महान् उत्सवे यः कश्चित् मोहवशात् तं गणपतिं अवज्ञाय आचरति, तस्य न किञ्चित् कार्यसिद्धिः, न च युद्धे विजयः, केवलं पराजय एव स्यात्। पूर्वं च भवद्भिः महायज्ञे गणनाथस्य पूजनं कृतम्, किन्तु मोहात् सम्यक् नाभवत्, तेनैव पराजयः प्राप्तः। अतः शीघ्रं गणनाथस्य पुण्यतीर्थं गच्छन्तु, धर्मज्ञाः भवन्तः तं सम्यक् पूजयन्तु, तदा शीघ्रं विजयः लभ्यते। एवं हरस्य हितकरं वचनं श्रुत्वा, सर्वे देवाः हृष्टाः सन्तः गणनाथस्य समीपं स्थितवन्तः। तत्र देवाः ऊचुः— "गणनाथ! सर्वदेवपालक! स्वर्गसुखदायक! हे हेरम्ब! त्वां स्नेहपूर्वकं वन्दामः।" "सर्वयुद्धेषु विजयस्यान्त्रदाता, सर्वकर्मसु सिद्धिप्रदायक, महामायाविन्, महाकाय, हेरम्ब! त्वां वन्दामः।" "एकदन्त, महाबुद्धे, दीर्घसूत्र, विनायक! महर्षीणां देवतानां च, इन्द्रस्य च देव! त्वां वन्दामः।" "यत् पूर्वं यज्ञे भवता पूजनं न कृतम्, तद् क्षमस्व।" इत्येवं देववचनं श्रुत्वा, गणनाथः प्रोवाच— "वरं वृणुध्वं, देवाः, यं काङ्क्षथ।" ततः बृहस्पतिप्रधानाः सर्वे देवाः इन्द्रसहिताः गणेशं प्रार्थयन्तः ऊचुः— "विजयोऽस्तु।" गणेशः प्रत्युवाच— "एवं भवतु, शीघ्रं विजयः भवतां स्यात्।" ततः सर्वे देवगणाः प्रमुदितचित्ताः, गन्धैः भूषणैः च गणेशं सम्यक् पूजयामासुः। दिव्यधूपैः, उत्तमवस्त्रैः, नन्दनपुष्पैः, पारिजाताद्यैः सुरप्रियैः पुष्पैः च तं समर्चयन्। एवं देवैः पूजितः गणनाथः श्रेष्ठान् देवतान् प्रति उवाच— "विप्राः, अद्भुतवीर्ययुक्तं विष्णुं प्रति गच्छध्वं, स एव भवतां कामं पूरयिष्यति।" ततः स्वस्वरथान् आरुह्य, तं अक्षरं हरिं प्रति जग्मुः। पीताम्बरधरं तं हरिं प्रणम्य, देवगणाः हृष्टमनसः ऊचुः— "हरपुत्रं सम्प्राप्य, गणनाथं पूज्य, त्वां प्राप्तवन्तः स्म, महात्मन् केशव!" एवं देववचनं श्रुत्वा, अक्षरः हरिः सत्यं प्रत्युवाच— "अहं दैत्यश्रेष्ठं हनिष्यामि।" नारायणस्य अमृतोपमं वचनं श्रुत्वा, देवाः प्रमुदिताः तं प्रियैः द्रव्यैः पूजयामासुः। ततो विष्णुः पुनः इन्द्रपुरोगमान् देवतान् प्रति उवाच— "स्वबलानि सञ्चिनुता, सर्वे सज्जीभूताः भवन्तु, चिन्ता नास्ति।" "अहं तान् दुष्टान् सर्वशः नाशयिष्यामि; भवन्तः शस्त्राणि गृह्य, स्थिराः, निर्भयाः च भवन्तु।" एवं माधवस्य वचनं श्रुत्वा, देवश्रेष्ठाः दिव्यायुधधारिणः स्वविमानानि आरुह्य निर्गताः। तेषां हर्षजनकं वचनं दैत्यदूतैः श्रुत्वा, ते तद् बलवंतं हिरण्याक्षं राजानं निवेदयामासुः। तद् श्रुत्वा, दैत्येश्वरः क्रोधेन संनद्धः, मन्त्रिणः आहूय, रोषेण प्रोवाच— "इदानीं सर्वे देवाः इन्द्रादयः, क्रूरभावनाः, माधवस्य समीपे, यत् किञ्चित् शम्भवे निवेदितवन्तः।" "कथं वयं दैत्यबलस्य भीषणस्य विजयम् आप्नुयाम?" इति देवाः गणेशं पूजयित्वा त्रिपुरारिं पप्रच्छुः। "तं देवम् उपास्य, सुराः, असुरान् दानवान् च विजेष्यथ।" तदा प्रमुदितदेवगणैः पूजितः गणनाथः— तस्य गणनाथस्य तुष्ट्या भीषणो महान् वरः दत्तः— "अद्य सर्वान् असुरान् विजेष्यथ।" तेन देवाः प्रमोदिताः। "निहन्तुं नो इच्छन्तः, ते हरीम् उक्तवन्तः; हरिं सम्यक् ज्ञात्वा, सारथयः शस्त्रपाणयः—" "अमरा भयेन युक्ताः युद्धाय स्थिताः; अत्र प्रतिपक्षे स्वबलं प्रकाशयन्तु।" ततो राजवचनं श्रुत्वा, सः मधुरया वाचा प्रोवाच— "अहं हरिं विजेष्यामि, राजन्; मम साहाय्यं नियुक्त्यताम्।" "यदि नारायणः पराजितः, तदा देवाः सर्वे अमराश्च नूनं भीताः स्युः; अतः नारायणः अस्माकं भाग्यं, सः सर्वपुरीजित्।" ततः धून्धुः, सुन्दः, महाबलः कालकेयः, मदुसहाय्यः च, ऊचुः— "वयं माधवं विजेष्यामः, राजन्।" एते चत्वारः दैत्यबलानां प्रमुखाः, कालमृत्युसमाः, शस्त्रविद्याविशारदाः। तत्र बलेन उक्तम्— "अहं तं च जिष्णुं च विजेष्यामि; मम प्रतिज्ञा दृढा, राजन्।" नामुचिः मुछिः च भ्रातरौ, बलदर्पितौ, राजानं प्रति ऊचुः— "वयं द्वौ बलिनौ, नूनं विजेष्यावः।" जम्भः अपि इन्द्रं देवश्रेष्ठांश्च प्रति ऊचुः— "अहं विजेष्यामि, न संशयः; दैत्याः निर्भयाः स्युः।" त्रिपुरः अपि ऊचुः— "अहं विनायकं विजेष्यामि।" तदा महासेनापतिः मयः, देवविनाशकः, प्रोवाच— "अहं राक्षसैः कुबेरं प्रतिपत्स्ये, सर्वान् हिरण्यकांश्च।" एतेषां मध्ये महर्षिः नारदः अपि आगतः। सः तत्र गत्वा हिरण्याक्षं प्रति प्रोवाच— "अहं जिष्णोः दूतः, अत्र आगतः; जीविते इच्छसि चेत्, स्वयमेव राज्यं त्यज।" "अथवा, अद्य मया सह युद्धं कुरु; अथवा अधः पतालं गच्छ।" इति सः क्रुद्धः महर्षिं नारदं प्रति वदन् स्थितः।