यदा नारायणः पराजितः स्यात्, तदा देवा अमृताश्च सर्वे नूनं भीताः स्युः; अतः सर्वपुरजयिनं नारायणं वयं स्वांशं मन्यामहे। ततः धून्धुः सुन्दश्च, बलवान् कालकेयः, मधोः सखा च—एते सर्वे राजानमूचुः—“माधवं वयं जयिष्यामः।” एते चत्वारः दैत्यसेनायाः प्रमुखाः सर्वे, स्थिरवीर्याः, कालमृत्युसमाः, सर्वशस्त्रविद्याम् अधिगताः। तत्र विजयसन्निधौ बलः वाक्यम् अवदत्—“अहं तं च जिष्णुं च जयिष्यामि; दृढं मे व्रतम्, हे राजन्।” नामुचिः मुछि च, वीर्येण गर्वितौ भ्रातरौ, राजानमूचतुः—“आवां बलवन्तौ निश्चितं जयिष्यावः।” जम्भः अपि इन्द्रं देवश्रेष्ठांश्च उवाच—“अहं जयामि, न संशयः; दैत्याः निरुद्विग्ना भवन्तु।” त्रिपुरः अपि उवाच—“विनायकं जयिष्यामि।” ततः महाबलः सेनापतिः मयः, सुरारिपुः, प्राह—“अहं राक्षसैः कुबेरं च सर्वान् हिरण्यकांश्च प्रतिपत्स्ये।” एतस्मिन्नन्तरे महर्षिः नारदः तत्र आगतः। स गत्वा हिरण्याक्षाय प्राह—“अहं जिष्णोः दूतः आगतः; यदि जीवितमिच्छसि, स्वयमेव राज्यं त्यज।” “न चेत्, अद्य मया सह युद्धं कुरु, अथवा अधोभूमिं गच्छ।” स कोपेन महर्षिं नारदं प्रत्युवाच—“त्वं ब्राह्मणः, अभयः स्यान्; शीघ्रं मम पुरतः गच्छ। सुराणां विनाशं, वधं, क्षयं च साक्षात् पश्य।” “पश्य ब्रह्मन्, क्षणेन हरिहरेषु चान्येषु चान्तं भविष्यति।” इति उक्त्वा दैत्येशः सेनापतिं समादिशत्—“सर्वसेनां सज्जय, रथांश्च शीघ्रं आनय।” दैत्यराजस्य आज्ञां श्रुत्वा सेनापतिः त्वरया सेनां आहूतवान्। भीताः सैनिकाः सहस्रशः कोटिशः च शीघ्रं समाययुः। प्रत्येकवीरस्य महावाहनानि आसन्—आश्चर्यरथाः, गजाः, उष्ट्राः, अश्वाः, गर्दभाश्च। केचन सिंहान्, व्याघ्रान्, चित्रकान् आरोहन्तः निर्जग्मुः, नानावाद्यनिनादैः सिंहनादैश्च भयंकरैः। ते दिशः सर्वाः, समुद्रतीराणि, पर्वतान्, पृथिवीं च पूरयामासुः; सर्वे लोकाः भयाक्रान्ताः, समुद्राश्च कम्पिताः। दिव्यदुन्दुभयः देवैः प्रवर्तिताः, अन्यैः च नानावाद्यैः वातघोषैश्च गर्जितैः समाक्रान्ताः। तदा सर्वे लोकाः, त्रैलोक्यवासी जनाः, तस्य भयानकस्य तीव्रस्य युद्धस्य दृष्ट्वा भयग्रस्ताः, कामोऽपि आशा च नष्टे, व्योम च पूर्णम्। लोहदण्डैः, पाशैः, शूलैः, खड्गैः, गदाभिः, परशुभिः, तीक्ष्णबाणैश्च ते परस्परं युद्धे ताडयन्ति। नानाशस्त्रास्त्रैः सर्वदिशः निरन्तरं मुक्तैः, भूमौ, पर्वतेषु, जलासु च युद्धं प्रवृत्तम्। देवानां निकेतनेषु, आकाशे, पर्वतशिखरस्थलेषु, गुहासु, महावनेषु च युद्धं प्रवर्तते स्म। शस्त्राणि शतानि सहस्राणि सेनायाम् अपतन्, यथा घनघनान्मेघेभ्यः वारिधाराः पतन्ति। केचन भूमौ पतिताः बाणैः विदारिताङ्गाः; केचन शूलगदाभिः, अन्ये छत्रैः, शूलैः, परशुभिश्च। ये समरे समक्षं पतन्ति, धर्मे स्थिताः, स्वामिस्नेहात् निर्भयाः, ते देवालयं यान्ति। परन्तु ये पलायमानान् हन्ति, अधर्मेण युद्धं कुर्वन्ति, ते यमसदनं यान्ति। ये दिवि गजारोहाः, सिंधुतटे अन्ये, रथारोहाः, पादातयश्च—वीराः युद्धे उत्साहयुक्ताः, धर्मिष्ठाः, पराक्रमेण समन्विताः, परस्परं ताडयन्ति। केषांचित् बाहवः छिन्नाः, केषांचित् मस्तकानि गदाभिः भग्नानि; केषांचित् केशा, शिरांसि, वस्त्राणि च भूमौ पतितानि। अन्ये वीराः खड्गपरशुभिः च्छिन्नाः, द्विधा कृताः, भूमौ पतिताः। ये स्थिराः दिव्याभरणभूषिताः भूमौ पतिताः; भूमण्डलम् अपि वीरैः, गजैः, अश्वैः, रथैः च दग्धवत् आसीत्। नानाविधाभरणनष्टैः, पतितध्वजपताकैः, पर्वतानां, वनानां, उपवनानां च सहितं भूमिः तदा आसीत्। तत्र देवानां दानवानां च युद्धे भूमिः शोणितधाराभिः प्लाविता; मांसपिण्डान् बहवः मांसभक्षिणः प्रपिवन्। रक्तं राक्षसैः, वृकादिभिः, अन्यैश्च महाजनैः पीतम्; वायुवाहितं रक्तं क्षतजं च अपि। प्रमुदिताः शृगालगृध्राः मांसं त्वरया खादन्ति स्म; एतस्मिन्नन्तरे सूर्यः, बृहस्पतिश्च, सुरैः पूजितः, प्रादुरभूत्। स देवेषु मृतेषु ब्रह्मविद्यां शक्तिमतीं संजीवनीं प्रजगौ। ततो धन्वन्तरिः बुद्धिमान् शीघ्रगामी देववैद्यः, औषधैः तेषां प्रयोगैः च रणाङ्गणं प्रमुदितः विचचार। तत्र ये देवा महायुद्धे मृताः, ते पुनः जीविताः, अक्षताः, बलसम्पन्नाः, पुनः तीव्रं युद्धं चकारुः। एवं पुण्यबलात् दैत्यसेनायाः लक्षशः गर्विता वीराः बाणैः विदारितग्रीवाः पतिताः। ततः सिद्धचारणाः, मुनयः, दिव्यवासीगणाः, अप्सरसां समूहाश्च विजयनिनादैः प्रमुदिताः।