यः पुरुषः सप्तसु जन्मसु कदापि दरिद्रतां न प्राप्नोति, स सर्वसिद्धिम् आप्नोति च रुद्रलोकस्य पूज्यताम् अवाप्नोति। योऽयं महात्मनः गणपतेः परमं पुण्यं स्तोत्रं प्रतिदिनं पठति वा शृणोति वा, स नराणां मध्ये महाराजः भवति; त्रिलोकीं च स्ववशे करोति। एवं श्रुत्वा गणेशस्तोत्रस्य माहात्म्यं, अध्यायः चतु:षष्टितमः समाप्तः। ततः व्यासः उवाच—यो जनः सर्वेषु शुभारम्भेषु गणनाथं पूजयति, तस्य सर्वे कार्याः वशे भवन्ति, पुण्यं च अक्षय्यं स्यात्। यः यज्ञकुण्डेषु ‘गणानां त्वं’ इति मन्त्रं जपति, स सर्वसिद्धिम् आप्नोति, स्वर्गं मोक्षं च लभते। प्राज्ञः जनः हेरम्बस्य मृन्मये चित्रे शिलामये द्वारे काष्ठे पात्रे वा रूपं स्थापयेत्। अन्यत्रापि यत्र कुत्रचित् सदा दृश्ये हेरम्बं स्थापयित्वा यथाशक्ति पूजयेत्। एवं कृत्वा सर्वेषु कार्येषु सिद्धिः सुलभा, न किञ्चन विघ्नः जायते, त्रिलोक्याः च स्ववशत्वं लभते। शिष्यः वेदशास्त्रसमुत्थां विद्यां, अन्यांश्च कौशलान् स्वर्गदायिनः कलाः च प्राप्नोति। धनार्थी बहुधनं, धर्मसम्पन्नां सुन्दरीं भार्यां, धर्मेण प्राप्तां लक्ष्मीं, कुलमोचकम् अपि पुत्रं लभते। न कश्चन रोगैः, ग्रहैः, भूतैः, पशुभिः, दैत्यैः, विद्युत्, वने चौरैः वा बाध्यते। यस्य विनायकेन पूजितः गृहे, तत्र न राजा कुप्यति, न व्याधिः, न दुर्भिक्षं, न दुर्बलता जायते। कामानां सिद्ध्यर्थं देवाः अपि तं पूजयन्ति; अहं तं गणनाथं सर्वविघ्ननाशकं नमामि। मन्त्रः अयं—‘ॐ नमो गणपतये’ इति। नारायणप्रियैः पुष्पैः, सुगन्धिभिः, मधुरैः, फलैः, मूलैः, ऋतौ युक्तैः नैवेद्यैः, दधि, क्षीर, प्रियवाद्यैः, धूपैः च यः गणपतिं पूजयति, स सर्वसिद्धिम् आप्नोति। विशेषतः यस्य चिह्ने प्रियं द्रव्यं पूज्यवस्त्रं वा ददाति, स लक्षगुणं फलम् आप्नोति। भारतभूमौ, स्त्रीणां मध्ये, लौहित्यस्य दक्षिणे तटे, विनायकः लिङ्गरूपेण स्थितः। हरगौर्याः आज्ञया, देवैः अनुमोदितः, स सर्वविघ्ननाशनः लोकशान्त्यर्थं प्रतिष्ठितः। यः यथाशक्ति तं देवम् उपहारेण पूजयेत्, स विनायकत्वं वेदशास्त्रार्थपरिज्ञानं च लभते। एकवारं प्रदक्षिणां कृत्वा, दर्शनस्पर्शनं च, स नित्यं सुरैः पूज्यः अक्षय्यं स्वर्गं प्राप्नोति। विदेशगमनस्य, तपस्विनां, पुत्रकामनां च सर्वेषां जगतां हितार्थं, तत्र शम्भुः विनायकत्वं प्राप। यः लौहित्ये स्नानं कृत्वा गणनाथं स्पृशति, स सप्तजन्मकृतपापात् विमुक्तो भवति, नात्र संशयः। न च विधवा, न दरिद्रता, न दुःखं, न मत्सरः, विनायकं सम्प्राप्य, जन्मजन्मनि लभ्यते। पुनः सिद्धिः, पुनः भोगः, पुनः कीर्तिः, पुनः बलं; गणनाथं पूज्य, न किञ्चन संशयः। यस्य तु पूजा न क्रियते, तस्य सर्वे कामाः नश्यन्ति; तत्र ब्रह्मा, विष्णु, हरादयः देवाः तुष्टाः भवन्ति। मघवतः, गणनाथस्य, पूजारहितस्य च, तदा बलिनां हिरण्याक्षप्रमुखानां दैत्यैः समरे—मघवान् पराजितः अभवत्। तेन देवाः शतसंवत्सरं शक्तिहीनाः अभवन्। दैत्यदेवयुद्धे देवपराजयः अभवत्; तदा देवाः शिवं देवं निवेदयामासुः। "भगवन्, दैत्यैः वयं पराजिताः, राज्यं नष्टं, यज्ञाः नष्टाः" इति उक्ते, शम्भुः देवान् प्रति प्रोवाच— "हेरम्बाय उमया मया च प्रसन्नाभ्यां वरः दत्तः—‘तव पूजया देवानां परमान्निर्वृत्तिः स्यात्’ इति।" यो जनः महोत्सवे मूढतया तं अवमानयति, तस्य न सिद्धिः, युद्धे च पराजयः। युष्माभिः महायज्ञे गणनाथस्य पूजा कृताऽपि, न सम्यग्, मूढतया, तस्मात् पराजयः जातः। त्वं शीघ्रं महात्मनः गणनाथस्य तीर्थे गच्छ, धर्मज्ञाः पूजां कुरुत, शीघ्रं विजयः भविष्यति। एवं हरस्य हितकरं वचः श्रुत्वा, सर्वे देवा हृष्टाः गणनाथस्य पुरतः स्थिताः। देवा ऊचुः—"गणनाथ! सर्वदेवतारक्षक! स्वर्गसुखदायक! हेरम्ब! त्वां स्नेहेन नमामः।" "युद्धेषु विजयी, सर्वकर्मसु सिद्धिदः, महामायावान्, महाकायः, हेरम्ब! त्वां नमामः।" "एकदन्त! महाबुद्धे! दीर्घसूत्र! विनायक! महर्षीणां, देवतानां, इन्द्रस्य च देव! त्वां नमामः।" "यत् पूर्वं यज्ञे तव पूजा न कृताऽस्माभिः, तत् क्षमस्व।" एवं देववचनं श्रुत्वा, गणनाथः उवाच—"वृणुध्वं वरं, यं इच्छथ।" ततः बृहस्पतिः इन्द्रश्च सर्वे देवा गणेशं प्रार्थयामासुः—"विजयः अस्माकं भवतु" इति।