विदेशसंयुक्तानां यात्रार्थं, तपस्विनां च, सर्वेषां लोकानां पुत्रकामनार्थं च, तत्र शम्भुः विनायकत्वं प्राप्नोत्। लौहित्ये सम्यगभिषेकं कृत्वा यः गणपतिं स्पृशति, स सप्तजन्मकृतपापात् विमुक्तो भवति, नात्र संशयः। विनायकं समाश्रित्य, जन्मजन्मनि न वैधव्यं न दरिद्रता न दुःखं न मत्सरः लभ्यते। पुनः सिद्धिः, पुनः भोगः, पुनः कीर्तिः, पुनः बलं च—एवं गणपतिं पूजयतः न संशयः, सर्वमिदं लभ्यते। यस्य पूजां विना सर्वकामाः नश्यन्ति, तत्र देवाः—ब्रह्मा, विष्णु, हरश्चान्ये—सुप्रीताः भवन्ति। मघवतः, गणपतेश्च, अपूजकस्य च, तदा हि हिरण्याक्षप्रधानैः महाबलिभिः दानवैः संग्रामे—मघवान् हिरण्याक्षबलात् पराजितः। ततो देवाः शतसंवत्सरं शक्तिहीनाः अभवन्। देवासुरमहायुद्धे देवपराजयः अभवत्, ततः देवा देवेशं शिवं शरणं जग्मुः। ते देवाः शम्भवे निवेदयामासुः—"भगवन्, दानवैः वयं जिताः, राज्यं नष्टं, यज्ञाः नष्टाः।" तदा शम्भुः देवान् प्रति प्रोवाच—"हेरम्बाय उमया मया च प्रीत्या वरः दत्तः—'तव पूजया परमा सिद्धिः देवेषु अन्येषु च भविष्यति।' यः मोहात् तमुत्सवे न पूजयति, तस्य न सिद्धिः, युद्धे चापि पराजयः। युष्माभिः महायज्ञे गणपतिपूजा कृतापि, मोहात् सम्यग् न कृताऽस्मात् पराजयः अभवत्। शीघ्रं तं पुण्यस्थलं गच्छध्वं, गणपतिं सम्यक् पूजयध्वं, तदा विजयः अवश्यम्।" हरवाक्यं श्रुत्वा सर्वे देवा हृष्टाः गणपतिं समुपस्थिताः। ते ऊचुः—"गणनाथ, सर्वदेवपालक, स्वर्गसुखद, स्नेहयुक्त हेरम्ब, नमस्ते। सर्वयुद्धविजयद, सर्वकर्मसिद्धिद, महामायाविन्, महाकाय, हेरम्ब, नमोऽस्तु ते। एकदन्त, महाबुद्धे, दीर्घसूत्र, विनायक, महर्षिदेव, इन्द्रदेव, नमोऽस्तु ते। यत्पूजा पूर्वं न कृताऽस्माभिः, तद् क्षन्तुमर्हसि।" इति देववचनं श्रुत्वा गणनाथः प्रोवाच—"वरं वृणुध्वं, देवाः, यं कामयध्वे।" तदा बृहस्पतिन्द्रपुरोगमाः सर्वे देवा गणेशं प्रार्थयामासुः—"विजयोऽस्तु।" गणेशः प्रत्युवाच—"एवं भवतु, शीघ्रं विजयो भवतु।" ततः सर्वे देवा हृष्टहृदया गणेशं गन्धमाल्यैः, दिव्यधूपैः, उत्तमवस्त्रैः, नन्दनपुष्पैः, पारिजाताद्यैः पुष्पैश्च पूजयामासुः। तदा पूजितः गणपतिः देवश्रेष्ठान् प्रति उवाच—"गच्छध्वं, बुद्धिमन्तः, वीर्यवन्तं विष्णुं समाश्रित्य, स एव वाञ्छितं फलम् दास्यति।" ततः स्वस्वरथानारुह्य देवा अव्ययस्य हरये गताः, पीताम्बरधरं विष्णुं प्रणम्य, हृष्टाः प्रोचुः—"शम्भुपुत्रं सम्प्राप्य गणपतिं पूजयित्वा त्वां समागताः स्मः, केशव।" तच्छ्रुत्वा हरिः सत्यवचनमब्रवीत्—"अहं दैत्यश्रेष्ठं हनिष्यामि।" नारायणस्यामृतोपमानि वचनानि श्रुत्वा, देवा हृष्टाः तं प्रियैः द्रव्यैः पूजयामासुः। पुनः विष्णुः इन्द्रमुख्यान् देवाः प्रति उवाच—"स्वबलानि संचिनुत, सर्वे सज्जा भूत्वा, चिन्तारहिताः स्यत। अहं दुष्टान् सर्वान् दैत्यान् च बलं च नाशयिष्यामि; युष्माभिः शस्त्राणि गृहीत्वा स्थितव्यम्।" माधववाक्यानि श्रुत्वा, देवा दिव्यायुधधारिणः विमानयानेषु समारुह्य प्रययुः। देवानां हृष्टवचनानि दैत्यगुप्तैः श्रुत्वा, ते हिरण्याक्षं बलिनं राजानं निवेदयामासुः। तच्छ्रुत्वा दैत्याधिपः कोपाविष्टः मन्त्रिणः आहूय, क्रुद्धः वचनम् उवाच—"इन्द्रादयः सर्वे देवा, क्रूरबुद्धयः, माधवस्य समीपं गत्वा शम्भवे सर्वं निवेदितवन्तः।" "कथं वयं दैत्यबलं जित्वा विजयम् प्राप्नुयाम?"—इति देवा गणेशं पूजयित्वा त्रिपुरारिं पृच्छन्ति। "तं देवम् पूजयित्वा असुरदानवान् जित्वा विजयम् प्राप्स्यथ।" इति गणनाथः प्रीतः सन् महद् अद्भुतं वरं दत्तवान्—"अद्य सर्वासुरविजयो भविष्यति," इति। ततो देवा प्रमोदिताः अभवन्। "वधाय नो विज्ञाय हरये निवेदितम्; तत् श्रुत्वा सारथयः शस्त्रग्रहणाय सज्जाः।" अमराः भीताः युद्धाय स्थिताः; "स्वबलं दर्शयन्तु, ये देवाः जेष्यन्ति।" ततः राजवचनं श्रुत्वा, कोऽपि मधुरं वचनम् उवाच—"अहं हरिं जेष्यामि, राजन्; सहायं नियुक्तुम् अर्हसि।" एवं पुण्यकथायां गणेशपूजाया महत्त्वं, देवासुरयुद्धे देवविजयस्य कारणं च, परमेश्वरस्य वचनेन, देवैः गणेशपूजया, विष्णुप्रसादेन च, सुस्पष्टं विराजते।