स्मयमानः प्रत्युवाच— "पूर्वं मया सर्वे देवगणाः पराजिताः, नष्टाश्च। अद्य तु सर्वबलं युद्धे तिष्ठति; यदि मम मृत्युमिच्छसि, तदस्तु।" ततोऽसौ बाणमादाय, "एतेन तीक्ष्णेन बाणेन त्वां यमसदनं प्रेषयामि," इत्युक्त्वा, क्रोधसंरक्तः, मृत्युदेवसदृशं बाणमुत्ससर्ज। युद्धे स वीरः त्रीन् शत्रून् बाणैः विदारितवान्; ततः शीघ्रं कोपसमाविष्टः अन्यानपि बाणान् संधाय समरे प्राहिणोत्। तेन बहवो दैत्याः पतिताः, तं चापि तीक्ष्णबाणैः कालाग्निसदृशैः अन्योन्यं प्रहारयामासुः। युद्धे स धनुषामुत्तमः शीघ्रं शत्रून् भूमौ निपात्य, देवासुरयोर्युद्धं धर्म्यमिव बभूव। ऋषयः, देवाः, नागाश्च तद्रौद्रं युद्धं द्रष्टुमागताः; तत्र शतसहस्राणि बाणानां विसृज्यमानानि दृष्टानि। तौ वीरौ युद्धे विजयाय यत्नं कुर्वन्तौ विराजेताम्; तदा गन्धर्वपतिः क्रुद्धः, तं समयं प्राप्य, तस्य भ्रूलेखायां त्रिभिः बाणैः, हृदि पञ्चभिः, उदरे सप्तभिः, नाभ्यां च मूत्राशये पञ्चभिः विदारितवान्। बाणैः विदारितः स दैत्यः मोहाविष्टः भूमौ पपात; तस्य धनुः स्रस्तमभवत्, दीर्घकालेन चेतनां प्राप। तेन त्रीन् बाणान् माधुसंज्ञं देवश्रेष्ठं विदारितवान्, दैत्यराजस्य पश्यतः तस्य धनुः शस्त्रैः छित्त्वा निपातितम्। ततः सहस्रशः कालाग्निसदृशैः बाणैः देवश्रेष्ठः स दैत्यसिंहम् विदारितवान्। इन्द्रियाणि नष्टानि, स दैत्यपतिः रक्तप्रवाहेण सिक्तः, बहुभिर्बाणैः पीडितः, शूलमादत्त। ततः स शूलधारी अश्वान् चतुर्भिः बाणैः निपात्य, सारथिं त्रिभिः बाणैः भूमौ पातितवान्। भूमौ स्थितः स शूलमुत्सृज्य गन्धर्वश्रेष्ठं प्रहारयामास, किन्तु चित्ररथः तं शूलं त्रिभिः बाणैः छित्त्वा निवारितवान्। शूलनाशं दृष्ट्वा, फणं हीनं सर्पमिव, स भीषणं गदामादाय देवं प्रति प्रधावितवान्। तदा अर्धचन्द्राकार्या गदया दैत्यसेनापतेः शिरः कृत्वा, तदशरीरं चिक्षेप, क्षुभितः सन्। स भूमौ पपात, भूमिः च कम्पिताभवत्; ततः सर्वे दैत्यगणाः भयभीता पलायिताः। व्यास उवाच— भ्रातृवधं दृष्ट्वा कालेयः नाम दैत्यः, धनुषा सज्येन चित्ररथं प्रति प्रधावितवान्। तं दैत्यं पलायमानं मृत्युसमं दृष्ट्वा, महाबलः जयन्तः, इन्द्रस्य पुत्रः, तं युद्धाय समाह्वयत्। स देवश्रेष्ठः तस्मै दैत्याय धर्मयुक्तं सत्यं वचनं जगाद, यदुभयलोकहितं च। "शस्त्रपीडितं, क्लेशार्तं, भग्नं, परित्यक्तं च यो हन्ति, स मूर्ख एव; स दीर्घकालं रौरवेनरके पीडितः, तस्य दासत्वं प्राप्नोति। अतः मया सह युद्धं कुरु, धर्मे स्थित्वा।" इति। तदा कालेयः कोपात् जयन्तं प्रत्युवाच— "मम भ्रातुः हन्तारं हत्वा, त्वामपि हनिष्यामि।" ततः जयन्तः, देवश्रेष्ठः, तं दैत्यपतिं, प्रलयाग्निसमं, तीक्ष्णैः बाणैः विदारितवान्। स तस्य बाणान् छित्त्वा, दैत्यः तं त्रिभिः बाणैः विदारितवान्; यथा रजःकर्दमवती नदी वर्षाणां समूहं गृह्णाति। एवं तौ वीर्यवन्तौ न कदापि विश्रान्तिम् अलभेताम्, न च भीतौ, परस्परं जयमिच्छन्तौ। अथ जयन्तः बाणेन तस्य दैत्यस्य धनुः छित्त्वा, पञ्चभिः बाणैः तस्य सारथिं भूमौ निपातितवान्।