दैत्यपतिः ब्राह्मणं समभाषत— "त्वं निःशङ्को भव, ब्राह्मन्, मम पुरतः शीघ्रं गच्छ। देवतानां विनाशं, तेषां वधं च संहारं च साक्षात् पश्य। एकक्षणेनैव हरिहरादीनां विनाशं पश्य," इत्युक्त्वा, स दैत्याधिपतिः सेनापतिं सम्बोध्य आज्ञापयत्— "सर्वाणि बलानि सज्जय, रथांश्च शीघ्रं आनय।" दैत्यराज्ञः शासनं श्रुत्वा, सेनापतिः त्वरितमाज्ञां कृत्वा, बहून्यनीकानि समाह्वयत्। भयभीता बलानि सहस्रशः कोटिशश्च शीघ्रं समाययुः, महतीन्यनीकानि च। प्रत्येकाय वीराय महति वाहनं, अद्भुतानि रथाः, गजाः, उष्ट्राः, अश्वाः, खरा अपि च सन्नद्धानि। केचन सिंहाः, व्याघ्राः, चित्रकाः च आरूढाः, तदा नानावाद्यैः घोषयन्तः, सिंहनिनादैः च भयंकरैः प्रस्थिताः। ते दिशः सर्वाः, सागरतटानि, पर्वतान्, पृथिवीं च व्याप्य स्थिताः; सर्वे लोकाः भयग्रस्ताः, समुद्राः च कम्पिताः। तदा दिव्यानि दुन्दुभीनि देवैः प्रवर्तितानि, अन्यैश्च वाद्यैः, वातनिनादैः, गम्भीररवैः च आकाशं व्याप्य निनदन्ति। सर्वे लोकाः, त्रैलोक्यवासिनः च, तस्यां भीषणे महायुद्धे, तिव्रायां, उग्रायां च संकाटे, भयग्रस्ताः, कामाशाः च निपतिताः, आकाशं च पूरितम्। ते परस्परं युद्धे आयुधैः— मुसलैः, पाशैः, शूलैः, खड्गैः, दण्डैः, परशुना, तीक्ष्णैः बाणैः च— प्रहारन्ति। नानाप्रहरणैः, अस्त्रैः च सर्वतोऽविरामं मुक्तैः, युद्धं भूमौ, पर्वतेषु, जलासु च प्रवृत्तम्। देवायतनेषु, आकाशे, पर्वतशिखरेषु, कन्दरासु, महावनेषु च तेषां युद्धं प्रवहद्। शस्त्राणि शतान्ययुतानि च सेनायाम् अपतन्, यथा घनघनात् वर्षधाराः पतन्ति। केचन बाणैः विद्धाः भूमौ पतन्ति, अन्ये शूलैः मुसलैश्च, अपरे छत्रैः शूलैः परशुभिः च निपतन्ति। ये युद्धे समक्षं पतिताः, धर्मे स्थिताः, स्वाम्यर्थे निर्भयाः, ते देवालयं यान्ति। परं तु ये पलायमानान् हन्ति, पृष्ठतः आक्रम्य, अधर्मतः युद्धं कृत्वा, ते यमगृहं यान्ति। स्वर्गे गजारोहाः, सिन्धुतटे च केचन, रथिनः, पदातयः च— सर्वे युद्धोत्सुकाः, हृष्टाः, धर्मिष्ठाः, बलसमन्विताः परस्परं प्रहारन्ति। केचन बाहू छिन्नाः, केचन मुसलैः शिरांसि भग्नानि; केचन केशाः, शिरांसि, वस्त्राणि च भूमौ पतितानि। अन्ये महाबलिनः द्विधा कृताः, अथवा तीक्ष्णखड्गपरशुभिः निपातिताः। स्थिराः, दिव्याभरणभूषिताः, भूमौ पतिताः; पृथिवी वीरैः, गजैः, अश्वैः, रथैः च सन्तप्ताः। नानाविधाभरणविहीनाः, पतितध्वजपताकाः, तदा सर्वा पृथिवी, पर्वतानि, वनानि, उपवनानि च, युद्धभूमौ रक्तनदीभिः प्लाविता। देवासुरयुद्धे भूमौ रक्तधाराभिः सिक्तम्, मांसपिण्डराशयः च बहुभिर्मांसभक्षिभिः खादिताः। राक्षसाः, वृकाः, अन्ये च रुधिरं पिबन्ति; व्रणोत्थं रक्तं वातेन नीतं महाजनैः पीयते। हृष्टाः शृगालाः, गृध्राः च मांसं त्वरया खादन्ति; तस्मिन्नेव काले सूर्यः, देवैः पूजितः बृहस्पतिः च प्रादुरासीत्। स मृतसञ्जीविन्युपदेशं देवेषु शशंस, दिव्यां शक्तिमतीं ब्रह्मविद्यां व्रणनाशिनीं। तदा धन्वन्तरिः, बुद्धिमान् शीघ्रगामी च, देववैद्यः, औषधैः चोपचारैः युद्धभूमौ प्रमुदितः विचरन्। तत्र देवाः ये महायुद्धे मृताः, ते पुनः जीविताः, अक्षतशरीराः, बलसम्पन्नाः, पुनः प्रचण्डं युद्धं चक्रुः। एवं पुण्यबलात्, दैत्यानां गर्वितानां लक्षशः शिरांसि बाणैः विदारितानि पतितानि। तदा सिद्धाः, चारणाः, मुनयः, गगनवासिनः, अप्सरसां समूहाः च जयध्वनिं कृत्वा प्रमुदिताः। गन्धर्वाः गीतानि गायन्ति, महर्षयः स्तुवन्ति। एवं क्रुद्धः तेजस्वी महाबलः दैत्यसेनापतिः कालकेयः नाम, रथे स्थित्वा धनुष्कं गृहीत्वा, देवसेनां भूमौ नृत्ययन्, बाणवर्षेण आकाशं छादयन्, देवगणान् निपातयामास। बाणशतसहस्राणि सेनायामपतन्; ततः देवाः अपि युद्धे स्थिताः पतिताः। सिद्धाः, गन्धर्वाः, किन्नराश्च बाणैः विद्धाः, रुधिरं वमन्तः, भूमौ पतिताः। शतशः, सहस्रशः, लक्षशः बाणैः विद्धाः केचन देवश्रेष्ठाः भूमौ पतिताः। सर्वे रथारूढाः देवाः बाणाभिहता दुःखिता अभवन्, तस्मिन् पुरतः स्थातुं न शेकुः। तेन सैन्यं व्याप्तम्, यथा गजः पद्मिन्यां प्रविश्य; देवाः तस्य वज्रानलसदृशैः बाणैः पीडिताः, महादुःखं प्राप्नुवन्। युद्धे स्थातुं अशक्नुवन्तः, ते मघवन्तं शरणं जग्मुः। तदा चित्ररथः, सुरेषु विख्यातः, रणशूरः, स्वेन रथे आरोह्य, धनुष्कं गृहीत्वा, युद्धाय प्रवव्राज; स तदा दैत्यसेनापतिं वाक्यमुवाच।