पुनः व्यासः उवाच—शृणुत, गणपतये यः स्तवः सर्वसिद्धिप्रदः, शुद्धः, सर्वाभीष्टफलदः, तमहं वक्ष्यामि। अहं तं गणाधिपतिं स्तौमि—एकदन्तं, महाकायं, तप्तहाटकसन्निभं, विस्तीर्णोदरं, विशाललोचनं च। तं गणनाथं स्तौमि, यः मुञ्जसूत्रं काञ्चीं च धारयति, कृष्णाजिनं बिभर्ति, नागेन वेष्टितयज्ञोपवीतं, शिरसि चन्द्रशेखरं च शोभयति। तं विघ्ननाशकं, सर्वविघ्नविनिर्मुक्तं, श्रेष्ठमूषकवाहनं, सुरासुरमहासङ्ग्रामे यः स्थितः, तं गणाधिपतिं स्तौमि। महाबाहुं, युद्धोत्सुकं, अम्बिकाहृदयप्रियम्, मातृगणपरिवृतं तं गणाधिपतिं स्तौमि। भक्तिप्रियं, प्रमदोल्लसिताङ्गं, विचित्ररत्नमालाभूषितं तं गणनाथं स्तौमि। कामरूपिणं, गजाननं, सुरश्रेष्ठं, सुन्दरकर्णभूषितं तं गणपतिं स्तौमि। पाशाङ्कुशधरं, यक्षकिन्नरगन्धर्वसिद्धविद्याधरैः सदा स्तुतं तं गणाधिपतिं स्तौमि। महाकायं, यः सदा तैः पूज्यते, स भक्त्या यः अष्टकं पठति— सर्वसिद्धिं लभते, रुद्रलोकसम्मानितः भवति; सप्तजन्मसु कदापि दरिद्रः न भवति। यः एषां स्तोत्रं प्रतिदिनं पठति, स नरः नरपतिसमः भवति; एषं परमं पुण्यं महात्मनः गणपतिस्तवम् पठित्वा वा शृत्वा वा, त्रयः लोकाः तस्य वशे भवन्ति। एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिखण्डे ‘गणेशस्तोत्र’ नाम चतु:षष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः व्यासः उवाच—यः गणपतिं सर्वमङ्गलेषु पूजयति, तस्य सर्वं वशे भवति, तस्य पुण्यं च अक्षय्यं भवति। ‘गणानां त्वं’ इति मन्त्रं सर्वहोमकुण्डेषु जपन्, सर्वसिद्धिं लभते, स्वर्गं मोक्षं च प्राप्नोति। प्राज्ञः हेरम्बं मृन्मयप्रतिमायाम्, चित्रे, शिलायाम्, द्वारदेशे, दारुपात्रे वा चित्रयेत्। अन्यत्रापि यत्र कुत्रापि, सदा दृष्टिगोचरं स्थापयित्वा, यथाशक्ति पूजयन्, बुद्धिमान्— तस्य सर्वेऽपि कार्याणि सफलानि भवन्ति, किञ्चिदपि विघ्नं न जायते, त्रयः लोकाः तस्य वशे भवन्ति। ब्रह्मचारी वेदशास्त्रसमुत्थां विद्यां, अन्यांश्च कलाविजयान्, स्वर्गदायिनः कलाः च प्राप्नोति। धनार्थी धनसमृद्धिं, धर्मपत्नीं, धर्मसम्पन्नं सौभाग्यं, कुलमोचकं पुत्रं च लभते। न रोगैः, न ग्रहैः, न भूतैः, न पशुभिः, न दैत्यैः, न विद्युतः, न चोरैः कश्चन बाध्यते। विनायकं पूजयतः गृहे न राजा कुप्यति, न व्याधिः, न दुर्भिक्षं, न दुर्बलता जायते। सर्वाभीष्टसिद्धये देवाः अपि तं पूजयन्ति; अहं तं गणपतिं नमामि, सर्वविघ्ननाशनं। ‘ॐ नमो गणपतये’ इति मन्त्रः। नारायणप्रियैः पुष्पैः, अन्यैः सुरभिपुष्पैः, मधुरैः मिष्टान्नैः, फलमूलैः, ऋतुसंयुक्तैः नैवेद्यैः, दधि, दुग्ध, वाद्य, धूपैः च यः पूजयेत्, स सर्वसिद्धिं प्राप्नोति। विशेषतः, यः तस्य चिह्नाय प्रियं ददाति—पूज्यद्रव्यं वा, वस्त्रं वा—स लक्षलक्षगुणं फलम् आप्नोति। भारतेष्मिन्भूमौ, स्त्रीणां मध्ये, लौहित्यदक्षिणे तटे, विनायकः लिङ्गरूपेण स्थितः। हरगौर्याः आज्ञया, देवैः अनुमोदितः, स जगतः शान्तये, सर्वविघ्नविनाशनः स्थापितः। यथाशक्ति पूजयित्वा, विनायकत्वं, वेदशास्त्रार्थविजयं च लभते। एकवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, दृष्ट्वा, स्पृष्ट्वा च, अक्षय्यं स्वर्गं प्राप्नोति, सदा देवैः पूज्यते। विदेशगमिनां, तपस्विनां, पुत्रकामिनां च सर्वेषां लोकानां यात्रा-सिद्ध्यर्थं, तत्र शम्भुः विनायकत्वं प्राप। लौहित्ये अभिषेकं कृत्वा, गणपतिं स्पृष्ट्वा, सप्तजन्मकृतपापात् विमुच्यते, नात्र संशयः। न विधवा, न दरिद्रता, न दुःखं, न मत्सरः, विनायकसमीपगते जन्मनि जन्मनि लभ्यते। पुनः सिद्धिः, पुनः भोगः, पुनः कीर्तिः, पुनः बलं—गणपतिं पूजयतः न संशयः। अस्य पूजनं विना सर्वेऽपि कामाः नश्यन्ति; तत्र देवाः—ब्रह्मा, विष्णु, हरः, अन्ये च—तुष्टाः भवन्ति। मघवतः, गणाधिपतेः, अपूजकस्य च, तदा हि हिरण्याक्षमुख्यैः बलाढ्यैः दैत्यैः संग्रामे— मघवाञ्जितः, हिरण्याक्षबलात्; ततो देवाः शक्तिहीनाः शतवर्षाणि अभवन्। सुरासुरयुद्धे देवपराजयः अभवत्; तदा देवाः शंकरं शरणं जग्मुः। "भगवन्, दैत्यैः वयं जिताः, राज्यं नष्टं, यज्ञाः नष्टाः," इति देवाः शम्भवे न्यवेदयन्। तदा शम्भुः उवाच— "उमया प्रसन्नया हेरम्बाय मया च वरः दत्तः—‘तव पूजया देवेषु परमा सिद्धिः भविष्यति।